ஊட்டியின் பனிமூட்டத்தில் ஒரு திறக்கப்படாத கதவு - பாதாள லோகத்தின் அழைப்பு

 

ஊட்டியின் பனிமூட்டமான மலைச்சரிவுகளுக்கு நடுவே, தனிமை விரும்பிகளுக்கு என்றே செதுக்கப்பட்டது போன்ற ஒரு பழங்கால பங்களா அது. அதன் ஜன்னல் ஓரங்களில் எப்போதும் மேகங்கள் வந்து முட்டி மோதும். அந்த வீட்டின் அறையெங்கும் புத்தகங்களின் வாசனையும், காய்ந்த சாமந்திப் பூக்களின் மணமும் நிறைந்திருந்தது. அங்கே வசித்து வந்த பார்வதி, ஒரு நவீன காலத்துப் பெண் என்றாலும், அவளது தேடல் பழங்காலத்து ரகசியங்களை நோக்கியே இருந்தது.

​பண்டைய வழிபாட்டு முறைகள், குறிப்பாக 'பேகன்' (Pagan) மற்றும் 'விக்கா' (Wicca) தத்துவங்களில் அவளுக்கு இருந்த ஈர்ப்பு, வெறும் ஆர்வத்தையும் தாண்டி ஒரு தாகமாக மாறியிருந்தது. அவளது கணினியில் ஆயிரக்கணக்கான மின்னணு கிரிமோயர்கள் (Grimoires) - அதாவது மாந்திரீகக் குறிப்பேடுகள் - சேமிக்கப்பட்டிருந்தன.

​அன்று இரவு, ஊட்டியின் கடுங்குளிர் ஜன்னல் கண்ணாடிகளை நடுங்க வைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, அவள் 'கிங்டம்ஸ் ஆஃப் ஃபிளேம்' (Kingdoms of Flame) என்ற ஒரு அரிய வகை மாந்திரீக நூலைப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

​ நாவால் விளைந்த வினை

​பார்வதிக்கு ஒரு விசித்திரமான பழக்கம் உண்டு. அவள் மனதிற்குள் வாசிக்கும்போதே, அறியாமல் சில வார்த்தைகளை உரக்க உச்சரித்துவிடுவாள். அந்த நூலக அறை அமைதியாக இருந்தது. மேஜை விளக்கின் மஞ்சள் வெளிச்சம் மட்டும் அந்த அறையின் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டிருந்தது. அவள் அந்த நூலின் ஒரு குறிப்பிட்ட பக்கத்தில் இருந்த விசித்திரமான வரிகளைத் தற்செயலாக உரக்க வாசித்தாள்.

​அடுத்த நொடி, அந்த அறையின் சூழல் தலைகீழாக மாறியது.

​அறைக்குள் இருந்த காற்று திடீரென்று கனத்தது. ஒருவித மின்சார அதிர்வு (Electric tension) காற்றெங்கும் பரவுவதை அவளால் உணர முடிந்தது. பார்வதி திடுக்கிட்டுப் போனாள். தான் ஏதோ ஒரு கதவைத் தட்டிவிட்டோம் என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது. ஆனால், அந்த உணர்வு அவளுக்கு ஒருவித விசித்திரமான உற்சாகத்தையே தந்தது. "இன்று இரவு ஏதோ ஒரு சக்தி இங்கே உலவப் போகிறது" என்று அவள் நினைத்துக்கொண்டாள்.

​ஆனால், அந்த உற்சாகம் நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. ஒருவிதமான அச்சுறுத்தும் உணர்வு (Menacing feeling) அவளைச் சூழ்ந்தது. அந்தப் பாரமான காற்று அவளது சுவாசத்தைக் கட்டுப்படுத்தியது.

​வேலியைத் தாண்டிய சத்தம்

​இரவு மணி பன்னிரண்டு. பார்வதி தன் படுக்கையறைக்குச் சென்றாள். இருளில் படுத்துக்கொண்டு, தனது 'ஆத்ம உடலை' (Astral self) உடலிலிருந்து பிரிக்கும் ஆழ்ந்த தியானத்தில் ஈடுபட்டாள். சுமார் பத்து நிமிடங்கள் கடந்திருக்கும்.

​திடீரென்று, அவனது தோட்டத்திற்குச் செல்லும் பின்பக்கக் கதவில் ஒரு தட்டும் சத்தம் கேட்டது.

​டக்... டக்... டக்...

​பார்வதி உறைந்து போனாள். அந்தத் தோட்டம் உயரமான மதில்களால் சூழப்பட்டது. ஊட்டியின் நள்ளிரவு குளிரில், ஒரு மனிதன் அந்த மதிலைக் குதித்து உள்ளே வந்து, சரியாகக் கதவைத் தட்டுவது என்பது இயலாத காரியம். அது ஒரு விரலின் கணுக்கால் தட்டப்படும் சத்தம் என்பதை அவள் உறுதி செய்துகொண்டாள்.

​அந்தச் சத்தம் கேட்ட அடுத்த நொடி, அவளது முழு உடலும் மரத்துப் போனது (Numb). எவ்வித அசைவும் இன்றி அவள் படுக்கையில் கிடந்தாள். தனக்குத் தெரிந்த பாதுகாப்பு முறைகளைப் பயன்படுத்தி, தனது ஆன்ம ஆற்றலை யாரும் திருடாதவாறு ஒரு கவசத்தை உருவாக்க முயன்றாள்.

