இரவின் எஞ்சிய தடம்

 பழைய பிணங்களின் மீது புதிய கட்டிடங்களை எழுப்பலாம்... ஆனால், அந்த நிலம் குடித்த குருதியையும், அலறல்களையும் காலத்தால் அழிக்க முடியாது

புதைக்கப்பட்ட வரலாறு

சென்னையின் புறநகர்ப் பகுதியில், இன்றைக்குப் பிரம்மாண்டமான ஐடி பூங்காவாக நிமிர்ந்து நிற்கும் அந்த வளாகத்திற்குப் பின்னால் ஒரு இருண்ட வரலாறு உண்டு. 1930-களில், இரண்டாம் உலகப்போரின் போது பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தால் அமைக்கப்பட்ட பழைய விமானப் ஓடுதளம் (Runway) அது. போர்க்காலத்தில் நடந்த கொடூரமானத் தாக்குதல்களிலும், ஜப்பானியப் படை பயத்தாலும் இறந்த நூற்றுக்கணக்கான வீரர்களின் உடல்களும், பொதுமக்களின் சடலங்களும் அங்கேதான் வெகுஜனக் குழிகளாகத் (Mass graves) தோண்டிப் புதைக்கப்பட்டன.

காலப்போக்கில் அந்த விமான நிலையம் கைவிடப்பட்டு, 2000-க்குப் பிறகு பிரம்மாண்டமான கண்ணாடி அலுவலகங்களாக உருவெடுத்தது. அஸ்திவாரம் தோண்டும்போதே வெடிக்காத பல பழைய ராணுவக் குண்டுகள் கண்டெடுக்கப்பட்டு, சுற்றியிருந்த பகுதிகள் ഒഴിപ്പിക്കப்பட்ட வரலாறெல்லாம் உண்டு.

புதிய கட்டிடங்கள் உயர்ந்தாலும், அந்த நிலத்தில் புதைந்த ஆவிகள் வெளியேறவில்லை. நள்ளிரவில் காலியான காரிடாரில் ஓடும் சிறு குழந்தைகளின் காலடிச் சத்தம், ஷிப்ட் இடைவேளையில் தூங்கும் ஊழியர்களின் நெஞ்சில் ஏறி உட்காரும் கறுப்பு பிம்பங்கள், காலியான கியூபிக்கிள்களில் வேலை செய்யும்போது தோளில் பதியும் குளிர்ந்த விரல்கள்—எனப் பல கதைகள் அந்த வளாகத்தின் சுவர்களில் உறைந்திருந்தன.

எங்கள் அலுவலகம் அந்த வளாகத்தின் முதல் கட்டிடத்தின் தரைதளத்தில் இருந்தது. இயல்பாகவே, அந்த அறைக்கும் அந்தப் பயங்கரம் சொந்தமாக இருந்தது.

வெள்ளை ஆடையின் நிழல்

எனக்கு அங்கே நடந்த முதல் சம்பவம் ஒரு வெள்ளிக்கிழமை நள்ளிரவில் நிகழ்ந்தது.

அலுவலகத்தின் பொது அறை (Common room) பகலில் கூட்டங்களுக்கும், இரவில் விளையாட்டுப் பகுதியாகவும் பயன்படும். அந்த அறையின் ஒரு பக்கச் சுவர் முழுவதும் மங்கலான ‘ஃப்ராஸ்டெட் கிளாஸ்’ (Frosted glass) கண்ணாடியால் ஆனது. அதற்கு இணையாக வெளிப்புறக் காரிடார் செல்லும்.

அன்று நானும், என் சக ஊழியர்களான திவ்யா, விஜய் மற்றும் சில நண்பர்களும் போர்டு கேம் விளையாட உட்கார்ந்தோம். நள்ளிரவு 12 மணியைத் தாண்டியபோது, மின்சாரத்தைச் சேமிப்பதற்காக அலுவலகத்தின் பிற பகுதி விளக்குகள் அனைத்தையும் அணைத்துவிட்டோம். வெளிப்புறக் காரிடாரில் இருள் சூழ்ந்திருக்க, எங்கள் அறையின் வெளிச்சம் மட்டுமே அந்தப் பனிமூட்டக் கண்ணாடி வழியே வெளியே பரவிக் கொண்டிருந்தது.

