இருளின் நிழலாட்டம்: கருங்கண்ணி மாளிகையின் ரகசியம்
நிசப்தத்தின் வருகை
அந்த அந்திப்பொழுது ஒருவிதமான அபசகுனத்துடனேயே தொடங்கியது. காரைக்குடியின் புழுதி படிந்த சாலைகளில் கார் ஊர்ந்து செல்லும்போது, செந்தில் தன் முடிவை எண்ணி ஒருமுறை பெருமூச்சு விட்டான். அவனது முன்னோர்கள் வாழ்ந்த அந்த 'பெரிய வீடு', இப்போது ஒரு எலும்புக்கூட்டைப் போல வெறிச்சோடி நின்றது. நகரத்தின் இரைச்சலில் இருந்து தப்பிக்க நினைத்த அவனுக்கு, அந்தத் தனிமை ஆரம்பத்தில் இனிமையாகத் தெரிந்தது. ஆனால், ஊரின் எல்லையைத் தாண்டியபோதே காற்றின் மணம் மாறியிருந்தது.
வாடிய மல்லிகைப் பூக்களின் ஊழ்நாற்றமும், எரியும் ஊதுவத்தியின் கசந்த வாசனையும் காற்றில் கலந்திருப்பதை அவன் நாசி உணர்ந்தது.
"தம்பி... இந்த நேரத்துல அங்க போவணும்னு என்ன கட்டாயம்? விடிஞ்சதும் போயிருக்கலாமே?" என்று கேட்டார் வண்டியை ஓட்டி வந்த முதியவர் பெரியசாமி. அவர் குரலில் ஒரு நடுக்கம் இருந்தது.
"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல பெரியப்பா. ஒரு வாரம் நிம்மதியா இங்க இருந்துட்டு போலாம்னு இருக்கேன்," என்றான் செந்தில், தன் மனதிற்குள் இருந்த 'பீதியை' மறைத்துக் கொண்டு.
பெரியசாமி வண்டியை அந்த மாளிகையின் வாசலிலேயே நிறுத்தினார். "இது வெறும் வீடு இல்ல தம்பி... இது ஒரு சாபம். இரவு நேரத்துல இங்க கேட்குற சலங்கை சத்தம் வெறும் காத்து இல்லை... அது இந்த மண்ணோட சாபம் பத்திரமா இருங்க," என்று கூறிவிட்டு, பதட்டத்துடன் வண்டியைத் திருப்பிக் கொண்டு சென்றார்.
அந்தப்புரத்து அதிர்வுகள்
மாளிகையின் கதவு, துருப்பிடித்த இரும்பின் அழுகுரலோடு திறந்தது. உள்ளே கும்மிருட்டு. கையில் இருந்த மின்விளக்கின் ஒளியில், சுவர்களில் தொங்கிய பழைய ஆயில் பெயிண்டிங் படங்கள் செந்திலை உற்றுப் பார்ப்பது போலத் தோன்றியது. அவனது கொள்ளுத் தாத்தா சிதம்பரம் செட்டியாரின் படம் அது. அந்தப் படத்தில் இருந்த கண்கள், செந்தில் எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் அவனைத் துரத்தின.
அன்று இரவு, செந்தில் மேல் தளத்தில் இருந்த அறையில் படுக்கச் சென்றான்.
நிசப்தம். ஒரு பயங்கரமான, செவிகளைத் துளைக்கும் நிசப்தம். திடீரென்று, எங்கோ தூரத்தில் ஒரு மெல்லிய ஓசை கேட்டது.
சலக்... சலக்... சலக்...
அது ஒரு சலங்கையின் ஓசை. யாரோ ஒரு பெண், மெதுவாக அந்தப் பெரிய மாளிகையின் நடைபாதையில் நடந்து வருவது போன்ற சத்தம். செந்திலின் முதுகுத்தண்டு சில்லிட்டது. 'இது பிரமை தான்' என்று தனக்குத்தானே சமாதானம் செய்து கொண்டான். ஆனால், அந்த வாசனை... அதே வாடிய மல்லிகை மற்றும் மண்பாண்டங்களில் எரியும் கரிக்கட்டைகளின் வாசனை அவன் அறையை ஆக்கிரமித்தது.
