தூரம் குறையாத நிழல்

 சில பாதைகள் இரவில் உறங்குவதில்லை. நீங்கள் அதில் தனியாக நடப்பதாக நினைக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும், உங்களுக்கு இணையாக ஏதோ ஒன்று நடந்து கொண்டிருக்கிறது... நீங்கள் திரும்பிப் பார்க்கும் கணத்திற்காகக் காத்திருக்கிறது

குறுக்கு வழியின் அழைப்பு

ஆண்டு 2015, டிசம்பர் மாதம். மேட்டுப்பாளையம்.

இரவு 10:30 மணி. நீலகிரி மலையடிவாரத்து ஊரான மேட்டுப்பாளையத்தில், பனிப்பொழிவு வழக்கத்தை விட அதிகமாக இருந்தது.

பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வுக்குப் படித்துக்கொண்டிருந்த பதினேழு வயது முரளி, டியூஷன் வகுப்பை முடித்துவிட்டுப் புத்தகங்களை அடுக்கினான். அவனுடன் வழக்கமாக வரும் அத்தை மகன் கார்த்தி, அன்றைக்குக் கூடுதல் சந்தேகம் கேட்பதற்காக ஆசிரியருடன் தங்கிவிட்டான்.

"டேய் முரளி, பிரதான சாலை வழியாவே போ. நாற்பது நிமிஷமாகும், ஆனா தெருவிளக்கு வெளிச்சம் இருக்கும்," என்று கார்த்தி எச்சரித்தான்.

முரளி வாசலில் நின்று பார்த்தான். பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. அந்த நாற்பது நிமிட நடை அவனுக்குப் பெரிய மலையாகத் தெரிந்தது.

இன்னொரு வழியும் இருந்தது. ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாக, பிரிட்டிஷ் காலத்தில் போடப்பட்ட பழைய மீட்டர்-கேஜ் ரயில் பாதையைக் கடந்து, கைவிடப்பட்ட 'செயிண்ட் ஜோசப் தொழுநோய் மருத்துவமனை' சுவரை ஒட்டிச் செல்லும் குறுகிய தாரோடு. அது வழியே போனால் பதினைந்தே நிமிடங்களில் வீடு சேரலாம். ஆனால், மாலை ஆறு மணிக்கு மேல் அந்தப் பக்கமாக ஊர்மக்கள் யாரும் எட்டிப்பார்க்கக்கூட மாட்டார்கள்.

‘பயப்படறதுக்கு நான் என்ன சின்னக் குழந்தையா? பதினேழு வயசாச்சு. இந்த ஊர்ல இல்லாத பேயா?’ என்று மனதிற்குள் தைரியம் வரவழைத்துக் கொண்டான். காதில் ஹெட்போனை மாட்டிக்கொண்டு, பாட்டை உரக்க வைத்துவிட்டு, அந்த இருள் பாதையில் காலடி எடுத்து வைத்தான்.

உறையும் பனிக்காற்று

ரயில் தண்டவாளத்தைக் கடக்கும் வரை நிலைமை இயல்பாகத்தான் இருந்தது. இரும்புத் தண்டவாளங்கள் நிலவொளியில் பளபளத்தன.

ஆனால், அந்தப் பழைய மருத்துவமனையின் எல்லைச் சுவரை அடைந்த கணமே... சூழ்நிலை தலைகீழாக மாறியது.

மேட்டுப்பாளையத்தின் இயல்பான மிதமான பனி விலகி, திடீரென எலும்புகளை ஊடுருவும் உறைபனி வீசியது. அது இயற்கையான குளிரல்ல. ஏதோ ஒரு குளிர்சாதனப் பெட்டிக்குள்ளே தூக்கி வீசப்பட்டது போன்ற ஒரு செயற்கையான, பயங்கரமான குளுமை. முரளியின் கைகளில் இருந்த ரோமங்கள் கூச்செறிந்து சிலிர்த்தன.

அவன் காதிலிருந்த ஹெட்போனைக் கழற்றினான். சுற்றுப்புறம் மயான அமைதியில் மூழ்கியிருந்தது. பூச்சிகளின் சத்தம் கூட இல்லை.

‘சலக்... சலக்...’

அவனுக்குச் சில அடிகள் தள்ளி, காய்ந்த சருகுகள் மிதிபடும் சத்தம் கேட்டது.

முரளி சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தான். யாருமில்லை. நாற்பது மீட்டருக்கு அப்பால் மங்கலாக எரிந்து கொண்டிருந்த ஒரே ஒரு மஞ்சள் தெருவிளக்கைச் சுற்றி அடர்ந்த மூடுபனி மட்டுமே மிதந்தது.

