நிழல் வழி வந்தவன்
மரணத்தின் வலி என்பது ஒரு கூர்மையான அரிவாள் கொண்டு நெஞ்சைப் பிளப்பதற்குச் சமம். என் கணவர் முத்துக்கருப்பன் மறைந்து எட்டு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இத்தனை ஆண்டுகளில் ஒரு நாள் கூட அந்த ரணத்தின் தழும்பு ஆறவில்லை. எங்களைச் சுற்றியிருந்த அந்தப் பழைய செட்டிநாடு பங்களா, இப்போது ஒரு சுடுகாட்டைப் போலக் காட்சியளிக்கிறது. மதுரைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு பாழடைந்த கிராமத்தில், கருவேல மரங்கள் நிறைந்த அந்தத் தோட்டத்தில் தான் எங்கள் வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்தது.
முத்துக்கருப்பனை ஒரு கொடிய காசநோய் தின்று தீர்த்தது. காசிக் கயிறு கட்டி, குலதெய்வத்துக்கு நேர்த்திக்கடன் செய்தும் பலனில்லை. "விதி அதன் கணக்கை முடித்துக்கொண்டது" என்று ஊர் பெரியவர்கள் சொன்னபோது, என் உலகம் இருண்டது.என் கணவரின் தங்கை, வள்ளி. அவளுக்கும் என் கணவருக்கும் இடையே ஒரு சொத்துத் தகராறில் மனக்கசப்பு இருந்தது. முத்துக்கருப்பன் இறக்கும் தருவாயில் அவளால் நேரில் வரமுடியவில்லை. அந்தப் பாவம் அவளை ஒரு தீராத புண்ணாக அரித்துக்கொண்டிருந்தது.
மர நாற்காலியின் ரகசியம்
அவர் மறைந்து சரியாக ஒரு மண்டலம் (48 நாட்கள்) முடிந்த இரவு. வள்ளி அவளது வீட்டில் தனியாக இருந்தாள். திடீரென்று, அறையிலிருந்த பழங்காலத்து ஊஞ்சல் மெல்ல ஆடத் தொடங்கியது. காற்றில் ஒரு விதமான காய்ந்த தாழம்பூவின் மணம்... அது மணத்தை விட ஒரு அழுகிய வாசனையை ஒத்திருந்தது.
அறையின் மூலையில் இருந்த தேக்கு மர நாற்காலியில் ஒரு உருவம் தெரிந்தது. அது முத்துக்கருப்பன்! ஆனால் அவன் முகம் வழக்கத்திற்கு மாறாக ஒரு விதமான ஒளியுடன் இருந்தது.
"வள்ளி..." என்று அந்தக் குரல் கணீரென்று ஒலித்தது. வள்ளி அழுதுகொண்டே அவனது பாதங்களைப் பற்ற ஓடினாள். "அண்ணா, என்னை மன்னித்துவிடு!" என்று கதறினாள். அவன் சிரித்தான். "வருத்தப்படாதே வள்ளி, உன் பாரம் எனக்குத் தெரியும். நான் உன் அண்ணியை (என்னை) வந்து பார்ப்பேன், அவளிடம் சொல் அவள் துயரம் என் பாதையை மறிக்கிறது," என்று கூறிவிட்டு மறைந்தான்.
வள்ளி என்னிடம் இதைச் சொன்னபோது எனக்குள் ஒரு 'திகில்' பரவியது. என் கணவன் ஏன் அவளிடம் முதலில் சென்றான்? என் கண்ணீரே அவனுக்குச் சுவராக மாறிவிட்டதா?
சில்லிட்ட ஸ்பரிசம்
ஒரு அமாவாசை இரவு. வெக்கை தாங்க முடியாமல் ஜன்னல்களைத் திறந்து வைத்திருந்தேன். உடல் சோர்ந்து படுக்கையில் விழுந்தேன். திடீரென்று, என் தோளில் ஒரு கனமான கை விழுந்தது.
"பயப்படாதே கண்ணம்மா... நான்தான் வந்திருக்கிறேன்!"
அந்தக் குரல்... என் முத்துக்கருப்பனின் குரல்! நான் திரும்பியபோது அவர் அங்கே நின்றிருந்தார். நான் அவரை இறுக அணைத்துக்கொண்டேன். ஆனால் அவர் உடல் ஒரு பனிக்கட்டியைப் போலச் சில்லிட்டிருந்தது. அவர் எனக்கு ஒரு முத்தம் தந்தார், அந்த முத்தத்தில் அன்பில்லை... ஒரு விதமான 'பசி' இருந்தது.
"நீ தைரியமானவள். நான் உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டே இருப்பேன்," என்று கூறிவிட்டு அவர் காற்றில் கரைந்தார். ஆனால் அவர் சென்ற பிறகு அந்த அறையில் ஒரு கரிய நிழல் மட்டும் அப்படியே தங்கிவிட்டது.