சத்தம் இப்போது அவனது அறைக்கதவுக்கு வெளியே நின்றது.
இருட்டுத் தேவதை
சட்டென்று அறையின் வெப்பநிலை உறைந்து போனது. செந்திலின் மூச்சுக் காற்று அவனுக்கே புகையாகத் தெரிந்தது. கதவின் கீழிருந்த இடைவெளி வழியாக, ஒரு கருமையான நிழல் உள்ளே ஊடுருவியது.
அவன் தன் போர்வையை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டான். அப்போது, அவனது கட்டிலுக்கு அடியில் இருந்து ஒரு மெல்லிய கீச்சுக்குரல் கேட்டது:
"செந்தில்... வந்திட்டியா?"
அது அவன் சிறுவயதில் கேட்ட அவனது பாட்டியின் குரல். ஆனால், அதில் ஒருவிதமான குரூரம் கலந்திருந்தது. செந்தில் மெதுவாகக் குனிந்து கட்டிலுக்கு அடியில் பார்த்தான். அங்கே எந்த மனித உருவமும் இல்லை. ஆனால், ஒரு பாவைப் பொம்மை (doll) இருந்தது. அதன் கண்கள் ரத்த நிறத்தில் ஜொலித்தன. அந்தப் பொம்மையின் முகம், அப்படியே அவனது இறந்த பாட்டியின் முகத்தைப் போலவே செதுக்கப்பட்டிருந்தது.
அதிர்ச்சியில் பின்வாங்கியவன், அறையின் ஜன்னலைத் திறக்க முயன்றான். ஆனால், ஜன்னல் கதவுகள் யாரோ வெளியில் இருந்து ஆணியடித்தது போலப் பிடிவாதமாக இருந்தன.
அப்போது, மாளிகையின் ஹாலில் இருந்து ஒரு விசித்திரமான பாடல் சத்தம் கேட்டது. அது ஒரு தாலாட்டுப் பாடல். ஆனால், அதன் வரிகள் மரணத்தைப் பற்றிப் பாடிக்கொண்டிருந்தன.
"ஆராரோ ஆரிரரோ... ஆருயிரை எடுக்க வந்தேன்...
இருட்டுத் தேவதையின் மடியில், உறங்க உன்னை அழைக்க வந்தேன்...
குலதெய்வக் குற்றம்
செந்தில் பயத்தில் தத்தளித்துக் கொண்டே கீழே இறங்கினான். ஹாலில் இருந்த அந்தப் பெரிய ஊஞ்சல், எவருமே இல்லாமல் தானாகவே வேகமாக ஆடிக்கொண்டிருந்தது.
அவன் சுவர் ஓரமாக நகர்ந்து செல்லும்போது, சுவரில் இருந்த ஒரு ரகசிய அறை திறந்திருப்பதைக் கண்டான். ஆர்வம் அச்சத்தை விட மேலோங்க, அவன் உள்ளே சென்றான். அங்கே அவனது குடும்பத்தின் ஜாதகங்களும், பழைய ஓலைச்சுவடிகளும் இருந்தன. ஒரு சுவடியை எடுத்துப் பார்த்தபோது, அவனது ரத்தம் உறையும் உண்மை வெளிப்பட்டது.
அவனது கொள்ளுத் தாத்தா, அந்த மாளிகையின் செல்வத்திற்காக ஒரு இருட்டுத் தேவதை க்கு தன் குடும்பத்தின் மூத்த வாரிசுகளைப் பலி கொடுப்பதாகச் சத்தியம் செய்திருந்தார். அந்தப் பலி கொடுக்கப்பட வேண்டிய கடைசி வாரிசு... செந்தில்!