தன் பயத்தை அடக்கிக்கொண்டு, மீண்டும் முன்னேறி நடக்கத் தொடங்கினான். அப்போதுதான் அந்த உருவத்தைக் கண்டான்.

குறையாத முப்பது அடிகள்

அவனுக்கு முன்னால், சுமார் முப்பது அடி தூரத்தில் ஒரு பெண் நடந்து போய்க்கொண்டிருந்தாள். அவளது சிவப்பு நிறக் கூரைச் சேலையும், நடக்கும் விதமும் அப்படியே பக்கத்து வீட்டு சிவகாமி சித்தியைப் போலவே இருந்தது.

முரளிக்கு அப்பாடா என்று இருந்தது. ‘சித்தி தான் கடை வீதிக்குப் போயிட்டு வராங்க போல... நல்லவேளை!’

"சித்தி! சிவகாமி சித்தி! நில்லுங்க, நானும் வரேன்!" என்று கத்தினான்.

அந்த உருவம் பதிலேதும் சொல்லாமல், அதே சீரான வேகத்தில் நடந்து கொண்டே இருந்தது.

முரளி தன் நடை வேகத்தை அதிகரித்தான். அவனும் வேகமாக நடந்தான்... ஆனால், இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்த முப்பது அடி இடைவெளி எள்ளளவும் குறையவில்லை!

அவனுக்கு லேசாகச் சந்தேகம் தட்டியது. மெல்ல ஓடத் தொடங்கினான். பனி ராவிலும் அவனுக்கு வேர்த்துக்கொட்டியது. அவன் எவ்வளவு வேகமாக ஓடினாலும், அந்தப் பெண் மெதுவாகவே நடப்பது போல் இருந்தது—ஆனால் இடைவெளி மட்டும் குறையவே இல்லை.

வெறிபிடித்தவன் போல கத்திக்கொண்டே முழு வேகத்தில் ஓடினான். அப்போதும் அதே முப்பது அடி distance.

முரளிக்கு நெஞ்சு வெடித்துவிடும் போலிருந்தது. அப்படியே உறைந்து போய் நின்றான்.

அந்தத் தாரோடு நேராக ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு எந்த வளைவும் இல்லாமல் நீண்டு கிடந்தது. ஓரமாக மறைந்துகொள்ள மரங்களோ, சந்துகளோ கிடையாது.

அந்த உருவமும் நின்றது.

அடுத்த நொடிக் கணத்தில்—ஒரு கண் சிமிட்டும் நேரத்திற்குள்—அந்த உருவம் அப்படியே காற்றில் கரைந்து மறைந்தது. புகையைப் போலக் கலைந்துபோனது.

முரளி தன் சுயநினைவை இழந்தான். அலறி அடித்துக்கொண்டு, பின்னங்கால் பிடரியில் பட, வீட்டை நோக்கி வெறித்தனமாக ஓடினான்.

அறையில் படர்ந்த கருநிழல்

அன்று இரவு தொடங்கிய காய்ச்சல், முரளியை ஒரு வாரத்திற்குப் படுக்கையில் தள்ளியது. உடல் நடுங்க, சுடச்சுடப் போர்வையைப் போர்த்திக்கொண்டு கிடந்தான்.

நடந்ததை தன் பெற்றோரிடம் அழுகையோடு விவரித்தான். ஆனால், அவர்கள் அதை நம்பவில்லை. "பரீட்சைப் பயத்துல உனக்கு பிரமை பிடிச்சிருக்கு. ஒழுங்கா தூங்கு," என்று தலையை வருடிவிட்டு நகர்ந்துவிட்டார்கள்.

ஆனால், அது அவனைக் சும்மா விடவில்லை.

ஒவ்வொரு இரவும், கார்த்தியோடு பகிர்ந்து கொள்ளும் அந்த இருண்ட அறையில், முரளியால் அதை உணர முடிந்தது. அவன் தூங்க முற்படும்போது, பனி போன்ற குளிர்ந்த விரல்கள் அவனது தலைமுடியை மெதுவாக வருடும். பயந்துபோய் மெல்லக் கண்ணைத் திறந்தால், ஜன்னல் ஓரத்தில் ஒரு கறுப்பான உருவம் கால்களை மடித்து உட்கார்ந்து, இவனையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்.

பயத்தில் அவனுக்குச் சத்தம் கூட வெளியே வரவில்லை.

எட்டாவது நாள், அந்தப் பயங்கரம் அடுத்த கட்டத்தை அடைந்தது.

போலி பிம்பம்

அன்று மாலை 5:00 மணி. வீட்டில் அனைவரும் வரவேற்பறையில் உட்கார்ந்து தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

குளித்துவிட்டு வந்த கார்த்தி, துணி மாற்றுவதற்காக முரளியின் அறைக்குள் நுழைந்தான்.

