Posts

மண்ணை விடாத ஆவி

  சில வீடுகளை நாம் பணங் கொடுத்து வாங்கலாம்... ஆனால், அங்கு வாழ்ந்து மடிந்தவர்களின் நினைவுகளையும், அவர்களின் அருவமான இருப்பையும் எந்தப் பத்திரத்தாலும் மாற்ற முடியாது." நிலத்தின் நினைவுகள் கோயம்புத்தூரின் சலசலப்பான நகர வாழ்க்கையில் எட்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்ந்த பிறகு, நானும் என் மனைவி சரண்யாவும் அமைதியான ஒரு கிராமப்புற வாழ்க்கைக்காக ஏங்கினோம். பொள்ளாச்சியின் எல்லைப் பகுதியில், வெறும் முந்நூறு பேரே வாழும் ஒரு சிறு விவசாயக் கிராமத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டோம். அங்கே ஒரு வயதான விதவைத் தாய், தன் பெரிய வீட்டை விற்க முற்படுவதாகத் தெரியவந்தது. பசுமை நிறைந்த மரங்களுக்கும், நல்ல பள்ளிக்கூடத்திற்கும் அருகில் இருந்த அந்த வீடு, என் இரண்டு சிறு பெண்குழந்தைகளான அனன்யா மற்றும் காவ்யாவிற்கு மிகவும் பாதுகாப்பானதாகத் தோன்றியது. பத்திரப் பதிவுகள் முடிந்து, நாங்கள் பெரு மகிழ்ச்சியோடு அந்த வீட்டில் காலடி எடுத்து வைத்தோம். சுவர்களுக்குப் புதிய வண்ணம் பூசுவதும், வீட்டைச் சீரமைப்பதுமாக வேலைகள் தீவிரமாக நடந்தன. ஆனால், குடியேறிய இரண்டாவது நாளிலேயே அந்த வீட்டின் அடர்ந்த அமைதிக்குள் ஒளிந்திருந்த ஒர...

மாலை நேரத்து அழைப்பு

  சில மனிதர்கள் இறந்துவிட்ட பிறகும் தங்களின் தனிமையை இழப்பதில்லை... சில சிரிப்புகள் காற்றில் கரைந்த பிறகும் மனிதச் செவிகளை அறுத்துக் கொண்டேயிருக்கும்."

மரணத்தின் அலைவரிசை

  சில வீடுகளில் விளக்குகள் அணைந்த பிறகும் இருள் வெளிச்சம் தரும்... சில கருவிகள் மின்சாரம் இல்லாதபோதும் மரணத்தின் குரலை ஒலிக்கும்." காட்டின் எல்லையில் ஒரு காட்டேஜ் ஆண்டு 2016. பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு முடிவுகள் வந்த கையோடு, நானும் என் நண்பர்கள் மூவரும்— ராகுல் , விஜய் , மற்றும் சந்தீப் —எங்கள் வெற்றையைக் கொண்டாட ஏற்காட்டிற்கு (Yercaud) ஒரு வார இறுதிப் பயணம் திட்டமிட்டோம். மதிய வேளையில் நாங்கள் முன்பதிவு செய்திருந்த ரிசார்ட்டை அடைந்தோம். பிரதான வரவேற்பறையிலிருந்து (Reception) சுமார் ஏழு நிமிடங்கள் நடந்து செல்லும் தொலைவில், அடர்ந்த மரங்களுக்கு நடுவே ஒதுக்குப்புறமாக அமைந்திருந்த ஒரு மரக்கட்டடக் காட்டேஜ் (Cottage) எங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டது. சுற்றிலும் ஆள்நடமாட்டமே இல்லை. அந்த ரிசார்ட்டில் வேறு எந்த விருந்தினர்களும் தங்கியிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. எங்கள் அறைக்கு ஒட்டியவாறே மற்றொரு அறையும் இருந்தது. ஆனால், அந்த இணைப்புக் கதவு இரண்டு பக்கமும் பூட்டப்பட்டிருந்தது. காட்டேஜின் பின்புறம் வனவிலங்குகள் உள்ளே வராதவாறு உயரமான மதில் சுவரும், அதன் மேல் கம்பி வேலியும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன...

இரவின் எஞ்சிய தடம்

 பழைய பிணங்களின் மீது புதிய கட்டிடங்களை எழுப்பலாம்... ஆனால், அந்த நிலம் குடித்த குருதியையும், அலறல்களையும் காலத்தால் அழிக்க முடியாது

தூரம் குறையாத நிழல்

 சில பாதைகள் இரவில் உறங்குவதில்லை. நீங்கள் அதில் தனியாக நடப்பதாக நினைக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும், உங்களுக்கு இணையாக ஏதோ ஒன்று நடந்து கொண்டிருக்கிறது... நீங்கள் திரும்பிப் பார்க்கும் கணத்திற்காகக் காத்திருக்கிறது

நிழல் வழி வந்தவன்

மரணத்தின் வலி என்பது ஒரு கூர்மையான அரிவாள் கொண்டு நெஞ்சைப் பிளப்பதற்குச் சமம். என் கணவர் முத்துக்கருப்பன் மறைந்து எட்டு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இத்தனை ஆண்டுகளில் ஒரு நாள் கூட அந்த ரணத்தின் தழும்பு ஆறவில்லை. எங்களைச் சுற்றியிருந்த அந்தப் பழைய செட்டிநாடு பங்களா, இப்போது ஒரு சுடுகாட்டைப் போலக் காட்சியளிக்கிறது. மதுரைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு பாழடைந்த கிராமத்தில், கருவேல மரங்கள் நிறைந்த அந்தத் தோட்டத்தில் தான் எங்கள் வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்தது. ​

