கரிய நிழலின் சாட்சியாக
சில இரவுகள் உறக்கத்திற்காக அல்ல, நம் ஆன்மாவைச் சோதிப்பதற்காகவே வருகின்றன. பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு பன்னிரண்டு வயதுச் சிறுவன் சந்தித்த அந்த நள்ளிரவு அனுபவம், இன்றும் ஒரு தீராத மர்மமாகவே தங்கியிருக்கிறது.
வறுமை சுமந்த பயணம்
அந்தச் சிறுவனின் குடும்பம் அப்போது ஒரு இக்கட்டான நிலையில் இருந்தது. அவனது தாத்தா கணையப் புற்றுநோயுடன் போராடி மறைந்த செய்தி வந்தபோது, துக்கத்தை விடப் பயணத்திற்கான வழிவகைதான் அந்தப் பெற்றோரை அதிகம் கவலைகொள்ளச் செய்தது. தலைநகரான கொழும்புக்கு நான்கு மணிநேரப் பயணம். கையில் இருந்த சொற்பப் பணத்தில் மாநிலச் சுங்கக் கட்டணத்தைச் செலுத்துவதே அவர்களுக்குப் பெரும்பாடாக இருந்தது.
கொழும்பில் ஒரு சாதாரண விடுதியை வாடகைக்கு எடுக்கக் கூட வசதியில்லாததால், தாத்தா வாழ்ந்த அந்தப் பழைய அடுக்குமாடி குடியிருப்பிலேயே தங்க அவர்கள் முடிவெடுத்தனர். "தாத்தா இறந்த செய்தியை இப்போதைக்கு வீட்டு உரிமையாளரிடம் சொல்ல வேண்டாம், சடங்குகள் முடியும் வரை அமைதியாக இருங்கள்" என்று அந்தச் சிறுவனுக்கும் அவன் தம்பிக்கும் எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டது.
முதல் இரவு அமைதியாகக் கழிந்தது. சிறுவர்கள் இருவரும் தாத்தாவின் பழைய உடைமைகளைச் சேகரிப்பதில் பிஸியாக இருந்தனர். இரவு வந்தபோது, பெற்றோர் ஒரு அறையிலும், தம்பி வரவேற்பு அறையிலும் உறங்க, அந்தச் சிறுவன் மட்டும் தாத்தா உயிரிழந்த அதே படுக்கையறையில் தனியாகப் படுக்க வைக்கப்பட்டான்.
உருவமற்ற ஊடுருவல்
இரண்டாம் நாள் இரவு. இறுதி அஞ்சலி முடிந்து அவர்கள் வீடு திரும்பியபோது மணி பதினொன்றைத் தாண்டியிருந்தது. அந்தச் சிறுவன் உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் களைப்படைந்திருந்தான். ஜன்னல் வழியாக ஊடுருவிய தெருவிளக்கின் வெளிச்சம் அறையில் விசித்திரமான நிழல்களை ஆடிக்கொண்டிருந்தது.
சிறுவன் உறக்கத்திற்கும் விழிப்புக்கும் இடைப்பட்ட நிலையில் இருந்தபோது, அறையின் கதவு மெல்லத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. கதவோரம் ஒரு நிழல் தெரிந்தது.
வழக்கம்போல பெற்றோர் யாராவது தற்செயலாகப் பார்க்க வந்திருப்பார்கள் என்று அவன் நினைத்தான். ஆனால், அந்த உருவம் கதவோரம் நிற்காமல், மெல்ல மெல்ல அவனது படுக்கையை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது. அந்தச் சிறுவனின் பெற்றோர் வழக்கமாக அறையின் வாசலைத் தாண்டி உள்ளே வரமாட்டார்கள். ஆனால், இந்த உருவம் எவ்வித சத்தமுமின்றி அவன் அருகில் வந்தது.
தெருவிளக்கின் மங்கலான வெளிச்சம் அந்த உருவத்தின் மீது விழுந்தும், அதன் முகம் மட்டும் தெரியவே இல்லை. அது ஒரு மனிதனைப் போல இல்லை; மாறாக, ஒரு 'திடமான இருள்' (Solid Darkness) போலத் தெரிந்தது. எவ்வளவு உற்றுப் பார்த்தாலும் கண்கள், மூக்கு அல்லது ஆடை என எதையுமே அடையாளம் காண முடியவில்லை. ஒரு கரிய புகை மண்டலம் மனித உருவம் கொண்டு நின்றது போல இருந்தது.
