மாலை நேரத்து அழைப்பு

 சில மனிதர்கள் இறந்துவிட்ட பிறகும் தங்களின் தனிமையை இழப்பதில்லை... சில சிரிப்புகள் காற்றில் கரைந்த பிறகும் மனிதச் செவிகளை அறுத்துக் கொண்டேயிருக்கும்."

அந்திச் சாயும் வேளை

ஆண்டு 2003.

அன்றைக்கு வரை, கண்ணுக்குத் தெரியாத அதிமானுட சக்திகள் மீது எனக்குப் பெரிய நம்பிக்கையெல்லாம் இருந்ததில்லை. அறிவியல் தாண்டி உலகத்தில் எதுவுமில்லை என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த என் வாழ்வை, அன்றைய மாலை நேரத்தில் நடந்த அந்த ஒரு சம்பவம் முற்றிலும் புரட்டிப்போட்டது.

அன்று மாலை, மதுரை நகரின் அமைதியான தெருவொன்றில் வசதி படைத்த என் நெருங்கிய நண்பன் விக்ரம் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தேன். இருவரும் வெகுநேரம் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு, திரும்பும்போது மணி இரவு 7:00 ஐத் தாண்டியிருந்தது.

சூரியன் மறைந்து, அந்திச் சாயும் அந்த மங்கலான இருள் தெருவெங்கும் படரத் தொடங்கியிருந்தது. என் வீட்டிற்கு எதிரே நகராட்சியின் பழைய பூங்கா ஒன்று இருந்தது. அடர்ந்த அரச மரங்களும், பூட்டிய இரும்பு கேட்டும் கொண்ட அந்தப் பூங்காவில் மாலை 6:30 மணிக்கு மேல் ஆள் நடமாட்டம் இருக்காது.

வீட்டின் வாசலை நெருங்கியபோது, என் பார்வை தற்செயலாக அந்தப் பூங்காவின் இரும்பு கேட் பக்கமாகத் திரும்பியது.

மரப்பலகை இருக்கை

பூங்காவிற்குள், ஒரு பழைய மரப்பலகை இருக்கையில் (Wooden bench) ஒரு வயதான பாட்டி உட்கார்ந்திருந்தாள்.

அழுக்குப்படிந்த வெள்ளைச் சேலை, காய்ந்து சடைகட்டிய தலைமுடி. இந்த நேரத்தில் பூங்காவிற்குள் யார் இந்த பாட்டி என யோசித்தபடி நான் என் வீட்டின் பூட்டைத் திறக்க முயன்றேன்.

ஆனால்... ஏதோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத ஈர்ப்பு என்னை மீண்டும் அந்தப் பாட்டியின் பக்கம் திரும்ப வைத்தது.

நான் அவளையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது... அந்தப் பாட்டி மெதுவாகத் தன் தலையை என் பக்கம் திருப்பினாள்.

அவளது கழுத்துத் திருப்பம் இயல்பான மனித நகர்வைப் போல இல்லை. எலும்புகள் முறியும் சத்தத்தோடு, செயற்கையாகத் திருப்புவது போல் இருந்தது. அவளது முகம் முழுவதும் சுருக்கங்கள் நிறைந்திருந்தன... ஆனால், அவளது கண்கள் முற்றிலும் கருமையாக, எந்த ஒரு உயிரோட்டமும் இல்லாமல் என் முகத்தையே வெறித்துப் பார்த்தன.

அவள் தன் உலர்ந்துபோன எலும்புக்கையை மெல்ல உயர்த்தி, என்னை நோக்கி அசைத்தாள்.

"தம்பி... இங்க வாப்பா... உங்கிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்..."

அவளது குரல் ஒரு பழைய கிணற்றின் ஆழத்திலிருந்து உரசிக் கொண்டு வருவதைப் போல, உடைந்த கரகரப்பான தொண்டையிலிருந்து வெளிப்பட்டது. சொல்லி முடித்ததும், அவள் உதடுகள் அகல விரிந்து ஒரு பிசாசுத்தனமான சிரிப்பு சிரித்தாள்.