இருளின் நிழலாட்டம்: கருங்கண்ணி மாளிகையின் ரகசியம்

நிசப்தத்தின் வருகை அந்த அந்திப்பொழுது ஒருவிதமான அபசகுனத்துடனேயே தொடங்கியது. காரைக்குடியின் புழுதி படிந்த சாலைகளில் கார் ஊர்ந்து செல்லும்போது, செந்தில் தன் முடிவை எண்ணி ஒருமுறை பெருமூச்சு விட்டான். அவனது முன்னோர்கள் வாழ்ந்த அந்த 'பெரிய வீடு', இப்போது ஒரு எலும்புக்கூட்டைப் போல வெறிச்சோடி நின்றது. நகரத்தின் இரைச்சலில் இருந்து தப்பிக்க நினைத்த அவனுக்கு, அந்தத் தனிமை ஆரம்பத்தில் இனிமையாகத் தெரிந்தது. ஆனால், ஊரின் எல்லையைத் தாண்டியபோதே காற்றின் மணம் மாறியிருந்தது. வாடிய மல்லிகைப் பூக்களின் ஊழ்நாற்றமும், எரியும் ஊதுவத்தியின் கசந்த வாசனையும் காற்றில் கலந்திருப்பதை அவன் நாசி உணர்ந்தது. "தம்பி... இந்த நேரத்துல அங்க போவணும்னு என்ன கட்டாயம்? விடிஞ்சதும் போயிருக்கலாமே?" என்று கேட்டார் வண்டியை ஓட்டி வந்த முதியவர் பெரியசாமி. அவர் குரலில் ஒரு நடுக்கம் இருந்தது. "அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல பெரியப்பா. ஒரு வாரம் நிம்மதியா இங்க இருந்துட்டு போலாம்னு இருக்கேன்," என்றான் செந்தில், தன் மனதிற்குள் இருந்த 'பீதியை' மறைத்துக் கொண்டு. பெரியசாமி வண்டியை அந்த மாளிகையின் வாசலிலேயே நிறு...

இருட்டுத் தேவதையின் தாலாட்டு: ஒரு வம்சாவழிச் சாபம்

கசந்த மல்லிகையின் மணம் ​அந்தக் காரைக்குடி பங்களாவிற்குள் நுழைந்தபோதே என் நாசிக்கு அந்த மணம் எட்டியது. அது வாடிய மல்லிகைப் பூக்களின் மணம்... அல்லது யாரோ ஒரு பெண்ணின் பிணத்தருகே சிதறிக் கிடக்கும் பூக்களின் மணம். "சிவகங்கைச் சீமையின் இந்த பழைய வீடுகள் எல்லாம் உயிரற்றவை அல்ல" என்று என் பாட்டி அடிக்கடிச் சொல்வார். அவை சுவாசிக்கின்றன; ஆனால் அவை காற்றைச் சுவாசிப்பதில்லை, அங்கு வசிப்பவர்களின் அச்சத்தைச் சுவாசிக்கின்றன. ​என் பெயர் இளமதி. சிறு வயதிலிருந்தே எனக்கு இந்த 'மறுபக்கம்' பழக்கம் உண்டு. பதினோரு வயதில், என் கட்டிலின் காலடியில் யாரோ ஒரு உருவம் அமர்ந்திருப்பதை முதன்முதலில் பார்த்தேன். அப்போது அது ஒரு வழிப்போக்கனின் ஆவியாகத்தான் தெரிந்தது. எனக்கு பயமில்லை. ஆனால், இப்போது என் குடும்பத்தைத் துரத்திக் கொண்டிருக்கும் இந்த நிழல் உருவம்... இது வேறு ஏதோ ஒன்று. இது ஒரு பழைய 'இருட்டுத் தேவதை' அல்லது குடும்பச் சாபத்தின் எச்சம். ​ ஆன்மா பிரிதல் (Astral Projection) - முதல் சந்திப்பு ​பதின்ம வயதில் நான் முதன்முதலில் அந்த விசித்திரமான அனுபவத்தைப் பெற்றேன். அதை 'ஆன்மா பிரய...

அந்தப் பாழ்வெளி வீடு

  ஒரு விசித்திரமான சந்திப்பு சமையலறையின் கல் தரையில் காலடிச் சத்தம் கேட்டது. கனிமொழியின் கணவன் மாறன், படுக்கையறையில் ஏதோ வேலை செய்துகொண்டிருந்தவன், சமையலறை வழியாகப் பின் பக்கக் குளியலறைக்குச் சென்றான்.

மாயவன் காட்டின் காலச்சக்கரம்

  ஒரு பழைய நினைவின் கசப்பு நினைவாற்றல் என்பது ஒரு விசித்திரமான மாரடைப்பைப் போன்றது; அது எப்போது வந்து நம்மை நிலைகுலையச் செய்யும் என்று சொல்ல முடியாது. 1992-ஆம் ஆண்டின் அந்தப் புரட்டாசி மாதத்து வார இறுதியில் நடந்த கோரச் சம்பவங்களை நான் பல காலம் என் மனதின் இருட்டு அறையில் பூட்டி வைத்திருந்தேன். சமீபத்தில் என் அண்ணியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அந்தப் பழைய காயத்தின் கட்டு அவிழ்ந்தது. காரைக்குடிக்கு அருகில் உள்ள அந்த அடர்ந்த காட்டுப்பகுதியில் நாங்கள் சந்தித்த அந்த விசித்திரமான நிகழ்வுகள், இன்றும் என் இரத்தத்தை உறையச் செய்கின்றன.