திடீரென்று, ஊஞ்சலின் ஆட்டம் நின்றது.
மாளிகையின் மூலைகளில் இருந்து நிழல்கள் திரண்டு வந்தன. அந்த நிழல்கள் மனித உருவம் பெற்று, அவனைச் சூழ்ந்தன. அவற்றின் முகங்கள் சிதைந்து போயிருந்தன.
"குலதெய்வம் காக்காது தம்பி... இது குலதெய்வக் குற்றம்!" என்று ஒரு குரல் அவன் காதோரம் ஒலித்தது.
அவன் திரும்பியபோது, அங்கே அவன் கொள்ளுத் தாத்தா சிதம்பரம் செட்டியார் நின்றிருந்தார். ஆனால், அவர் உடலில் தசை இல்லை, வெறும் எலும்புக் கூடும், தொங்கும் தோலும் மட்டுமே இருந்தன. அவர் கையில் ஒரு கூர்மையான அரிவாள் மின்னியது.
செந்தில் அலறிக் கொண்டே வாசலை நோக்கி ஓடினான். ஆனால், கதவுகள் மாயமாய் மறைந்து வெறும் சுவர்களாக மாறின. மாளிகை ஒரு பெரிய சிறைக்கூடமாக அவனை விழுங்கத் தொடங்கியது.
சலங்கை சத்தம் இப்போது மிக அருகில்... அவன் தோளுக்குப் பின்னால் கேட்டது.
"ஓடிப் போயிடு செந்தில்... இல்லன்னா..." என்று ஒரு பெண் குரல் எச்சரித்தது.
ரத்தத்தின் அழைப்பு
செந்திலின் இதயம் மார்புக் கூட்டிற்குள் ஒரு பித்துப் பிடித்த பறவையைப் போல அடித்துக் கொண்டது. சுவர்கள் அவனை நெருங்கி வருவது போல ஒரு பிரமை. அவன் கைகள் நடுங்க, அந்தப் பழைய ஓலைச்சுவடியை இறுகப் பற்றினான். அதில் எழுதியிருந்த கடைசி வரிகள் ரத்தச் சிவப்பில் மின்னின:
"இருட்டுத் தேவதை பலி கேட்பது உடலை அல்ல... உன் குலத்தின் கடைசி துளி ரத்தத்தை. பலி பீடம் ஏறாத வாரிசு, நிழலாகவே அலைவான்."
திடீரென்று, அந்த மாளிகையின் தரை தள்ளாடத் தொடங்கியது. காலடியில் இருந்த ஆத்தாங்குடி கற்கள் ஒவ்வொன்றாக விலக, அதற்குக் கீழே ஒரு பாதாள அறை தெரிந்தது. அங்கிருந்து எழுந்த அழுகிய பிணங்களின் நாற்றம் அவனை மயக்கமுறச் செய்தது.
அவன் பின்வாங்கியபோது, யாரோ ஒருவரின் குளிர்ந்த கைகள் அவன் கழுத்தைப் பற்றின.
"எங்க போற செந்தில்? உன் தாத்தா கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாத்த வேண்டாமா?"
திரும்பிப் பார்த்தால், அங்கே அவன் பாட்டி... ஆனால் அவள் முகம் பாதியாகச் சிதைந்து, ஒரு கண் பிதுங்கித் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவள் வாய் திறந்தபோது, அதிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான கறுப்பு எறும்புகள் ஊர்ந்து வெளிவந்தன. செந்தில் அலறிக் கொண்டே அவளைத் தள்ளிவிட்டு, அந்தப் பாதாள அறைக்குள் குதித்தான்.
பாதாளத்து இருள்
பாதாள அறைக்குள் இறங்கியபோது, அங்கே நூற்றுக்கணக்கான அகல் விளக்குகள் தானாகவே எரியத் தொடங்கின. அந்த ஒளியில் அவன் கண்ட காட்சி அவன் குலையையே நடுங்கச் செய்தது.