காற்றில் கரைந்த உருவம்

எனக்கு உடம்பெல்லாம் ஜில்லென்று ஆனது.

‘ஏதோ மனநிலை சரியில்லாத பைத்தியக்காரக் கிழவி போல இருக்கு... நம்மள வம்புக்கிழுக்குது’ என்று மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டு, அவளைப் பொருட்படுத்தாமல் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு விறுவிறுவென்று என் வீட்டின் படியை ஏறத் தொடங்கினேன்.

ஆனால், என் மனம் அமைதியடையவில்லை. என் உள்மனது ஆபத்தை எச்சரித்துக் கொண்டே இருந்தது.

கடைசியாக ஒரே ஒருமுறை அந்தப் பெஞ்சைப் பார்த்துவிடலாம் என்று திரும்பிப் பார்த்தேன்.

அங்கே அந்தப் பாட்டி இல்லை!

என் இதயத் துடிப்பு ஒரு கணம் முற்றிலும் நின்றுபோனது.

அந்தப் பெஞ்சைச் சுற்றி மறைந்துகொள்ள மரங்களோ, புதர்களோ இல்லை. ஒரு மனிதன் எழுந்து ஓட வேண்டும் என்றால் கூடக் குறைந்தபட்சம் பத்து வினாடிகளாவது ஆகும். ஆனால், நான் திரும்பிப் பார்த்த அந்த இரண்டு வினாடி இடைவெளியில்... அந்தப் பாட்டி இருந்த இடம் முற்றிலும் வெறுமையாகக் கிடந்தது.

அடுத்த நொடி, எந்தக் காற்றும் வீசாத நிலையிலும், அந்தப் பூங்காவின் இரும்பு ஊஞ்சல் மட்டும் சடசடவென பயங்கரமாக ஆடத் தொடங்கியது!

என் சுயநினைவு தப்பியது. சாவியைத் தடுமாற்றத்துடன் போட்டு, கதவைத் திறந்து உள்ளே ஓடிவந்து பூட்டினேன்.

நம்பிக்கையற்ற உலகம்

அன்று இரவு எனக்குத் தொடங்கிய கடும் காய்ச்சல், தொடர்ந்து மூன்று நாட்களுக்குக் குறையவே இல்லை. போர்வையைப் போர்த்திக்கொண்டு படுத்திருந்தபோதும், அந்தப் பாட்டியின் கரகரப்பான குரலும், எலும்புகள் முறியத் தலை திருப்பிய அந்த பிசாசுத்தனமான சிரிப்பும் என் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தன.

இந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றி நான் யாரிடமும் முதலில் சொல்லவில்லை. ஏனெனில், நான் சொல்வதை யாரும் நம்பப்போவதில்லை என்பதும், என்னை ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போலப் பார்ப்பார்கள் என்பதும் எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்திருந்தது.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு சில நெருங்கிய நண்பர்களிடம் இதைச் சொன்னேன். நான் பயந்தது போலவே நடந்தது.

"டேய்... பரீட்சைப் பயத்துல உனக்கு மூளை குழம்பிடுச்சுடா!"

"அதிகமா பேய்ப் படம் பார்க்காதே... முதல்ல ஒரு மனநல மருத்துவரைப் (Psychiatrist) போய் பாரு!"

அனைவரும் என்னை ஏளனமாகப் பார்த்துச் சிரித்தார்கள். ஆனால், அவர்கள் சிரிப்பதைப் பற்றி எனக்குக் கவலையில்லை.

அன்று மாலை நேரத்தில், அந்த மரப்பலகை இருக்கையில் அமர்ந்து என்னை அழைத்தது எந்த மனித உடலும் இல்லை என்பதை என் மனசாட்சியும், என் உடம்பில் உறைந்துபோன அந்த பயமும் இன்றைக்கும் எனக்கு நூறு சதவீதம் உணர்த்திக்கொண்டே இருக்கிறது!