சிறுவயது பயம்
இங்கேதான் என் கதையின் வேர் மாறுகிறது. நான் சிறுமியாக இருந்தபோது, என் அண்ணன் பாண்டியனுடன் எங்கள் பழைய தறவாடு வீட்டில் தங்கியிருந்தேன். அந்த வீட்டின் வராண்டாவில் இரவு நேரங்களில் யாரோ நடக்கும் சத்தம் கேட்கும்.
ஒரு நள்ளிரவு, பாண்டியன் அறைக்குச் சென்று படுத்துக்கொண்டேன். கதவு இடுக்கின் வழியாக வெளியே பார்த்தபோது... இரண்டு பச்சை நிறக் கண்கள்!
அவை மனிதக் கண்கள் அல்ல. ஒரு காட்டு மிருகத்தின் கண்களைப் போல, ஆனால் அதில் ஒரு விதமான வஞ்சகம் இருந்தது. அந்தப் பச்சை நிறக் கண்கள் என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பது போலத் தோன்றியது. அது நம் ஊர் கதைகளில் சொல்லப்படும் 'இருட்டுத் தேவதை'யின் பார்வை. அது அன்றே என் குடும்பத்தை அடையாளம் கண்டுவிட்டது போலும்.
ஒரு பயங்கரமான முடிவு
இப்போது நான் உணர்கிறேன், அன்று என் கணவன் உருவத்தில் வந்தது அவனது ஆன்மா அல்ல. அந்தப் பச்சை நிறக் கண்களைக் கொண்ட ஏதோ ஒரு தீய சக்தி, என் கணவனின் உருவத்தை எடுத்து வந்திருக்கிறது.
நேற்று இரவு நான் வள்ளியைப் பார்க்கச் சென்றபோது, அவள் அறை முழுவதும் ரத்த வாடை. வள்ளி தரையில் கிடந்தாள், அவள் கண்கள் பிதுங்கி வெளியே வந்திருந்தன. அவள் உடல் முழுதும் நீல நிறமாக மாறியிருந்தது.
அந்த அறையின் மூலையில்... முத்துக்கருப்பன் நின்றிருந்தார். ஆனால் இப்போது அவர் முகம் ஒரு கோரமான அரக்கனைப் போல இருந்தது. அவர் கண்கள் இப்போது அந்த பழைய 'பச்சை நிறத்தில்' ஜொலித்தன!
"வா... நேரமாகிவிட்டது..." என்று அவர் கைகளை நீட்டினார். அவர் நகங்கள் கறுத்து நீண்டு கிடந்தன.
நான் இப்போது இந்தக் கதையை எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது, என் பின்னால் யாரோ நிற்பது போன்ற உணர்வு. அறையில் அதே தாழம்பூவின் மணம். ஜன்னலுக்கு அப்பால் அந்தப் பச்சை நிறக் கண்கள் மின்னுகின்றன.
செம்புலக் காட்டின் ரகசியம்
மீனாட்சியின் (வள்ளி) மரணம் வெறும் தற்செயல் அல்ல என்பதை என் உள்ளுணர்வு எச்சரித்தது. காரைக்குடியின் அந்தப் பழைய செட்டிநாட்டுப் பங்களாவில், சுவர்களெங்கும் படிந்திருந்த கரிப்பொடி மணம், ஏதோ ஒரு மாந்திரீகச் சடங்கு அங்கே நடந்திருப்பதை உணர்த்தியது. முத்துக்கருப்பனின் ஆன்மா என்று நான் நம்பியது, உண்மையில் இந்த மண்ணின் ஆழத்தில் புதைந்து கிடந்த ஒரு 'இருட்டுத் தேவதை' என்பதை உணரத் தொடங்கினேன்.
நான் ஓடிச் சென்று, எங்கள் குடும்பத்தின் பழைய ஓலைச்சுவடிகளைத் தேடி எடுத்தேன். அதில் கண்ட ஒரு குறிப்பு என் ரத்தத்தை உறைய வைத்தது:
"பச்சை நிறக் கண்கள் கொண்ட நிழல் எவன் வீட்டில் நுழைகிறதோ, அவன் வம்சம் கருவறுக்கப்படும். அது அன்பின் உருவத்தில் வரும், ஆனால் ஆருயிரைக் குடிக்கும்."
அன்று இரவு, அந்தப் பெரிய வீட்டின் கூடத்தில் நான் தனியாக அமர்ந்திருந்தேன். மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது. கையில் ஒரு பித்தளைக் குத்துவிளக்கு மட்டும் எரிந்துகொண்டிருந்தது. திடீரென்று, கூடத்தின் ஓரத்தில் இருந்த அந்தப் பழைய ஊஞ்சல் பலமாக ஆடத் தொடங்கியது.