அங்கே வரிசையாகப் பல எலும்புக்கூடுகள் அமர வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொன்றின் கழுத்திலும் ஒரு மல்லிகைப் பூ மாலை காய்ந்து போயிருந்தது. அவை அனைத்தும் அவனது முன்னோர்கள்—பலி கொடுக்கப்பட்ட வாரிசுகள்!
நடுவில் ஒரு பெரிய கற்சிலை இருந்தது. அதுதான் 'இருட்டுத் தேவதை'. அதன் முகம் ஒரு பெண்ணின் முகத்தைப் போல இருந்தாலும், அதன் பற்கள் கோரமான மிருகத்தைப் போல நீண்டிருந்தன. சிலையின் கையில் ஒரு மண்டை ஓடு இருந்தது, அதில் இன்னும் காய்ந்து போகாத ரத்தம் தளும்பிக் கொண்டிருந்தது.
"தம்பி... தப்பிக்க வழி இல்ல," ஒரு குரல் மேலிருந்து கேட்டது.
அவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். மேலே அந்தப் பாவை பொம்மை காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தது. அதன் மரக்கைகள் இப்போது நிஜமான நகங்களாக மாறி நீண்டு கொண்டிருந்தன.
"இந்த மாளிகை ஒரு கட்டிடம் இல்லடா... இது ஒரு பசி கொண்ட மிருகம். உன் ரத்தம் பட்டாதான் இந்தத் தேவதை அமைதியாகும்," என்று அந்தப் பொம்மை விகாரமாகச் சிரித்தது.
ஏழாம் பாகம்: மனத்தக்காளியின் உச்சம் செந்திலுக்குப் பைத்தியம் பிடிப்பது போல இருந்தது. இது கனவா அல்லது நிஜமா? அவனது 'சாபம்' அவனைச் சுற்றியுள்ள யதார்த்தத்தை மெல்ல மெல்லச் சிதைத்தது.
திடீரென்று, அந்த இருட்டுத் தேவதை சிலையின் கண்கள் இமைத்தன. கல் சிலையிலிருந்து மெல்லிய சலங்கை சத்தம் எழும்பியது. சிலை மெல்ல மெல்ல உயிர் பெற்று, பீடத்திலிருந்து இறங்கி அவனை நோக்கி நகர்ந்தது. அதன் ஒவ்வொரு அடியும் மாளிகையையே அதிரச் செய்தது.
"வேண்டாம்... என்னை விட்டுடுங்க! நான் எதுவுமே செய்யல!" என்று செந்தில் கதறினான்.
"நீ பிறந்தது தான் நீ செஞ்ச தப்பு," என்று அந்தச் சிலை ஒரு ஆழமான, பாதாளத்திலிருந்து வருவது போன்ற குரலில் பேசியது.
செந்தில் தன் பையில் இருந்த தீப்பெட்டியை எடுத்து, அங்கிருந்த பழைய ஓலைச்சுவடிகளை எரிக்க முயன்றான். "இந்த ஒப்பந்தம் அழிஞ்சா, நீயும் அழிஞ்சுடுவ!" என்று கத்தினான்.
ஆனால், தீக்குச்சி எரியவில்லை. காற்று வீசாத அந்தப் பாதாள அறையில், ஏதோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தி தீயை அணைத்துக் கொண்டே இருந்தது.
இறுதிப் பலி
இருட்டுத் தேவதை அவனை நெருங்கி விட்டது. அதன் நீண்ட நகங்கள் செந்திலின் மார்பைத் தொட்டன. அந்தத் தொடுதல் நெருப்பைப் போலச் சுட்டது.
"உன் ரத்தம்... என் தாகம்!"
அந்தச் சமயம், மேலிருந்து ஒரு பெரிய சத்தம் கேட்டது. மாளிகையின் கூரை பிளந்து, நிலவொளி உள்ளே விழுந்தது. ஆனால் அது சாதாரண நிலவொளி அல்ல, அது ஒரு ரத்தச் சிவப்பான ஒளி.