​ஆனால், அது அந்த சக்தியை இன்னும் கோபப்படுத்தியது.

​நரகத்தின் பிடியில்

​அவள் தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ள முயன்றபோது, ஒரு பயங்கரமான மரண பயம் (Dread) அவளை ஆட்கொண்டது. யாரோ ஒரு ராட்சசன் அவளது நெஞ்சின் மீது அமர்ந்துகொண்டு, அவளது உயிரைப் பிடுங்க முயல்வது போன்ற ஒரு வேதனை. ஒரு வழியாக அவள் தன் ஆத்ம உடலை விடுவித்துக்கொண்டு, ஒரு அரைத்தூக்க நிலைக்குச் சென்றாள்.

​வழக்கமாக, பார்வதி ஆத்ம பயணங்களின்போது காண்பதை காலையில் நினைவில் வைத்திருப்பாள். ஆனால் அன்று காலை அவள் விழித்தபோது, எல்லாம் மங்கலாக இருந்தது. 'கீழ்நிலை ஆத்ம தளத்தில்' (Lower Astral Plane) தான் ஏதோ ஒரு கொடூரமான உருவத்தைச் சந்தித்தது மட்டும் அவளுக்கு லேசாக நினைவிருந்தது. அந்த உருவத்தின் கண்கள்... அவை இன்னும் அவள் நினைவில் எரிந்துகொண்டிருந்தன.

​விடிந்தும் கூட அந்த அறையில் இருந்த பாரமான காற்று மறையவில்லை. ஏதோ ஒரு தீய சக்தி இன்னும் அந்த வீட்டின் மூலைகளில் ஒளிந்திருப்பதை அவளால் உணர முடிந்தது.

​உடலில் பதிந்த வடுக்கள்

​குளிப்பதற்காக பார்வதி தனது ஆடைகளைக் களைந்தபோது, அவளது காலின் பின்புறம் ஒரு காட்சியைப் பார்த்து அலறினாள்.

​அவளது முழங்காலுக்குச் சற்று மேலே, ஆறு காயங்கள் (Bruises) இருந்தன. அதில் ஐந்து காயங்கள் ஒரு மனிதனின் விரல்கள் அழுத்திய தழும்புகளைப் போல கச்சிதமாக இருந்தன. ஆறாவது காயம் ஒரு பெரிய ரத்தக் கட்டாக இருந்தது. யாரோ ஒரு வலிமையான கரம் அவளது காலைப் பிடித்து மிக ஆக்ரோஷமாக இழுத்தது போன்ற அடையாளம் அது.

​பார்வதி நடுங்கத் தொடங்கினாள். இதுவரை அவள் சந்தித்த அமானுஷ்யங்கள் வெறும் சத்தங்களோடும், நிழல்களோடும் முடிந்துவிட்டன. ஆனால் இது முதல்முறை... ஒரு தீய சக்தி அவளது உடலைத் தொட்டு, காயப்படுத்தியிருக்கிறது.

மூடப்படாத கதவு

​பார்வதி அந்த மந்திர நூலை மீண்டும் எடுத்துப் பார்த்தாள். அவள் தற்செயலாக வாசித்த அந்த மந்திரம், 'பாதாள லோகத்தின் காவலர்களை' அழைக்கும் ஒரு திறவுகோல் என்பது அவளுக்குத் தாமதமாகவே புரிந்தது.

​அவள் அந்தப் பக்கத்தை அழிக்க முயன்றாள், ஆனால் அந்த மின்னணுத் திரையில் இருந்து அந்தப் பக்கம் மறையவில்லை. அறையின் விளக்குகள் தானாகவே அணைந்து அணைந்து எரியத் தொடங்கின. ஜன்னல் கண்ணாடிகளில் மெல்லிய கீறல்கள் விழத் தொடங்கின. அவளது காதுகளுக்குள் ஆயிரக்கணக்கான குரல்கள் ஒரே நேரத்தில் கிசுகிசுக்கத் தொடங்கின.

​"நீ எங்களை அழைத்துவிட்டாய்... இனி நாங்கள் உன்னோடுதான் இருப்போம்..."

​பார்வதி இப்போது உணர்ந்துகொண்டாள். அவள் ஒரு கதவைத் திறந்துவிட்டாள். ஆனால் அந்தக் கதவைப் பூட்டுவதற்கான சாவி அவளிடம் இல்லை. அன்று இரவு, அவள் மீண்டும் படுக்கைக்குச் சென்றபோது, அந்தப் பின்பக்கக் கதவு தட்டப்படவில்லை. மாறாக, அது மெல்லத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. இருளுக்குள்ளிருந்து ஒரு நீண்ட, கரிய கரம் அவளது படுக்கையை நோக்கி நீண்டு வந்தது.

​பார்வதியின் அலறல் அந்தப் பழைய பங்களாவிற்குள்ளேயே அடங்கிப்போனது. மறுநாள் காலை, அந்த அறை காலியாக இருந்தது. பார்வதி திறந்த கதவு, அவளைத் தன்னுடன் இழுத்துக்கொண்டு நிரந்தரமாக மூடிக்கொண்டது