அந்தகார ஆவாஹனம்

ஆத்மாக்களுடன் உரையாடுவது என்பது பலருக்கு ஒரு விளையாட்டு, ஆனால் எனக்கு அது ஒரு தவம். உருவமற்ற அந்த அரூபங்களின் உலகத்தைத் தொட்டுப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் என் இரத்தத்திலேயே ஊறியிருந்தது. முதன்முறை நான் ஒரு ஆவி ஆவாஹனத்தை (Seance) முயன்றபோது, அது படுதோல்வியில் முடிந்தது. என் நண்பன் ஒருவன், "உண்மையிலேயே இங்கே ஏதேனும் சக்தி இருந்தால், உன் இருப்பைக் காட்டு!" என்று ஏளனமாகச் சவால் விட, நாங்கள் பயன்படுத்திய அந்தச் சிறிய படிகக் கிண்ணம் (Shot glass) ஆயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறியது.

​அந்த அதிர்ச்சி எங்களைச் சில காலம் முடக்கிப் போட்டது. ஆனால், கடந்த மார்கழி மாதக் குளிரில் நாங்கள் செய்த அந்த முயற்சி... அது எதிர்பாராத, சொல்லப்போனால் என் வாழ்நாளையே புரட்டிப் போட்ட ஒரு முடிவைத் தந்தது. அந்தப் பயங்கரத்தை விவரிக்கும் முன், அதன் தொடக்கத்திலிருந்து நான் சொல்ல வேண்டும்.

​நானும் என் தோழி வித்யாவும் எங்கள் கல்லூரியில் 'பரிதி' என்றொரு குழுவை ஆரம்பித்தோம். புலன் கடந்த மர்மங்களையும், அமானுஷ்ய சக்திகளையும் முறையான ஆய்வுக்கு உட்படுத்துவதே இதன் நோக்கம். எங்களின் முதல் கள ஆய்வுக்காக நாங்கள் தேர்ந்தெடுத்த இடம், காரைக்குடிக்குச் சற்றுத் தொலைவில், கருவேல மரங்கள் அடர்ந்த காட்டுப்பகுதியில் சிதைந்து கிடக்கும் 'இருளப்ப செட்டியார் மாளிகை'.

அந்தப் பாழடைந்த பங்களா

​அந்த மாளிகையைப் பற்றித் தெரியாதவர்கள் அந்த ஊரில் யாருமில்லை. ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாக, காலத்தின் பற்களால் கடிக்கப்பட்டு, செம்மண் பூச்சுகள் பெயர்ந்து ரத்தம் வடிக்கும் காயத்தைப் போல அந்த வீடு காட்சியளிக்கும். அந்த வீட்டைத் தர்மத்திற்காகக் கட்டிய இருளப்ப செட்டியார், மரணத்திற்குப் பின்னும் அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேற மறுப்பதாக ஒரு ஐதீகம் உண்டு. அமாவாசை இரவுகளில் அங்கே தானாகவே அகல் விளக்குகள் எரிவதையும், யாருமற்ற அந்தப் பெரிய மண்டபத்தில் ஒரு முதியவரின் வக்கிரமான சிரிப்பு சத்தம் கேட்பதையும் அந்த வழியாகச் செல்லும் ஆடு மேய்ப்பவர்கள் இன்றும் பீதியுடன் சொல்வார்கள்.

​காய்ந்த மல்லிகைப் பூக்களின் வாசனையோடு, அழுகிய சவத்தின் நாற்றமும் கலந்த ஒரு விசித்திரமான மணம் அந்த வீட்டைச் சுற்றிலும் எப்போதும் நிலவும். அந்த இடமே ஒரு சாபத்தின் பிடியில் இருப்பதைப் போலத் தோன்றும்.

​ மார்கழி நள்ளிரவுப் பயணம்

​அன்று மார்கழி மாதத்தின் ஒரு சில்லிடும் இரவு. மாலை ஏழு மணிக்கு என் இல்லத்தில் நாங்கள் ஐவர் கூடினோம். நானும் வித்யாவும், இன்னும் இரண்டு மாணவர்களும், மற்றொரு தோழியும் இருந்தோம். எங்களோடு ஒரு ஆவி ஆவாஹனப் பலகை (Ouija board), சில மெழுகுவர்த்திகள், மற்றும் மின்னல் விளக்குகளை எடுத்துக்கொண்டோம்.

​இரவு எட்டு மணிக்கு நாங்கள் அந்த மாளிகையை நோக்கிப் புறப்பட்டோம். மார்கழிக் காற்று எலும்பைத் துளைப்பது போல வீசியது. வீதிகள் வெறிச்சோடிக் கிடந்தன. தூரத்தில் எங்கோ ஒரு நாய் ஊளையிடும் சத்தம், அந்த இரவின் நிசப்தத்தைக் குலைத்தது.