செந்தில் கவனித்தான்—அவன் கையில் இருந்த அந்தப் பாவை பொம்மை இப்போது அவனது உருவமாக மாறியிருந்தது. தேவதை அந்தப் பொம்மையின் கழுத்தை நெரிக்கத் தொடங்கியது. செந்திலுக்குத் தன் கழுத்து நெரிக்கப்படுவது போன்ற வலி ஏற்பட்டது. அவன் மூச்சுத் திணறத் தொடங்கினான். கண்கள் பிதுங்கின.
திடீரென்று, ஒரு பழைய மந்திரம் அவன் நினைவுக்கு வந்தது. அவனது தாய் சின்ன வயதில் சொன்ன 'குலதெய்வக் காப்பு'. அவன் தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி அந்த மந்திரத்தைச் சொல்லத் தொடங்கினான்.
"ஓம்... இருள் நீக்கும் ஒளியே... எம் குலம் காக்கும் தெய்வமே... வா!"
மாளிகை முழுவதும் ஒரு பயங்கரமான ஓசை கேட்டது. அந்த இருட்டுத் தேவதை சிலை அலறியது. அதன் கல் உடல் விரிசலிடத் தொடங்கியது. ஆனால், அது அழியும் முன் செந்திலை நோக்கித் தன் கைகளை வீசியது.
விடியாத இரவு
மறுநாள் காலை.
பெரியசாமி வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு மாளிகைக்கு வந்தார். முந்தைய இரவு பெய்த மழையில் மண் வாசனையும், காய்ந்த மல்லிகைப் பூக்களின் வாசனையும் கலந்து வீசியது.
மாளிகையின் கதவு திறந்திருந்தது.
"தம்பி... செந்தில் தம்பி!" என்று கூப்பிட்டுக் கொண்டே உள்ளே சென்றார்.
அங்கே ஹாலில் இருந்த அந்தப் பெரிய ஊஞ்சலில் செந்தில் அமர்ந்திருந்தான். அவன் கண்கள் வெறித்துப் போயிருந்தன. அவன் முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான புன்னகை.
"பெரியப்பா... வாங்க. இனி இங்க பயப்பட எதுவுமே இல்ல," என்றான் செந்தில்.
பெரியசாமி நிம்மதியடைந்தார். "நல்லவேளை தம்பி... ராத்திரி பூரா எனக்குத் தூக்கமே இல்லை."
பெரியசாமி அவனைத் தொடச் சென்றபோது, திடுக்கிட்டுப் பின்வாங்கினார். செந்திலின் நிழல் தரையில் விழவில்லை. மேலும், அவனது கழுத்தில் ஒரு சலங்கை மாட்டியிருந்தது.
ஊஞ்சலில் அமர்ந்திருந்த செந்தில் மெதுவாகத் தன் தலையை 180° கோணத்தில் திருப்பிப் பெரியசாமியைப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் இப்போது அதே ரத்தச் சிவப்பான ஒளி மின்னியது.
"தப்பிக்க யாராலயும் முடியாது பெரியப்பா... இந்த மாளிகை இப்ப என் வசமாச்சு," என்றான் அவன். அதே சமயம், மாளிகையின் கதவுகள் தானாகவே தாழிடப்பட்டன. வெளியில் இருந்து பார்த்தால், அந்தப் பழைய மாளிகை இப்போது ஒரு புதிய பொலிவுடன் தெரிந்தது. ஆனால், அதன் சுவர்களுக்குள் இருந்து ஒரு மெல்லிய சலங்கை சத்தம் மட்டும் இடைவிடாமல் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.
கருங்கண்ணிப்பொட்டல் கிராமத்தில், அன்று முதல் ஒரு புதிய சாபம் தொடங்கியது.
Comments
Post a Comment