மாயவன் காட்டின் காலச்சக்கரம்

 ஒரு பழைய நினைவின் கசப்பு

நினைவாற்றல் என்பது ஒரு விசித்திரமான மாரடைப்பைப் போன்றது; அது எப்போது வந்து நம்மை நிலைகுலையச் செய்யும் என்று சொல்ல முடியாது. 1992-ஆம் ஆண்டின் அந்தப் புரட்டாசி மாதத்து வார இறுதியில் நடந்த கோரச் சம்பவங்களை நான் பல காலம் என் மனதின் இருட்டு அறையில் பூட்டி வைத்திருந்தேன். சமீபத்தில் என் அண்ணியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அந்தப் பழைய காயத்தின் கட்டு அவிழ்ந்தது. காரைக்குடிக்கு அருகில் உள்ள அந்த அடர்ந்த காட்டுப்பகுதியில் நாங்கள் சந்தித்த அந்த விசித்திரமான நிகழ்வுகள், இன்றும் என் இரத்தத்தை உறையச் செய்கின்றன.

அப்போது நான் சிவகங்கைச் சீமையில் குடியேறி ஒரு வருடமாகியிருந்தது. என் நண்பர்கள் தேவா மற்றும் பாண்டி இருவரும் வார இறுதி நாட்களில் என்னை வந்து சந்திப்பது வழக்கம். அந்த ஆண்டு கோடைக்காலம் முழுவதும் நாங்கள் எங்கும் சுற்றுலா செல்லவில்லை. எனவே, புரட்டாசி மாதத்தின் அந்த கடும் வெப்பம் நிறைந்த வார இறுதியில், ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாக இருக்கும் "சுடுகாட்டுப் பொட்டல்" என அழைக்கப்படும் வனப்பகுதிக்குச் சென்று கூடாரம் அமைத்துத் தங்க முடிவு செய்தோம்.

தமிழகத்தின் அந்தச் செக்கச் சிவந்த மண்ணும், காய்ந்த கருவேல மரங்களும் மதிய நேரத்திலேயே ஒருவிதமான திகிலைக் கிளப்பும். அன்று வெயில் மண்டையைப் பிளந்தது. எங்களுடன் தேவாவின் நண்பி மல்லிகாவும் வந்திருந்தாள். தேவாவின் வேட்டை நாய் ‘பைரவா’ எங்களை விட அதிக உற்சாகத்துடன் வாலையாட்டிக்கொண்டு முன்னால் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

முதல் அதிர்ச்சி - காலத்தின் வளைவு

நாங்கள் மூட்டை முடிச்சுகளுடன் அந்தக் காட்டுப் பாதையில் வியர்க்க விறுவிறுக்க நடந்து கொண்டிருந்தோம். காற்றில் காய்ந்த மல்லிகைப் பூக்களின் வாசனையும், எங்கோ ஒரு மூலையில் அழுகிக்கொண்டிருக்கும் ஏதோ ஒரு வன விலங்கின் நாற்றமும் கலந்து வீசியது.

அப்போதுதான் அந்த முதல் விசித்திரமான சம்பவம் நடந்தது.

பைரவா, எப்போதும் போல எங்களுக்கு முன்னால் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு பழைய பாழடைந்த கோயிலைத் தாண்டி நாங்கள் சமவெளிப் பகுதிக்குள் நுழைந்தபோது, பைரவா மின்னல் வேகத்தில் என்னைக் கடந்து, முன்னால் இருந்த அடர்ந்த மரக்கூட்டங்களுக்குள் மறைந்தது. என் மீது மோதும் அளவுக்கு அவ்வளவு வேகம்.

ஆனால், அடுத்த ஐந்தாவது நொடி... அதே பைரவா, மீண்டும் எங்களுக்குப் பின்னாலிருந்து ஓடி வந்து எங்களைக் கடந்து முன்னால் சென்றது!

நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டோம். ஒரு நாய் எப்படி முன்னால் சென்று மறைந்த அடுத்த நொடியே பின்னால் இருந்து வர முடியும்? "வெயில்ல உனக்குக் கண்ணு மங்குதுடா," என்று தேவா சிரித்தான். ஆனால் என் மனதிற்குள் ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் பரவியது. நாங்கள் தங்குமிடத்தை அடைந்தபோது, பைரவா அங்கே ஏற்கனவே அமர்ந்து எங்களைப் பார்த்து விசித்திரமாக உறுமிக்கொண்டிருந்தது. அதன் கண்கள் சிவந்திருந்தன.

