மண்ணை விடாத ஆவி

 சில வீடுகளை நாம் பணங் கொடுத்து வாங்கலாம்... ஆனால், அங்கு வாழ்ந்து மடிந்தவர்களின் நினைவுகளையும், அவர்களின் அருவமான இருப்பையும் எந்தப் பத்திரத்தாலும் மாற்ற முடியாது."

நிலத்தின் நினைவுகள்

கோயம்புத்தூரின் சலசலப்பான நகர வாழ்க்கையில் எட்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்ந்த பிறகு, நானும் என் மனைவி சரண்யாவும் அமைதியான ஒரு கிராமப்புற வாழ்க்கைக்காக ஏங்கினோம். பொள்ளாச்சியின் எல்லைப் பகுதியில், வெறும் முந்நூறு பேரே வாழும் ஒரு சிறு விவசாயக் கிராமத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டோம்.

அங்கே ஒரு வயதான விதவைத் தாய், தன் பெரிய வீட்டை விற்க முற்படுவதாகத் தெரியவந்தது. பசுமை நிறைந்த மரங்களுக்கும், நல்ல பள்ளிக்கூடத்திற்கும் அருகில் இருந்த அந்த வீடு, என் இரண்டு சிறு பெண்குழந்தைகளான அனன்யா மற்றும் காவ்யாவிற்கு மிகவும் பாதுகாப்பானதாகத் தோன்றியது.

பத்திரப் பதிவுகள் முடிந்து, நாங்கள் பெரு மகிழ்ச்சியோடு அந்த வீட்டில் காலடி எடுத்து வைத்தோம். சுவர்களுக்குப் புதிய வண்ணம் பூசுவதும், வீட்டைச் சீரமைப்பதுமாக வேலைகள் தீவிரமாக நடந்தன. ஆனால், குடியேறிய இரண்டாவது நாளிலேயே அந்த வீட்டின் அடர்ந்த அமைதிக்குள் ஒளிந்திருந்த ஒரு பயங்கரத்தை நான் உணரத் தொடங்கினேன்.

அசையும் கதவும் அரூப சாட்சியும்

அன்று மாலை, சரண்யா வீட்டிற்குத் தேவையான சில கருவிகளை வாங்குவதற்காகக் கடைத் தெருவிற்குச் சென்றிருந்தாள். அவள் சென்று பத்து நிமிடமே ஆகியிருக்கும்.

சமையலறை மேடையில் சாய்ந்து நின்று கொண்டிருந்த எனக்கு, வெளிப்புற கேரேஜ் (Garage) கதவு சுருள் சுருளாக உயரும் சத்தம் கேட்டது. ‘அதற்குள் திரும்பி வந்துவிட்டாளா?’ என்று ஆச்சரியத்துடன் கேரேஜ் கதவைத் திறந்து பார்த்தேன்.

வெளியே கேரேஜ் கதவு பூட்டியபடியே இருந்தது. தெருவில் யாருமில்லை.

திடுக்கிட்டுச் சமையலறைக்குத் திரும்பியபோதுதான் கவனித்தேன்—கேரேஜைத் திறக்கும் ஒரே ஒரு ரிமோட் சாவியும் என் கைக்கெட்டும் தூரத்திலேயே கிடந்தது!

எனக்கு ஐந்து வயதிலிருந்தே அருவங்களை (Spirits) உணரும், அவற்றோடு தொடர்புகொள்ளும் ஒரு விசித்திரமான சக்தி உண்டு. சரண்யா வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் விஷயத்தைச் சொன்னேன். என் சக்தியைப் பற்றி ஏற்கனவே அறிந்திருந்ததால், அவள் லேசான பயத்தோடு அதை ஒப்புக்கொண்டாள்.

அந்த வீட்டிற்குள் அமைதியாகக் காத்திருந்த ஏதோ ஒன்று, தன் இருப்பை எங்களுக்கு உணர்த்தத் தொடங்கியிருந்தது.

கனவில் வந்த நிலக்கரிப் புகை

அந்த வீட்டின் முந்தைய சொந்தக்காரர் ஜெயராமன். அவர் புற்றுநோயால் இறந்துபோனதாக ஊரில் சொன்னார்கள்.

சில நாட்களில், ஜெயராமன் என் தெளிவான கனவுகளில் (Lucid Dreams) வரத் தொடங்கினார்.