​"இன்று இரவு ஆத்மாக்கள் உலாவ ஏற்ற இரவு," என்று வித்யா கிசுகிசுத்தாள். அவள் குரலில் ஒருவிதமான நடுக்கமும், அதே சமயம் உற்சாகமும் தெரிந்தது.

​அந்த மாளிகையை அடைந்தபோது, அதன் நிலைமை முன்பை விட மோசமாக இருந்தது. அந்த ஆண்டின் கனமழையிலும், இடி மின்னலிலும் மாளிகையின் சில சுவர்கள் இடிந்து விழுந்திருந்தன. ஜன்னல்களில் கண்ணாடிகள் இல்லை; அவை வெறும் இருட்டுத் துளைகளைப் போல எங்களை உற்றுப் பார்த்தன. சுவர்களில் படர்ந்திருந்த பாசி, அந்த வீட்டின் முதுமையையும் மரணத்தையும் பறைசாற்றின.

ஆவாஹனத்தின் ஆரம்பம்

​நாங்கள் ஒரு வழியாக அந்த மாளிகையின் நடுவாழியில் (Central Courtyard) அமர்ந்தோம். மேலே திறந்த வெளி; வானத்தில் சந்திரன் மேகங்களுக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டிருந்தது. சுற்றிலும் அடர்ந்த இருள். நடுவே ஆவாஹனப் பலகையை வைத்தோம். நான்கு மூலைகளிலும் மெழுகுவர்த்திகளை ஏற்றினோம். காற்றின் வேகம் அதிகரித்தது, மெழுகுவர்த்திச் சுடர்கள் அமானுஷ்யமான நடனமாடின.

​எங்கள் ஐவரின் கைகளும் அந்தப் பலகையின் மீது இருந்த சுட்டியின் (Planchette) மேல் பதிந்தன.

​"இங்கே ஏதேனும் ஆத்மா இருந்தால்... எங்களைத் தொடர்பு கொள்," என்று நான் மெல்லிய குரலில் அழைத்தேன்.

​சுமார் பத்து நிமிடங்கள் அமைதி நிலவியது. அந்த அமைதியைக் கிழிப்பது போல, எங்கோ ஒரு சலங்கைச் சத்தம் கேட்டது. 'சலக்... சலக்...'

​அந்தச் சத்தம் மாளிகையின் மாடிப் பகுதியிலிருந்து வருவது போல இருந்தது. அந்தப் பாழடைந்த வீட்டில் சலங்கை கட்டி நடப்பவர் யார்? எங்கள் இதயத்துடிப்பு அதிகரித்தது.

​திடீரென்று, அந்தப் பலகையின் மேல் இருந்த சுட்டி மெல்ல நகர ஆரம்பித்தது. அது எந்த எழுத்தை நோக்கிச் செல்கிறது என்று நாங்கள் உற்றுப் பார்த்தோம்.

​அது முதலில் நகர்ந்த எழுத்து: 'இ' (I).

அடுத்து: 'ரு' (RU).

அடுத்து: 'ள' (LA)...

​எங்கள் அனைவரின் விரல்களும் நடுங்கின. இருளப்ப செட்டியாரின் பெயரா இது?

​சட்டென்று, ஒரு பலமான காற்று வீசியது. ஏற்றப்பட்டிருந்த நான்கு மெழுகுவர்த்திகளும் ஒரே நேரத்தில் அணைந்தன. இப்போது அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையில் நாங்கள் கும்மிருட்டில் அமர்ந்திருந்தோம்.

​இருளுக்குப் பழகிய என் கண்கள் மெல்ல மெல்ல ஒரு காட்சியைப் பார்த்தன. மாடிப் படிக்கட்டின் நுனியில், ஒரு நிழல் உருவம் எங்களைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தது. அதன் கண்கள் இரு குழிகளைப் போலத் தெரிந்தன. திடீரென்று, அந்த உருவம் வாய்விட்டுச் சிரிக்க ஆரம்பித்தது. அது ஒரு முதியவரின் சிரிப்பு, ஆனால் அதில் மனிதத்தன்மையே இல்லை.

​அந்தச் சிரிப்புடன் சேர்ந்து, மாளிகையின் இடிந்த சுவர்களிலிருந்து இரத்தம் கசியத் தொடங்கியது. இருளப்ப செட்டியார் எங்களை வரவேற்கிறாரா, அல்லது பலி கேட்கிறாரா

அந்தகாரத்தின் ஆதிக்கம்

மெழுகுவர்த்திகள் அணைந்துவிட்ட அந்தச் சூழலில், மின்னல் விளக்கைத் (Flashlight) தேடி என் கை துழாவியது. ஒரு வழியாக விளக்கைக் கண்டுபிடித்து அதை ஆன் செய்தேன். வெளிச்சம் அந்த இருண்ட மண்டபத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு பாய்ந்தது. ஆனால், நான் எதை நோக்கி விளக்கைத் திருப்பினேனோ, அங்கே அந்த உருவம் இல்லை. மாடிப் படிக்கட்டுகள் வெறிச்சோடிக் கிடந்தன.