அந்த நள்ளிரவு உடன்படிக்கை
பயம் அந்தச் சிறுவனின் உடலைச் செயலிழக்கச் செய்தது. கத்த முயன்றான், ஆனால் தொண்டை வரண்டு போனது. ஏதோ ஒரு தீய சக்தி தன் அறையில் இருப்பதை அவனது உள்ளுணர்வு உரக்கச் சொன்னது. அவன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு தனக்குத் தெரிந்த பிரார்த்தனைகளை மனதிற்குள் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினான்.
அவனது பயம் அந்த உருவத்தை இன்னும் ஈர்த்தது போலத் தெரிந்தது. அது மெல்லக் குனிந்து அவனது முகத்திற்கு மிக அருகில் வந்தது. அவ்வளவு அருகில் இருந்தும், அந்த இருளைத் தவிர அவனால் எதையும் பார்க்க முடியவில்லை. முடி இல்லை, முக வடிவம் இல்லை - வெறும் அந்தகாரம் மட்டுமே. அந்த உருவம் தன்னைத் தொட்டுவிட்டால், ஏதோ ஒரு விபரீதம் நடந்துவிடும் என்று அவன் அஞ்சினான்.
ஆசியக் குடும்பங்களில் ஒரு நம்பிக்கை உண்டு: சாவு வீடுகளில் அலைந்து திரியும் அசுத்தமான ஆவிகள், பலவீனமானவர்களைப் பின்தொடரும் என்று. அந்தச் சிறுவன் தன் எண்ணங்களால் அந்த உருவத்திடம் மண்டியிட்டான்.
"நான் தெரியாமல் இங்கே வந்துவிட்டேன். இன்று ஒரு இரவு மட்டும் அனுமதி கொடுங்கள். நாளை விடிந்ததும் நான் கிளம்பிவிடுவேன். மீண்டும் என் வாழ்நாளில் இங்கே வரமாட்டேன். என்னை மன்னித்துவிடு..." என்று மனதிற்குள் கதறினான்.
சில நொடிகள் நீடித்த அந்த நிசப்தத்திற்குப் பிறகு, அந்த இருள் உருவம் மெல்ல நிமிர்ந்து, அறையை விட்டு வெளியேறியது. கதவு லேசாகத் திறந்தே இருந்தது. ஆனால், அந்தச் சிறுவனால் படுக்கையை விட்டு எழுந்து சென்று அதைச் சாத்தக் கூடத் துணிவு வரவில்லை.
மாறாத வடுக்கள்
மறுநாள் காலை அவனது பெற்றோர் இரவு அவன் அறைக்கு வரவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்தினர். அவர்கள் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்ததாகச் சொன்னார்கள். அன்று மதியமே அவர்கள் அந்தப் பிளாட்டை விட்டு வெளியேறினர்.
ஆனால், அந்தச் சம்பவம் அவனை விடுவதாக இல்லை. அவனது பதின்ம வயதில் அடிக்கடி பயங்கரமான கனவுகள் அவனைத் துரத்தின. இருள் மனிதர்கள் அவனது கால்களைப் பற்றி இழுப்பதும், அவனது அன்புக்குரியவர்களைத் தாக்குவதும் போன்ற கனவுகள் அவனைச் சித்திரவதை செய்தன. சில நேரங்களில் அந்த நிழல் உருவங்கள் அவனைக் கொலை செய்வது போலவும் கனவுகள் வந்தன.
இன்று அவனுக்கு வயது இருபத்து மூன்று. அதிர்ஷ்டவசமாக அந்தக் கனவுகள் இப்போது நின்றுவிட்டன. அன்று அவன் பார்த்தது தாத்தாவின் ஆன்மாவா அல்லது அந்தப் பழைய வீட்டில் தங்கியிருந்த ஏதோ ஒரு தீய சக்தியா? அது இன்றும் ஒரு புரியாத புதிராகவே இருக்கிறது.
Comments
Post a Comment