கனவில் நான் வீட்டின் கதவைத் தட்டுவேன். தடிமனான கண்ணாடி அணிந்த, 1950-களின் பாணியில் தலையில் தேங்காய் எண்ணெய் தடவி வாரிய, மெலிந்த உடலமைப்பு கொண்ட ஜெயராமன் கதவைத் திறப்பார். அவர் கையில் எப்போதும் ஒரு 'பைப்' (Pipe) புகையிலை இருக்கும்.

அவர் தலைக்கு வைக்கும் பழுப்பு நிற ஹேட் (Hat) தொப்பி ஒன்று தரையில் தானாகவே நகர்ந்து கொண்டிருக்கும். நான் அதை ஆச்சரியத்துடன் பார்ப்பதைப் பார்த்து அவர் உரக்கச் சிரிப்பார். பின் அந்தத் தொப்பியைத் தூக்கிக் காட்டுவார்—அதன் அடியில் ஒரு உயிருள்ள பச்சைக்கிளி கத்திக்கொண்டிருக்கும்.

கனவுகளில் அவர் எப்போதும் புன்னகையோடு, என்னை ஒரு விருந்தினரைப் போல உபசரிப்பார். ஆனால், நிஜ உலகில் நிலைமை முற்றிலும் வேறாக மாறத் தொடங்கியது.

நள்ளிரவு 3 மணி ஆட்டம்

நாட்கள் செல்லச் செல்ல, வீட்டில் பொலட்டர்கீஸ்ட் (Poltergeist) வகை அதிர்வுகள் அதிகரித்தன.

என் மகள்களின் அறையில் இருந்த பேட்டரியால் இயங்கும் பொம்மைகள், யாரும் தொடாமலேயே தானாகவே பாடத் தொடங்கின. ஒரு நாள் நள்ளிரவு 3:00 மணிக்கு நான் திடுக்கிட்டு விழித்தபோது... என் பிள்ளைகளின் அறையிலிருந்த அத்தனை பொம்மைகளும் ஒரே நேரத்தில் இயங்கி, பயங்கரமான ஒலிகளை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தன!

அதைவிடக் கொடூரமான ஒரு சம்பவம் நடந்தது.

என் இளைய மகளின் பிறந்தநாளுக்காக அவளது தோழிகள் சிலர் அன்றிரவு வீட்டில் தங்கியிருந்தனர் (Sleepover). நள்ளிரவில் சிறுமிகள் அனைவரும் தூங்கிய பிறகு, நான் தண்ணீர் குடிப்பதற்காக எழுந்து வந்தேன்.

வீடு காரிருளில் மூழ்கியிருந்தது. குளியலறையைக் கடக்கும்போது, உள்ளே ஏதோ ஒரு வண்டின் இரைச்சல் சத்தம் கேட்டது.

சிறுமிகள் அனைவரும் அப்போது பிரபலமாக இருந்த மின்சாரத்தில் இயங்கும் பல் துலக்கும் தூரிகைகளை (Electric toothbrushes) வைத்திருந்தார்கள். அந்த வண்ணமயமான தூரிகைகள், சுவிட்சை ஆன் செய்தால் ஒளிரும் விளக்குகளோடு அதிர்வை உண்டாக்கும்.

அன்று இரவு, அந்த ஐந்து மின்னணுத் தூரிகைகளும் கழற்றி வைக்கப்பட்ட நிலையில்... தானாகவே ஆன் ஆகி, இருட்டிற்குள் வெவ்வேறு வண்ண விளக்குகளைப் பீச்சியடித்தபடி, கொடூரமான அதிர்வுச் சத்தத்துடன் சுழன்று கொண்டிருந்தன!

அவற்றை ஒவ்வொன்றாக அணைப்பதற்குள் எனக்கு வேர்த்துக்கொட்டிவிட்டது.

விளையாட்டாகச் சொன்ன வார்த்தை

அக்காலத்தில், நான் அரசு பாதுகாப்புப் பிரிவில் 12 மணி நேர இரவு ஷிப்ட் வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன். இரவு முழுதும் விழித்திருந்துவிட்டு, காலையில் வீட்டிற்கு வந்து படுப்பேன்.

நாங்கள் தூங்கும் முதன்மைப் படுக்கையறையில் (Master Bedroom), அடிக்கடி ஜெயராமன் பிடிக்கும் புகையிலையின் அடர்ந்த வாசனை வீசும்.

