மரணத்தின் அலைவரிசை

 சில வீடுகளில் விளக்குகள் அணைந்த பிறகும் இருள் வெளிச்சம் தரும்... சில கருவிகள் மின்சாரம் இல்லாதபோதும் மரணத்தின் குரலை ஒலிக்கும்."

காட்டின் எல்லையில் ஒரு காட்டேஜ்

ஆண்டு 2016.

பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு முடிவுகள் வந்த கையோடு, நானும் என் நண்பர்கள் மூவரும்—ராகுல், விஜய், மற்றும் சந்தீப்—எங்கள் வெற்றையைக் கொண்டாட ஏற்காட்டிற்கு (Yercaud) ஒரு வார இறுதிப் பயணம் திட்டமிட்டோம்.

மதிய வேளையில் நாங்கள் முன்பதிவு செய்திருந்த ரிசார்ட்டை அடைந்தோம். பிரதான வரவேற்பறையிலிருந்து (Reception) சுமார் ஏழு நிமிடங்கள் நடந்து செல்லும் தொலைவில், அடர்ந்த மரங்களுக்கு நடுவே ஒதுக்குப்புறமாக அமைந்திருந்த ஒரு மரக்கட்டடக் காட்டேஜ் (Cottage) எங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டது. சுற்றிலும் ஆள்நடமாட்டமே இல்லை. அந்த ரிசார்ட்டில் வேறு எந்த விருந்தினர்களும் தங்கியிருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

எங்கள் அறைக்கு ஒட்டியவாறே மற்றொரு அறையும் இருந்தது. ஆனால், அந்த இணைப்புக் கதவு இரண்டு பக்கமும் பூட்டப்பட்டிருந்தது. காட்டேஜின் பின்புறம் வனவிலங்குகள் உள்ளே வராதவாறு உயரமான மதில் சுவரும், அதன் மேல் கம்பி வேலியும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

பயணக் களைப்பில் பைகளை அறையில் போட்டுவிட்டு, வெளியே சென்று உணவருந்திவிட்டு வந்தோம். மாலை நேரத்தை ரிசார்ட்டில் இருந்த நீச்சல் குளத்திலும், ஏற்காட்டின் ஏரிப் பகுதியிலும் ஜாலியாகக் கழித்தோம். இரவு 8:00 மணிக்கு உணவை முடித்துவிட்டு, மீண்டும் எங்கள் காட்டேஜிற்குத் திரும்பினோம்.

அப்போதுதான் அந்தத் தொடர் பயங்கரம் தொடங்கியது.

திறந்த கதவும் எரியும் விளக்குகளும்

இரவு 8:30 மணி.

அறைக்குத் திரும்பிய எங்களுக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. எங்கள் அறையிலிருந்து பக்கத்து அறைக்குச் செல்லும் அந்த இணைப்புக் கதவின் தாழ்ப்பாள் திறக்கப்பட்டிருந்தது!

நானும் ராகுலும் பயத்துடன் அந்த அறைக்குள் எட்டிப் பார்த்தோம். உள்ளே இருந்த அனைத்து விளக்குகளும் பிரகாசமாக எரிந்து கொண்டிருந்தன. ‘அறை சுத்தம் செய்ய வந்த ஊழியர் யாராவது விளக்குகளை அணைக்க மறந்துவிட்டிருப்பார்’ என்று எங்களுக்கு நாங்களே சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டோம்.

ஒரே வாடகையில் இரண்டு அறைகள் கிடைத்துவிட்டதே என்ற எண்ணத்தில், நானும் ராகுலும் அந்த அறைக்கு மாற நினைத்துப் பைகளை எடுத்தோம். ஆனால், அந்த அறைக்குள் காலடி வைத்த கணமே... என் முதுகெலும்பில் ஒரு விவரிக்க முடியாத அசௌகரிய உணர்வு ஊடுருவியது. ஏதோ ஒரு கண்பார்க்காத சக்தி எங்களையே வெறித்துப் பார்ப்பது போல் இருந்தது.

"மச்சான்... இந்த அறை சரியில்லை. நாலு பேரும் ஒரே அறையிலேயே தங்கிடுவோம்," என்றேன். ராகுலும் அதை ஒப்புக்கொள்ள, நான்கு பேரும் மீண்டும் பழைய அறைக்கே வந்தோம்.

இரவு 11:00 மணி வரை தொலைகாட்சியில் பழைய நகைச்சுவை நிகழ்ச்சியைப் பார்த்துக்கொண்டே அரட்டையடித்தோம். மறுநாள் காலை 10 மணிக்கு அறையைக் காலி செய்ய வேண்டும் என்பதால், தூங்கத் திட்டமிட்டோம்.

நான் ரிமோட்டை எடுத்து 'Off' பட்டனை பலமுறை அழுத்தினேன். டிவி அணையவில்லை.

"ரிமோட் பேட்டரி போயிருக்கும்டா," என்று கூறிய ராகுல், நேரடியாக டிவிக்கு அருகில் சென்று அதிலிருந்த சுவிட்சை அழுத்திக் கட்டாயமாக அணைக்க முயன்றான்.

டிவி அணையவே இல்லை. திரை தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டே இருந்தது.

கழற்றப்பட்ட ஒயர்... எரியும் திரை

எங்கள் நால்வரின் முகத்திலும் லேசான பயம் படரத் தொடங்கியது.

"டேய், மெயின் பிளக்கைக் கழற்றி எறிங்கடா!" என்றான் சந்தீப்.

சந்தீப் சுவரில் இருந்த பிளக்கை நோக்கியவாறு எழுந்தான். அவன் சுவிட்ச் போர்டைத் தொடுவதற்குள்—டிவி தானாகவே வேறு ஒரு சேனலுக்கு மாறி, சத்தம் முற்றிலும் 'Mute' ஆனது!