விளையாட்டு முடிந்து, விஜய் தன் நிண்டெண்டோ (Nintendo) கேமை பெரிய டிவியில் இணைத்து விளையாடத் தொடங்கினான். மணி இரவு 2:30.

நான் அந்தப் பனிமூட்டக் கண்ணாடிச் சுவரை முதுகால் உரசியபடி அமர்ந்திருந்தேன். எனக்கு எதிரே திவ்யா உட்கார்ந்திருந்தாள். அப்போது, என் வலது பக்கக் கோடியில் இருந்த அறையின் கதவு லேசாகத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

அதே வினாடி, திவ்யாவின் முகம் பயத்திலும் குழப்பத்திலும் உறைந்துபோனதை நான் பார்த்தேன்.

"டேய் ஆகாஷ்... அதப் பார்த்தியா?" என்று திவ்யா மெல்லிய தொண்டைக் குரலில் கேட்டாள்.

"இல்ல... கதவு திறக்கற சத்தம் மட்டும் கேட்டுச்சு. என்னாச்சு?" என்றேன். என் பார்வை தடுப்புப் பலகையால் (Partition board) மறைக்கப்பட்டிருந்தது.

திவ்யா உடல் நடுங்கச் சொன்னாள்: "யாரோ ஒரு பொண்ணு... தூய வெள்ளை நிற ஆடை அணிஞ்சு கதவை லேசாகத் திறந்து உள்ளே எட்டிப் பார்த்தா. அப்புறம் டக்கென்று கதவை மூடிட்டுத் திரும்பி ஓடிட்டா. ஆனா... அவளோட ஆடை காற்றில் பறந்ததை மட்டும்தான் என்னால பார்க்க முடிஞ்சுது. முகத்தைப் பார்க்க முடியல."

அலுவலகத்தில் அப்போது நாங்கள் மட்டுமே இருந்தோம். அதுமட்டுமல்ல, அன்று யாரும் வெள்ளை நிற ஆடை அணியவில்லை. ஒருவேளை காரிடாரில் யாராவது நடந்து சென்றிருந்தால், அந்தப் பனிமூட்டக் கண்ணாடி வழியாக ஒரு பிம்பமாவது நகர்ந்து சென்றிருக்க வேண்டும். ஆனால், வெளியில் எந்த அசைவும் இல்லை.

சுற்றிலும் அமைதி சுவராக எழுந்தது. ஏதோ ஒரு தீய சக்தி அந்த அறையைச் சூழ்ந்து கொண்டதை அனைவரும் உணர்ந்தோம். அடுத்த பத்தாவது நிமிடத்தில், விளையாட்டைப் பாதியில் நிறுத்திவிட்டு, பொருட்களைப் பதற்றத்துடன் அள்ளிக்கொண்டு அனைவரும் அங்கிருந்து ஓட்டம் பிடித்தோம்.

தனிமையின் எச்சரிக்கை

இரண்டாவது சம்பவம் ஒரு வார நடுநாளில் (Weeknight) நடந்தது. எனக்கு வேலை பாக்கி இருந்ததால், அன்றைக்கு 'ஓவர்டைம்' (OT) செய்ய வேண்டியிருந்தது.

என் கியூபிக்கிள் (Cubicle) அமைந்திருந்த பகுதி, கூடுதல் பயோமெட்ரிக் பாதுகாப்பு கொண்ட ஒரு தனி அறை. இரவு உணவை முடித்துவிட்டு வந்து வேலையைத் தொடர்ந்தேன். சிறிது நேரத்தில், உடன் இருந்த மற்ற ஊழியர்களும் ஒவ்வொன்றாகக் கிளம்பிச் சென்றுவிட... திடீரென அந்த பிரம்மாண்டமான அலுவலகத்தில் நான் மட்டுமே தனியாக இருப்பதை உணர்ந்தேன்.

