இருளின் பிடியில்: ஒரு நள்ளிரவுப் போராட்டம்

கேரளாவின் அடர்ந்த பச்சைப் பசேல் என்ற தென்னை மரங்களுக்கு நடுவே அமைந்திருந்தது அந்தப் பழைய பூர்வீகத் தறவாடு வீடு. ராகவன் தன் குடும்பத்துடன் விடுமுறைக்காக அங்கு சென்றிருந்தான். பல வருடங்களாகப் பூட்டியிருந்த அந்த வீட்டின் ஒரு பகுதியில் நவீன வசதிகளுடன் கூடிய ஒரு பிளாட் (Flat) போன்ற அமைப்பை அவர்கள் உருவாக்கியிருந்தனர். அமைதியான சூழல், குளிர்ந்த காற்று - ராகவனுக்கு அது ஒரு சொர்க்கமாகத் தெரிந்தது... ஆரம்பத்தில்.

ஜன்னலுக்கு வெளியே ஒரு நிழல்,

ஜனவரி 10, 2022. நள்ளிரவு 2:30 மணி இருக்கும்.

ராகவன் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அந்தப் படுக்கையறையில் பக்கத்துப் பக்கத்திலேயே இரண்டு பெரிய ஜன்னல்கள் இருந்தன. வெளியூரின் அமைதி அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது, ஆனால் திடீரென்று ஒரு சத்தம் அவன் செவிகளில் விழுந்தது.

டக்... டக்... டக்..

யாரோ நடக்கும் சத்தம். அந்தச் சத்தம் முதல் ஜன்னலில் தொடங்கி, அடுத்த ஜன்னல் வரை சென்று அப்படியே நின்றது. ஒரு சில நொடிகள் அமைதி. மீண்டும் அதே நடை. முதல் ஜன்னலில் இருந்து இரண்டாவது ஜன்னல் வரை.

ராகவன் போர்வையை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டான். "யாராக இருக்கும்? செக்யூரிட்டியா?" என்று தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டான். ஆனால், செக்யூரிட்டி என்றால் ஏன் அந்த இரண்டு ஜன்னல்களுக்கு இடையே மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் நடக்க வேண்டும்? அந்த இரண்டு ஜன்னல்களுக்கும் இடைவெளி மிகக் குறைவுதான்.

அவனுக்கு ஜன்னலைத் திறந்து பார்க்க ஒரு கணம் தோன்றியது. ஆனால், அடுத்த கணமே ஒரு பயங்கரமான எண்ணம் அவனைத் தடுத்தது. "ஒருவேளை அங்கே இருப்பது மனிதனாக இல்லாமல் வேறொன்றாக இருந்தால்? அந்த உருவம் என் மனதில் பதிந்துவிட்டால், அப்புறம் என்னால் நிம்மதியாக வாழவே முடியாது" என்று அவன் அஞ்சினான்.

காரணமே இல்லாத ஒரு சொல்லொண்ணாப் பயம் (Primal Fear) அவனை ஆட்கொண்டது. ராகவன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு தனக்குத் தெரிந்த கடவுள் பெயர்களைச் சொல்லத் தொடங்கினான். கைபேசியில் மெதுவாகப் பக்திப் பாடல்களை ஒலிக்கவிட்டான். அந்தப் பாடல்களின் சத்தத்தில் மெல்ல மெல்ல அவன் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்.

விடியற்காலை அதிர்ச்சி

காலை 5:45 மணி.

வெளியே மெல்ல வெளிச்சம் வரத் தொடங்கியிருந்த சமயம். ராகவன் அரைகுறைத் தூக்கத்தில் இருந்தா ன். திடீரென்று அவனது படுக்கையின் மறுபுறம் யாரோ குதிப்பது போன்ற உணர்வு.

தம்ப்... தம்ப்...