நள்ளிரவு உலா - நெருப்பு வளையத்திற்கு வெளியே

இரவு மெல்லக் கவிழ்ந்தது. காட்டின் இருள் நகரத்து இருளைப் போன்றது அல்ல; அது ஒரு போர்வையைப் போல நம்மை மூச்சுத் திணறச் செய்யும். நாங்கள் காய்ந்த விறகுகளைச் சேகரித்துத் தீ மூட்டினோம். அந்தச் செம்மண் பூமியின் வெப்பம் தணிந்திருக்கவில்லை; மாறாக நிலத்திலிருந்து ஒருவிதமான அனல் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தது.

சாப்பிட்டு முடித்த பிறகு, ஒரு விசித்திரமான சத்தம் எங்களைக் கவனிக்க வைத்தது. எங்களது தீ மூட்டத்திற்குச் சற்று அப்பால், இருளுக்குள் ஏதோ ஒன்று எங்களைச் சுற்றி வருவது போன்ற காலடிச் சத்தம். ‘சலசல...’ என்று சருகுகள் நசுங்கும் ஓசை. நாங்கள் எங்களது மின்னல் விளக்குகளை (Flashlights) அந்தத் திசையில் அடித்தோம். ஆனால் அங்கே மரங்களின் நிழல்களைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை.

விளக்கை அணைத்த அடுத்த நிமிடம், அந்தச் சத்தம் மீண்டும் நெருங்கி வந்தது. அந்தச் சுட்டெரிக்கும் கோடை இரவிலும், என் முதுகுத்தண்டில் ஒரு குளிர்ச்சி ஊடுருவியது. எதையோ இழந்த ஆத்மா ஒன்று எங்களிடம் எதையோ கேட்கத் துடிப்பது போன்ற உணர்வு அது.

மாயப்பாதை - திசை மாறிய உலகம்

மறுநாள் சனிக்கிழமை. மதியம் சுமார் இரண்டு மணி இருக்கும். சமையலுக்கு விறகு தேவைப்பட்டதால், நான் மட்டும் தனியாகச் சற்றுத் தள்ளி இருந்த ஒரு சதுப்பு நிலப் பகுதிக்குச் சென்றேன். எங்களது தங்குமிடத்திலிருந்து அந்த இடம் சுமார் ஐம்பது அடி தூரத்தில்தான் இருந்தது. மரங்கள் அடர்த்தியாக இல்லாததால், நான் விறகு எடுக்கும் இடத்திலிருந்து எங்களது கூடாரத்தைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடியும்.

குனிந்து ஒரு கட்டு விறகுகளைச் சேகரித்துவிட்டு, நிமிர்ந்து கூடாரத்தை நோக்கித் திரும்பினேன்.

என் கண்கள் நிலை குத்தின.

நான் வந்த பாதை அங்கே இல்லை. என் முன்னால் இருந்ததெல்லாம் முட்செடிகளும், முறுக்கிக் கிடக்கும் விசித்திரமான மரங்களுமே. கூடாரம் இருந்த திசையைப் பார்த்தேன்; அங்கே அடர்ந்த காடு மட்டுமே இருந்தது. ஐம்பது அடி தூரத்தில் இருந்த எனது நண்பர்கள், அந்தப் பிரம்மாண்டமான கூடாரம்... எல்லாம் மாயமாக மறைந்துவிட்டன.

திகில் என் தொண்டையை அடைத்தது. கத்த முயன்றேன், ஆனால் சத்தம் வரவில்லை. நான் வந்த திசையிலேயே முப்பது அடிகள் பின்னால் நடந்தேன். திடீரென்று இடது பக்கம் ஏதோ ஒரு சலங்கைச் சத்தம் கேட்பது போல இருந்தது. 'சலக்... சலக்...'

திரும்பிப் பார்த்தால், இருபது அடி தூரத்தில் எங்களது கூடாரம் தெரிந்தது! நான் ஓடிப் போய் கூடாரத்தை அடைந்தபோது, நான் தேடிய அந்த ஒற்றையடிப் பாதை அதன் இடத்தில் சரியாக இருந்தது.