கிரீச்... கிரீச்... அந்தச் சத்தம் என் காதுகளைத் துளைத்தது. மெல்லத் திரும்பிப் பார்த்தேன். அங்கே முத்துக்கருப்பன் அமர்ந்திருந்தார். ஆனால், அவர் உடல் இப்போது உருமாறிக்கொண்டிருந்தது. அவர் தோல் கருகி, எலும்புகள் வெளியே தெரியத் தொடங்கின. அவர் கண்கள்... அந்தப் பயங்கரமான பச்சை நிறத்தில் ஜொலித்தன.
"நீ ஏன் என்னைத் தேடுகிறாய்? நான் உன்னோடுதான் இருக்கிறேன்," என்று அவர் குரல் எதிரொலித்தது. ஆனால் அது ஒரு மனிதக் குரல் அல்ல; அது பல பேய்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து கத்துவது போன்ற ஒரு பயங்கரமான இரைச்சல்.
அந்தப் பச்சை நிறக் கண்கள்
சிறுவயதில் நான் கண்ட அந்தப் பச்சை நிறக் கண்கள், இப்போது என் கணவனின் உருவத்தில் நின்றன. அது என் அண்ணன் பாண்டியனையும் விட்டுவைக்கவில்லை என்பதை அப்போதுதான் உணர்ந்தேன். பாண்டியன் பல வருடங்களுக்கு முன்பு மர்மமான முறையில் விபத்தில் இறந்ததற்குக் காரணம் இந்த 'இருட்டுத் தேவதை' தான்!
அவர் என்னை நோக்கி மெல்ல நகர்ந்து வந்தார். அவர் கால் தடம் பட்ட இடமெல்லாம் தரை கருகிப் புகையெழுந்தது.
"வா... நேரமாகிவிட்டது. நாம் பிரிய வேண்டிய அவசியமில்லை. மரணம் ஒரு அழகான உலகம்," என்று அவர் கைகளை நீட்டினார். அவர் நகங்கள் கறுத்து, கூர்மையாக நீண்டு என் கழுத்தை நெருங்கின.
நான் பயத்தில் உறைந்து நின்றேன். என் உடலெங்கும் வியர்வை பெருகியது. சட்டென்று என் கையில் இருந்த குலதெய்வக் கோயில் விபூதியை எடுத்து அவர் முகத்தில் வீசினேன்.
ஒரு பெரும் வெடிப்புச் சத்தம்! அந்த அறை முழுவதும் கரிய புகை மண்டலமானது. அந்தப் புகைக்குள் முத்துக்கருப்பனின் உருவம் சிதைந்து, ஒரு பயங்கரமான நிழலாக மாறியது. அந்த நிழல் சுவரில் படர்ந்து, ஜன்னல் வழியாக வெளியேறிச் சென்றது. ஆனால், மறையும் முன் அந்தப் பச்சை நிறக் கண்கள் கடைசியாக என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தன. அதில் ஒரு தீராத 'பசி' இருந்தது.
தீராத தாகம்
இன்று வரை, நான் இருட்டில் தனியாக இருக்கும்போது, அந்தத் தாழம்பூவின் அழுகிய மணம் என் மூக்கைத் துளைக்கிறது. ஜன்னலுக்கு அப்பால், கருவேல மரங்களுக்கு இடையில் அந்த இரண்டு பச்சை நிறக் கண்கள் மின்னிக்கொண்டே இருக்கின்றன.
என் கணவன் முத்துக்கருப்பன் என்னை நேசித்தார் என்பது உண்மைதான். ஆனால், என் அதீத துக்கம் அந்தப் பேய்க்கு ஒரு வாசலைத் திறந்து கொடுத்துவிட்டது. இழந்த உறவுகளுக்காக நாம் சிந்தும் ஒவ்வொரு துளிக் கண்ணீரும், இத்தகைய இருட்டுத் தேவதைகளுக்கு உணவாக மாறுகிறது.
நீங்கள் யாரையாவது இழந்திருந்தால், அவர்களை நிம்மதியாகப் போக விடுங்கள். உங்கள் அழுகுரல் அவர்களைத் திருப்பி அழைத்து வராது, மாறாக வேறொன்றை உங்கள் வீட்டுக்குள் அழைத்து வந்துவிடும்.
வாசலில் மீண்டும் அந்த 'சலங்கை'ச் சத்தம் கேட்கிறது. கதவு மெல்லத் திறக்கிறது. இம்முறை அவர் தனியாக வரவில்லை... அவர் பின்னால் என் அண்ணன் பாண்டியனும், மீனாட்சியும் நிற்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவருடைய கண்களும் இப்போது பச்சை நிறத்தில் ஜொலிக்கின்றன.
Comments
Post a Comment