சிறு குழந்தைகள் கட்டிலில் ஏறி விளையாடினால் எப்படி இருக்குமோ, அப்படி ஒரு அதிர்வு. ஆனால் அந்த வீட்டில் குழந்தைகள் யாருமே இல்லை. ராகவன் திடுக்கிட்டு எழுந்திருக்க முயன்றான், ஆனால் அவனால் அசைய முடியவில்லை.

அப்போதுதான் அந்தப் பயங்கரம் நிகழ்ந்தது.

திடீரென்று ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தி அவனது கால்களையும், கழுத்தையும் இறுகப் பற்றியது. யாரோ ஒரு பலசாலி அவனது தொண்டையை நெரிப்பது போன்ற உணர்வு. அவனால் சுவாசிக்க முடியவில்லை. கத்த முயன்றான், ஆனால் தொண்டையிலிருந்து காற்று கூட வரவில்லை. அவனது நாக்கு தடித்தது போல இருந்தது.

ராகவன் தன் முழு பலத்தையும் திரட்டிப் போராடினான். தலையைச் சற்றே திருப்பி கால்களைப் பார்த்தான். அங்கே, இருளுக்குள்ளும் அடர்த்தியான ஒரு பெரும் கருப்பு உருவம் (Big Black Shadow) அவன் காலடியில் நிற்பது போன்ற ஒரு மின்னல் நேரக் காட்சி தெரிந்தது.

ஆத்மாவின் அமைதி

அவன் மனதிற்குள் "கடவுளே காப்பாற்று" என்று சொல்ல முயன்றான். ஆனால் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், அவனது ஆழ்மனதில் கூட அந்த வார்த்தைகளை உச்சரிக்க அந்தச் சக்தி தடையாக இருந்தது. அவனது ஆன்மாவே சிறைபிடிக்கப்பட்டது போல ஒரு உணர்வு.

அந்தப் போராட்டம் நிமிஷங்களாக நீடித்தது. மரணத்தின் விளிம்பிற்குச் சென்று திரும்புவது போன்ற ஒரு வேதனை. சட்டென்று, எப்படித் தொடங்கியதோ அப்படியே அந்தப் பிடி தளர்ந்தது.

ராகவன் திடுக்கிட்டு எழுந்து அமர்ந்தான். மூச்சு வாங்கியது. உடல் முழுவதும் வியர்வையில் நனைந்திருந்தது. அவன் இதற்கு முன்பு சில விசித்திரமான விஷயங்களைச் சந்தித்திருக்கிறான், ஆனால் இது அவனை நிலைகுலையச் செய்துவிட்டது.

"இது வெறும் கனவல்ல..." என்று அவனுக்குத் தெரியும். அந்த அறையின் மூலையில் இன்னும் அந்த இருளின் மிச்சம் இருப்பது போலவே அவனுக்குத் தோன்றியது.

ரகசியம் தேடி

அடுத்த நாள் ராகவன் அந்த வீட்டின் பழைய காவலாளியிடம் இதைப் பற்றி விசாரித்தான்.

"ஐயா, இந்த நிலம் ரொம்பப் பழசு. இங்கே சில நேரங்களில் பழைய நினைவுகள் அலைந்து திரியும் என்பார்கள். பயப்படாதீர்கள், உங்கள் நம்பிக்கைதான் உங்களுக்குக் கவசம்," என்றார் அவர் நிதானமாக.

ராகவன் அன்றே அந்த அறையில் சில மாற்றங்களைச் செய்தான். ஆனால் அந்த 2:30 மணி நடைச்சத்தமும், விடியற்காலை அந்தப் போராட்டமும் அவன் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத வடுக்களாக மாறிப்போயின.

பயம் என்பது நம்மைச் சுற்றியுள்ள இருளில் இல்லை, அந்த இருள் நம்மைத் தீண்டும்போது நாம் காட்டும் பலவீனத்தில் இருக்கிறது என்பதை அவன் அன்று உணர்ந்தான்.