"எங்கேடா போயிட்ட? இப்பதான் விறகு எடுக்கப் போறேன்னு சொல்லிட்டு அஞ்சே நிமிஷத்துல ஓடி வர்ற?" என்றான் பாண்டி. எனக்குப் பதில் சொல்லத் தெரியவில்லை. எனக்கு அது ஐந்து நிமிடங்களாகத் தெரியவில்லை; ஒரு யுகமாகத் தெரிந்தது. அந்த இடத்தின் காலமும் வெளியும் ஏதோ ஒரு சக்தியால் பிசகிக் கொண்டிருப்பதை நான் உணர்ந்தேன்.

வானத்திலிருந்து விழுந்த சாபங்கள்

அந்தச் சனிக்கிழமை இரவுதான் உண்மையான நரகம் தொடங்கியது. முந்தைய இரவைப் போலவே அந்த அரூபமான உருவம் எங்களைச் சுற்றி வந்தது. ஆனால் இம்முறை அது வெறும் சத்தத்தோடு நின்றுவிடவில்லை.

இருளுக்குள்ளிருந்து சிறிய விறகுத் துண்டுகள் எங்கள் மீது வந்து விழ ஆரம்பித்தன. யாரோ எங்களை நோக்கி எறிகிறார்கள்! தேவா ஆத்திரமடைந்து விளக்கைப் பிடித்துக்கொண்டு அந்தத் திசையில் ஓடினான். நானும் பின்னால் சென்றேன். ஆனால் எவ்வளவு தேடியும் ஒரு சிறு அசைவைக் கூடக் காணவில்லை.

நாங்கள் திரும்பி வந்தபோது மல்லிகா அழுதுகொண்டிருந்தாள். "தேவா... அது யாரோ எறிந்தது போலத் தெரியவில்லை... அந்த விறகுகள் ஆகாயத்தின் உச்சியிலிருந்து குதிப்பது போலத் தோன்றுகின்றன," என்றாள் நடுக்கத்துடன்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் அந்த விறகு மழை நீடித்தது. அது மட்டுமல்லாமல், எங்களது புதிய மின்கலங்கள் (Batteries) போடப்பட்ட விளக்குகள் அனைத்தும் விசித்திரமாக மங்கத் தொடங்கின. வெளிச்சம் கூடுவதும், பின் முற்றிலும் அணைவதுமாக ஒரு தாளகதியில் இயங்கின. ஏதோ ஒரு சக்தி அந்த ஒளியை உறிஞ்சிக் கொண்டிருப்பதைப் போல உணர முடிந்தது.

அப்போதுதான், அந்த மரத்தின் உச்சியில் ஒரு உருவம் இருப்பதை மல்லிகா கவனித்தாள். அதன் கண்கள் நெருப்புப் பொறிகளாய் மின்னின...

அந்த மரத்தின் உச்சியில் இருந்தது யார்? மாயவன் காட்டின் அந்த இருண்ட சக்தி, அந்த நால்வரையும் ஏன் குறிவைத்தது? அந்த விறகுகளை எறிந்தது மனிதனா அல்லது ஆவியா?

மரத்தின் உச்சியில் மல்லிகா கண்ட அந்த உருவம், மனித உருவமே அல்ல. அது ஒரு நீண்ட, எலும்புகள் துருத்திக்கொண்டிருந்த கரிய நிழல். அதன் கண்கள் இரண்டு செந்நிறக் கனலாய் மின்னின. அந்த உருவம் ஒரு கிளையிலிருந்து மற்றொரு கிளைக்குக் குரங்கைப் போன்ற வேகத்தில் தாவி, இருளுக்குள் மறைந்தது.

"தேவா... நாம் இங்கிருந்து இப்போதே கிளம்பியாக வேண்டும். இது சாதாரணக் காடல்ல. இது 'இருட்டுத் தேவதை'களின் புகலிடம்!" என்று அலறினாள் மல்லிகா.

பீதியின் உச்சக்கட்டம் - வேட்டையாடப்படும் ஆத்மாக்கள்

அந்தச் சனிக்கிழமை நள்ளிரவு ஒரு யுகத்தைப் போல நீடித்தது. எங்களது கூடாரத்தைச் சுற்றி இப்போது விறகுத் துண்டுகள் விழுவது நின்றுவிட்டது. ஆனால், அதற்குப் பதிலாக ஒரு மெல்லிய சலங்கைச் சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியது. 'சலக்... சலக்...'