அன்றும் அப்படித்தான். வேலை முடிந்து களைப்பாக வந்து சட்டையைக் கழற்றும்போது, அந்தப் புகையிலை வாசனை மூக்கைத் துளைத்தது. வேலையின் களைப்பில், எனக்குள் ஒரு வீண் தைரியமும் நக்கலும் தலைதூக்கியது.

காற்றைப் பார்த்து உரக்கச் சிரித்தபடி சொன்னேன்: "என்ன ஜெயராமன் சார்! சௌக்கியமா இருக்கீங்களா? அச்சச்சோ... மறந்தே போச்சே, நீங்கதான் செத்துப் போயிட்டீங்களே!"

அதைச் சொல்லிவிட்டுப் படுக்கையில் சாய்ந்து தூங்கிவிட்டேன்.

அடுத்த சில நிமிடங்களில், ஒரு பயங்கரக் கனவு என்னை ஆட்கொண்டது. ஜெயராமன் ரத்தச் சிவப்பேறிய கண்களோடு, என் மீது ஆத்திரத்தின் உச்சக்கட்டத்தில் பாய்வது போலக் கண்டேன்.

திடுக்கிட்டு முழித்த அதே வினாடி...

அறையின் கூரையிலிருந்து ஒரு ஆம்பளையின் கரடுமுரடான குரல், என் காதுகளின் நரம்புகள் வெடித்துவிடும் அளவுக்கு அத்தனை உரக்க அலறியது:

"உன் கையைத் தூக்கி முதல்ல கட்டில் மேல வைடா!"

நான் உறைந்துபோய் கீழே பார்த்தேன். என் வலது கை கட்டிலிலிருந்து கீழே தொங்கிக் கொண்டிருந்தது!

எனக்கு மரண பயம் தொற்றிக்கொண்டது. நான் வரம்பு மீறிவிட்டேன் என்பதை அந்த உறைந்த குரல் எனக்கு உணர்த்தியது.

மன்னிப்பும் மௌன ஒப்பந்தமும்

மறுநாள் காலை, வீட்டில் அனைவரும் வெளியே செல்லும் வரை காத்திருந்தேன்.

படுக்கையறைக்குச் சென்று, கைகளைக் கூப்பி, காற்றில் வீசிய அந்த அருவத்தை நோக்கிப் பேசினேன்:

"ஜெயராமன் சார்... நேற்று நான் சொன்ன வார்த்தைகளுக்காக மனதார மன்னிப்பு கேட்டுக்கறேன். இது உங்க வீடுதான்... நீங்க இங்கேயே இருக்கலாம். ஆனா, என் குழந்தைகளைப் பயமுறுத்தாதீங்க. நீங்களும் ஒரு தகப்பனா இருந்தவர், என் மனசு உங்களுக்குப் புரியும். இனி ஒருபோதும் உங்களை நான் அவமதிக்க மாட்டேன்."

வீடு முழுவதும் தெய்வீகச் சாம்பிராணிப் புகையைக் காட்டினோம்.

அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு, ஜெயராமனின் ஆவி எங்களுக்கு எந்தத் தொந்தரவும் தரவில்லை. ஒரு தகப்பனாக அவர் எங்கள் எல்லையை மதித்து ஒதுங்கிக் கொண்டார்.

இன்றைக்கு அந்தச் சம்பவம் நடந்து இருபது ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. நான் இப்போது என் மனைவியைப் பிரிந்து, என் செல்ல நாயுடன் தனியாக வாழ்ந்து வருகிறேன்.

இப்போதும் அலைபாயும் பல அருவங்கள் என்னை நாடி வருகின்றன. ஆனால், என் நாயின் பயத்தைக் கண்டு, நான் இப்போது அந்த அருவத் தொடர்புகளை மெல்லக் குறைத்துக் கொண்டேன்.

ஆனால், அன்று நள்ளிரவில் தூக்கத்தில் என் காதில் ஒலித்த ஜெயராமனின் அந்த ஆத்திரக் குரல்... மனித உடல் இறந்த பிறகும் ஆத்மாவின் உணர்வுகள் சாவதில்லை என்பதை எனக்கு ஆயுள் முழுவதும் நினைவூட்டிக்கொண்டே இருக்கும்!

Listen to this story..