ரிமோட் எனக்கு அருகில் இருந்த நாற்காலியில் அப்படியே கிடந்தது. யாரோ கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒருவன் அதை இயக்குவது போலிருந்தது.

தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, சந்தீப் அந்த மெயின் பிளக்கை சுவரில் இருந்து அடியோடு உருவி வெளியே எடுத்தான்.

அடுத்த நொடி... எங்கள் இதயத் துடிப்பு ஒரு கணம் நின்றுவிட்டது!

சுவரில் இருந்து பிளக் முற்றிலும் கழற்றப்பட்ட நிலையிலும்... டிவி அணையவில்லை!

மின்சாரத் தொடர்பே இல்லாத அந்த டிவி திரை இன்னும் பிரகாசமாக எரிந்து கொண்டிருந்தது. அதுமட்டுமா? சத்தம் இல்லாத அந்த திரையில், 'Mute' மற்றும் 'Unmute' குறியீடுகள் தானாகவே மாறி மாறித் தோன்றி மறையத் தொடங்கினான். திரை மங்கலாகி, அலை அலையாக ஏதோ ஒரு உருவம் தோன்றுவது போல மாறியது.

அறையில் உறைபனி போன்ற அமைதி நிலவியது. மரண பயம் எங்களைச் சூழ்ந்தது.

உடனடியாக வரவேற்பறைக்குத் தொடர்புகொண்டு அறையை மாற்றச் சொல்லலாம் என்று எண்ணி, இண்டர்காம் (Intercom) போனை எடுத்தேன். தொலைபேசி இணைப்பு முற்றிலுமாகத் துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது.

ராகுல் மெதுவாகக் கதவைத் திறந்து வெளியே யாராவது ஊழியர்கள் இருக்கிறார்களா என்று பார்த்தான். வெளியே அடர்ந்த மூடுபனியும், சுற்றிலும் கண்ணை மை பூசியது போன்ற அடர் இருளும் மட்டுமே இருந்தன. வெகு தொலைவில் இருந்த ஒரே ஒரு தெருவிளக்கைத் தவிர வேறு எந்த வெளிச்சமும் இல்லை. அந்த நள்ளிரவில், இருண்ட காட்டுப் பாதையில் ரிசப்ஷனுக்கு நடந்து செல்வது தற்கொலைக்குச் சமம் என்பதை உணர்ந்து கதவை மூடினோம்.

துணியால் மூடப்பட்ட பயங்கரம்

அன்று இரவு நாங்கள் உயிருடன் இருப்போமா என்பதே சந்தேகமாக இருந்தது. இருட்டில் தூங்கும் தைரியம் யாருக்கும் இல்லை என்பதால், கழிப்பறை (Bathroom) விளக்கை மட்டும் எரிய விட்டோம்.

டிவி இன்னமும் அணையாமல், சுவரிலிருந்து தொங்கும் பிளக்கோடு எங்களை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த வெளிச்சமும், பிசாசுத்தனமான அசைவுகளும் எங்கள் கண்களில் படக்கூடாது என்பதற்காக, ஒரு பெரிய குளியல் துண்டை (Towel) எடுத்து அந்த டிவி திரையின் மீது போர்த்தி மூடினோம்.

நான்கு பேரும் ஒரே கட்டிலில், நடுங்கும் உடலோடு, ஒருவரையொருவர் கட்டியணைத்தபடி படுத்துக்கொண்டோம்.

அதிகாலை 4:00 மணி இருக்கும்.

சந்தீப் என் தோளைத் தட்டி எழுப்பினான். நான் பயத்துடன் கண் விழித்துப் பார்த்தேன். டிவி அணைந்திருந்தது. திரையின் மீது நாங்கள் போர்த்தி வைத்திருந்த துணி, கீழே தரையில் கிடந்தது!

அதை மேலும் ஆராயும் தைரியம் எங்களுக்குச் சிறிதும் இருக்கவில்லை. மீண்டும் பிளக்கை மாட்டிப் பார்த்தபோது டிவி ஆன் ஆகவில்லை. அமைதியாகக் கண்களை மூடிக்கொண்டோம்.

காலைச் சிரிப்பும் உறைய வைக்கும் உண்மையும்

காலை 9:30 மணிக்கு அவசர அவசரமாகக் குளித்துவிட்டு, பைகளை அள்ளிக்கொண்டு ரிசப்ஷனுக்கு ஓடினோம்.

நடந்த அசம்பாவிதங்களை ரிசார்ட் மேலாளரிடம் பதற்றத்துடன் விவரித்தோம். ஆனால் அவரோ, எங்களை ஏளனமாகப் பார்த்துச் சிரித்தார். "தம்பி... பரீட்சை முடிஞ்ச சந்தோஷத்துல கனவு எதுவும் கண்டிருப்பீங்க. கரண்ட்டே இல்லாம டிவி எப்படி எரியும்?" என்று அசால்ட்டாகச் சொல்லி எங்களை வழியனுப்பி வைத்தார்.

ஆனால், இன்றைக்கும் அந்த இரவு எனக்கு மரண பயத்தைத் தருகிறது. மின்சாரமே இல்லாமல், கழற்றப்பட்ட பிளக்கோடு அன்று நள்ளிரவில் எங்களை வெறித்துப் பார்த்த அந்தத் திரை... யாருடைய அலைவரிசையை ஒளிபரப்பியது என்பதும், அந்தத் துணியைக் கீழே தள்ளிவிட்டு அணைந்தது யார் என்பதும் இன்றைக்கும் விடை தெரியாத புதிர்!