அந்தச் சத்தம் மண்ணிலிருந்து வரவில்லை; அது காற்றில் மிதந்து வருவது போல இருந்தது. அந்த வெக்கை நிறைந்த இரவில், திடீரென்று ஒரு பிணவறையின் குளிர் எங்களைச் சூழ்ந்தது. காற்றில் அழுகிய மல்லிகைப் பூக்களின் நாற்றம் குடலைப் பிடுங்கியது.

"பைரவா எங்கே?" என்று தேவா பதற்றத்துடன் கேட்டான்.

எங்களுடனேயே இருந்த அந்த வேட்டை நாய் இப்போது காணவில்லை. சிறிது தூரத்தில், அடர்ந்த புதர்களுக்குப் பின்னால் ஒரு தீனமான முனகல் சத்தம் கேட்டது. தேவா தனது மின்னல் விளக்கை அந்தத் திசையில் அடித்தான். விளக்கின் ஒளி மங்கலாக விழுந்த அந்த இடத்தில், பைரவா தரையில் கிடந்து துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அதன் கழுத்தில் யாரோ ஒரு ராட்சதக் கரங்களால் நெரித்தது போன்ற தழும்புகள் இருந்தன.

நாங்கள் அதன் அருகே ஓடிச் செல்வதற்குள், ஒரு பிரம்மாண்டமான கரிய நிழல் பைரவாவை அப்படியே இழுத்துக்கொண்டு இருளுக்குள் மறைந்தது. எங்களால் எதையும் செய்ய முடியவில்லை. எங்கள் கண்கள் முன்னாலேயே அந்த நாய் மாயமாக மறைந்துவிட்டது.

மாயவனத்தின் மாந்திரீகம்

அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயிருந்த எங்களைச் சுற்றி, இப்போது மரங்கள் நகர ஆரம்பிப்பதைப் போன்ற ஒரு பிரமை ஏற்பட்டது. நாங்கள் அமர்ந்திருந்த அந்தச் சிறிய தங்குமிடம், மெல்ல மெல்ல சுருங்குவது போலத் தோன்றியது.

"இது 'மனமயக்கு' (Hallucination) அல்ல, இது இந்த வனத்தின் மாந்திரீகம்," என்று நான் உணர்ந்தேன்.

திடீரென்று, மல்லிகா கத்தினாள். அவளது கால்களைச் சுற்றி ஏதோ ஒரு கரிய கொடி போன்ற உருவம் படர்ந்து அவளை இருளுக்குள் இழுக்க முயன்றது. பாண்டி அவசர அவசரமாகத் தனது கத்தியால் அதை வெட்டினான். ஆனால், அந்தத் துண்டிக்கப்பட்ட கொடியிலிருந்து ரத்தம் பீறிட்டுப் பாய்ந்தது. அது ஒரு தாவரமல்ல; அது ஒரு உயிரினத்தின் தசைநார் என்பதை உணர்ந்தபோது எங்களது குலை நடுக்கம் எடுத்தது.

"எல்லோரும் கையைப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்! ஒரு அடி கூடப் பிரிய வேண்டாம்!" என்று கத்தினேன்.

நாங்கள் நால்வரும் ஒருவரை ஒருவர் இறுகப் பற்றிக் கொண்டோம். எங்கள் கைகளில் இருந்த மின்னல் விளக்குகள் இப்போது முற்றிலும் அணைந்துவிட்டன. புதிய மின்கலங்கள் இருந்தும் அவை வேலை செய்யவில்லை. அந்தப் பேரிருளில், எங்களைச் சுற்றி ஆயிரக்கணக்கான கண்கள் மின்னத் தொடங்கின. அவை அனைத்தும் எங்களை நோக்கி மெல்ல நகர்ந்து வந்தன.

விடியலுக்காக ஒரு போராட்டம்

அந்தச் செம்மண் பூமியில் இருந்து இப்போது ஒரு விசித்திரமான புகை கிளம்பியது. அந்தப் புகை மனித உருவங்களாக மாறி எங்களைச் சுற்றி நடனமாடின. யாரோ ஒரு பெண் அழுதுகொண்டே பாடுவது போன்ற ஒரு ஓசை காற்றில் மிதந்து வந்தது.

"ஏன் வந்தாய்... என் எல்லைக்குள் ஏன் வந்தாய்..." என்று ஒரு கரகரப்பான குரல் என் காதுக்கு மிக அருகில் கேட்டது.