அந்த வளாகத்தில் அசம்பாவிதங்கள் நடப்பது புதிதல்ல. சில வருடங்களுக்கு முன், வினோத் என்ற ஊழியர் இரவு தனியாக வேலை செய்தபோது, ஏதோ ஒரு பயங்கரத்தைக் கண்டு தன் லேப்டாப், பை, மொபைல் என அனைத்தையும் அப்படியே போட்டுவிட்டு, அலறிக்கொண்டு ஓடிய கதையைத் மூத்த ஊழியர்கள் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். மறுநாள் காலை வரை அவன் அலுவலகப் பக்கமே வரவில்லை. அதுமட்டுமல்லாமல், ஆளே இல்லாத அந்தத் தனி அறையில் விசைப்பலகை (Keyboard) தட்டப்படும் சத்தம் கேட்கும். சில நேரங்களில், காரணமே இல்லாமல் பிண ஊர்வலத்தில் தூவப்படும் பாடை மல்லிகையின் கொடூரமான வாசனை சட்டென்று வீசும்.

அன்று இரவு, நான் தீவிரமாக மடிக்கணினியில் தட்டச்சு செய்துகொண்டிருந்தேன்.

திடீரென்று... என் முதுகெலும்பில் ஒரு கொடூரமான குளுமை இறங்கியது. என் உடம்பில் இருந்த ஒவ்வொரு மயிர்க்காலும் கூச்செறிந்து சிலிர்த்தது.

என் முதுகுக்குப் பின்னால், மிக நெருக்கமாக யாரோ ஒருவர் நின்று கொண்டிருப்பதை என்னால் தெளிவாக உணர முடிந்தது.

பயத்தை வெளிக்காட்டாமல், காற்றில் உரக்கப் பேசினேன்: "அண்ணே... நான் சும்மா வேலைதான் செஞ்சுட்டு இருக்கேன்... தயவுசெஞ்சு என்ன தொந்தரவு பண்ணாதீங்க..."

அடுத்த நொடி... என் தலைமுடிக்குள்ளே பனி போன்ற குளிர்ந்த விரல்கள் நுழைந்தன.

ஏதோ ஒரு உருவம், என் தலைமுடியை ஒவ்வொரு இழையாகப் பிடித்து, மெதுவாக மேல்நோக்கித் தூக்கியது.

என் தைரியம் மொத்தமாகச் நொறுங்கிப்போனது. நெஞ்சு படபடவென அடித்துக்கொள்ள, அலறலின் விளிம்பிற்கே சென்றேன்.

"சரி! சரி! நான் கிளம்பறேன்! இப்பவே கிளம்பறேன்!" என்று கதறினேன்.

பதற்றத்தில் லேப்டாப்பை மூடிக் மேஜை டிராயருக்குள் திணித்தேன். அவ்வளவு பயத்திலும், ஏசி சுவிட்சை அணைத்துவிட்டு, பயோமெட்ரிக் பூட்டைப் பூட்டிவிட்டு, கதவைத் திறந்து வெறியனைப் போல வெளியே ஓடினேன்.

கட்டிடத்தை விட்டு வெளியே வந்து, திறந்தவெளிக் காற்றைச் சுவாசித்த பிறகே எனக்கு மூச்சே வந்தது. "இனிமேல் இந்த ஆளரவமற்ற அலுவலகத்தில் ஓவர்டைம் செய்யவே கூடாது" என்று தெய்வங்களின் மீது ஆணையிட்டுக் கொண்டேன்.

விடியலின் நிம்மதி

மறுநாள் காலை, சூரிய வெளிச்சத்திலும், ஊழியர்களின் கூச்சலிலும் அலுவலகம் இயல்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. நான் என் மீதி வேலையை முடித்துவிட்டு அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன்.

ஆனால், இன்றைக்கும் அந்தத் தனிமை அறையைக் கடந்து செல்லும்போது, என் தலைமுடி லேசாகச் சிலிர்க்கும்... என் முதுகுக்குப் பின்னால், அந்தப் பழைய போர்க்காலத்து நிழல் இன்னும் காத்துக் கொண்டிருப்பதைப்போல!