அறையின் ஜன்னல் அருகில்—முரளி வழக்கமாகப் படிக்கும் அந்த மர நாற்காலியில்—ஒரு உருவம் அமர்ந்திருந்தது.

அது அப்படியே முரளியைப் போலவே இருந்தது. அதே குடுமி, அதே சட்டை, அதே உடல் அமைப்பு. அது ஜன்னலுக்கு வெளியே இருந்த மூடுபனி அடர்ந்த மரங்களையே வெறித்துப் பார்த்தபடி அசைவற்று உட்கார்ந்திருந்தது.

கார்த்தி அலமாரியைத் திறந்துகொண்டே, "டேய் முரளி, என்னோட கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தியா?" என்றான்.

பதில் இல்லை.

"டேய் முரளி! உன்கிட்டதான் கேக்கறேன்," என்று கார்த்தி திரும்பி, அதன் தோளைத் தொடக் கையை நீட்டினான்.

அதே நொடி... வரவேற்பறை தொலைக்காட்சியிலிருந்து முரளி உரக்கச் சிரிக்கும் சத்தம் கேட்டது!

கார்த்தியின் கை காற்றில் உறைந்தது. முரளி வெளியே குடும்பத்தோடு உட்கார்ந்திருக்கிறான் என்றால்... இங்கே நாற்காலியில் அமர்ந்திருப்பது யார்?

நாற்காலியில் இருந்த உருவம் மெல்லத் தலையைத் திருப்பத் தொடங்கியது. அதன் முகம் முழுவதுமாகத் திரும்புவதற்குள், கார்த்தியின் விரல்கள் அதைத் தொடப் போன கணத்தில்—அந்த நாற்காலி முற்றிலும் வெறுமையானது.

கார்த்தி தொண்டை நரம்பு கிழியக் கத்திக்கொண்டே, அறையை விட்டு வெளியே ஓடிவந்து ஹாலில் விழுந்தான்.

மூடப்பட்ட பாதை

கார்த்தியின் முகத்தில் இருந்த மரண பயத்தைக் கண்டதும், வீட்டில் இருந்த அனைவரின் சந்தேகமும் பறந்தோடியது. முரளி இத்தனை நாட்களாகத் தான் அனுபவித்த கொடுமைகளைக் கதறி அழுது சொன்னான்.

அன்றைய இரவே, குடும்பத்தினர் முரளியை அந்த ஊரில் புகழ்பெற்ற ஒரு பெரியவரிடம் அழைத்துச் சென்றனர்.

முரளியின் கண்கள் மற்றும் உடலின் அதிர்வை ஆராய்ந்த அந்தச் சான்றோர், அவனது தலையில் கைவைத்து, புனித வசனங்களை ஓதி, மந்திரிக்கப்பட்ட நீரைக் தெளித்தார். ஒவ்வொரு வசனத்தின் போதும், முரளியின் நெஞ்சைப் பிசைந்து கொண்டிருந்த ஏதோ ஒரு கனமான கை மெல்ல விலகுவது போலிருந்தது.

சடங்குகள் முடிந்ததும், அந்த பெரியவர் முரளியின் தந்தையைப் பார்த்து மிக தீவிரமான குரலில் சொன்னார்:

"அந்தப் பழைய ரயில் பாதையில, ரொம்ப வருஷத்துக்கு முன்னாடி துர் மரணமடைஞ்ச ஏதோ ஒன்னு அலைஞ்சிட்டு இருக்கு. அது இவன் உடம்பைத்தான் தேடியிருக்கு... நூலிழையில தப்பிச்சிருக்கான். இனி ஒருபோதும் இவனை அந்தப் பக்கம் போக விடாதீங்க. இந்த வீட்லயும் இவனைத் தனியா விடாதீங்க."

அடுத்த மூன்று மாதங்களுக்குள், முரளியின் குடும்பம் மேட்டுப்பாளையத்தைக் காலி செய்துவிட்டு, கோயம்புத்தூர் நகரத்திற்குள் குடிபெயர்ந்தது.

இன்று வரை முரளி அந்தப் பக்கமே தலைவைத்துத் படுப்பதில்லை. ஆனால், இப்போதும் எப்போதாவது இரவில் எதிர்பாராமல் குளிர்ந்த காற்று வீசினால், அவன் திரும்பிப் பார்ப்பதில்லை... முப்பது அடிக்கு அப்பால், தன் நடையின் வேகத்திற்கு ஏற்ப ஏதோ ஒன்று நிழலாக நடந்து வருமோ என்ற பயம் அவனை இன்னமும் உலுக்குகிறது!