திரும்பிப் பார்த்தால் அங்கே எவருமில்லை. ஆனால், என் தோளில் ஒரு ஐஸ் கட்டி போன்ற குளிர்ந்த கை பட்டதை என்னால் உணர முடிந்தது. நான் குலதெய்வத்தை வேண்டிக்கொண்டு, என் பையில் இருந்த திருநீற்றை எடுத்து திசையெங்கும் தூவினேன்.

ஒரு விநாடி... அந்த உருவங்கள் அனைத்தும் அலறிக்கொண்டு பின்வாங்கின. காற்றில் ஒரு கருகிய மணம் வீசியது.

"ஓடுங்கள்! விடியல் வரப்போகிறது, அதுவரை ஓடுங்கள்!" என்று கத்தினேன்.

நாங்கள் திக்கற்று ஓடினோம். எங்கே செல்கிறோம் என்று தெரியவில்லை. ஆனால், ஒவ்வொரு முறை நாங்கள் ஓடும்போதும், அதே பாழடைந்த கோயில் மீண்டும் மீண்டும் எங்கள் கண்ணில் பட்டது. நாங்கள் ஒரு வட்டத்திற்குள் சிக்கியிருந்தோம். காலச்சக்கரம் எங்களை அந்த ஒரே இடத்திற்குத் திருப்பி அனுப்பிக் கொண்டிருந்தது.

தப்பித்தல் - ஒரு வடுவாக எஞ்சிய நினைவு

அதிகாலை ஐந்து மணி இருக்கும். கிழக்கு வானம் மெல்ல வெளுக்கத் தொடங்கியது. சூரியனின் முதல் கதிர் அந்த மரக்கூட்டங்களுக்கு இடையே விழுந்த அடுத்த விநாடி, அந்தப் பயங்கரமான சத்தங்கள் அனைத்தும் அடங்கின. காடு மீண்டும் அமைதியானது.

எங்கள் கால்கள் கல்லாய்ச் சமைந்திருந்தன. நாங்கள் நால்வரும் ஒரு குட்டையின் அருகில் அமர்ந்திருந்தோம். சுற்றிலும் பார்த்தோம். பைரவா இல்லை. கூடாரம் இருந்த இடத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றபோது, அங்கே எங்களது பொருட்கள் அனைத்தும் சிதறிக் கிடந்தன. ஆனால், ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், நாங்கள் கொண்டு வந்த விறகுத் துண்டுகள் அனைத்தும் ஒரு மனிதனின் எலும்புக்கூடு போலத் தரையில் அடுக்கப்பட்டிருந்தன.

"இனி ஒரு நிமிடம் கூட இங்கே இருக்க வேண்டாம்," என்று மல்லிகா விக்கிக் கொண்டே சொன்னாள்.

நாங்கள் எங்களது பொருட்களைச் சுருட்டிக்கொண்டு, அந்த வனப்பகுதியை விட்டு வெளியேறினோம். காரில் ஏறி ஊருக்குத் திரும்பும் வரை எவரும் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை.

நீங்காத நிழல்

அதற்குப் பிறகு நான் அந்தப் பக்கமே செல்லவில்லை. தேவா சில நாட்கள் கழித்து மீண்டும் அந்த இடத்திற்குச் சென்று பைரவாவைத் தேடினான். ஆனால் அவனால் கூடாரத்தைத் தட்டின அந்த இடத்தைக்கூடக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அந்தத் தடம் அப்படியே காட்டில் மறைந்துவிட்டிருந்தது.

இன்று, 2026-ஆம் ஆண்டிலும், அந்தச் சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்த்தால் என் உடல் நடுங்குகிறது. சில இரவுகளில், என் அறையின் ஜன்னலுக்கு வெளியே அதே 'சலக்... சலக்...' என்ற சலங்கைச் சத்தம் கேட்பது போல இருக்கிறது. 1992-ஆம் ஆண்டின் அந்தப் புரட்டாசி வார இறுதி எங்களை விடுவித்துவிட்டதாக நாங்கள் நினைக்கிறோம்... ஆனால், அந்த வனத்தின் ஒரு பகுதி இன்னும் எங்களோடு ஊருக்குள் வந்துவிட்டதோ என்று அஞ்சுகிறேன்.

யாரோ ஒருவர் என் பின்னால் நின்று இதைப் படித்துக் கொண்டிருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு... உங்கள் பின்னால் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று ஒருமுறை பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.