"அங்கே... அங்கே யாரோ இருந்தாங்க..." என்று வித்யா விக்கிக் கொண்டே சொன்னாள். அவளது முகம் பயத்தில் சாம்பல் நிறமாக மாறியிருந்தது.

திடீரென்று, நாங்கள் அமர்ந்திருந்த ஆவாஹனப் பலகை (Ouija board) தானாகவே அதிர்ந்தது. எங்கள் கைகள் அதன் மேல் இல்லை, இருந்தும் அந்தச் சுட்டி (Planchette) வெறி பிடித்தது போலப் பலகையின் மீது சுழல ஆரம்பித்தது. அது எழுத்துக்களைத் தொடவில்லை; மாறாக பலகையின் மீது ஆழமான கீறல்களை ஏற்படுத்தியது.

'கிரீச்... கிரீச்...'

அந்தச் சத்தம் ஒரு கூர்மையான நகம் மரத்தை அறுப்பது போல இருந்தது. எங்களோடு வந்திருந்த மற்றொரு மாணவன், "வேண்டாம்... கிளம்பிடலாம்... இது சரியில்லை," என்று கத்தினான். அவன் எழுந்து ஓட முயன்றபோது, ஒரு விசித்திரமான விசை அவனைப் பின்னோக்கி இழுத்தது. அவன் தரையில் விழுந்து அலறினான்.

கசியும் குருதியும், கருப்பு மல்லிகையும்

அந்த நள்ளிரவு நேரத்தின் புழுக்கம் திடீரென மறைந்து, அறைக்குள் ஒரு பிணவறையின் குளிர் பரவியது. மாளிகையின் மேற்கூரையிலிருந்து ஏதோ சொட்டுச் சொட்டாக விழும் சத்தம் கேட்டது. 'தபக்... தபக்...'

மின்னல் விளக்கின் ஒளியை மேலே திருப்பினேன். என் உடல் நடுங்கியது. கூரையிலிருந்து தண்ணீர் விழவில்லை; கரிய நிறத்தில், தடிமனான ரத்தம் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. அந்த ரத்தத்தின் மணம், அழுகிய மல்லிகைப் பூக்களின் வாசனையோடு கலந்து ஒருவிதமான வாந்தியைத் தூண்டும் நாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

திடீரென்று, அந்த மாளிகையின் மூலைகளில் இருந்து பழைய காலத்துப் பாவை பொம்மைகள் (Pavai Dolls) ஒவ்வொன்றாகத் தோன்ற ஆரம்பித்தன. அந்தப் பொம்மைகளின் கண்கள் தைக்கப்பட்டிருந்தன, ஆனால் அவை எங்களைப் பார்ப்பது போன்ற ஒரு பிரமை. அவை ஒவ்வொன்றும் மெல்ல நகர்ந்து எங்களைச் சூழ்ந்து கொண்டன.

"வித்யா! பலகையைப் பிடி! இந்தக் கதவை மூடணும்னா நாம் ஆவாஹனத்தை முறைப்படி முடிக்கணும்!" என்று நான் கத்தினேன்.

ஆனால் வித்யா எதையும் கேட்கும் நிலையில் இல்லை. அவள் கண்கள் மேல்நோக்கிச் சொருகி இருந்தன. அவள் வாய் மெல்லத் திறந்தது. அவளுடைய மென்மையான குரலுக்குப் பதிலாக, ஒரு முதிர்ந்த, கரகரப்பான ஆடவனின் குரல் வெளிவந்தது.

"இந்த வீடு என்னுடையது... இந்த மண் என்னுடையது... இங்கிருந்து ஒரு சொட்டு ரத்தம் கூட வெளியே போக முடியாது!"

அது இருளப்ப செட்டியாரின் குரல்.

இருட்டுத் தேவதையின் வருகை

வித்யாவின் உடல் காற்றில் மெல்ல உயர ஆரம்பித்தது. அவளது கூந்தல் விரிந்து பரவி, காற்றில் ஆடியது. அந்த மாளிகையின் ஜன்னல் இல்லாத துவாரங்கள் வழியாகக் கருப்பு நிறப் புகையைப் போன்ற உருவங்கள் உள்ளே நுழைந்தன. கிராமங்களில் சொல்லப்படும் 'இருட்டுத் தேவதைகள்' (Minions of Darkness) இவைதான் என்று என் உள்ளுணர்வு அலறியது. அவை ஒளியை வெறுப்பவை. என் கையில் இருந்த மின்னல் விளக்கு தானாகவே வெடித்துச் சிதறியது.

இப்போது முற்றிலும் இருள். ஆனால் அந்த இருளுக்குள் எனக்கு ஒரு காட்சி தெரிந்தது. மாளிகையின் நடுவாழியில் இருந்த அந்தப் பலகை இப்போது ரத்தத்தில் மிதந்து கொண்டிருந்தது. அந்தப் பலகையின் நடுவே ஒரு உருவம் தெரிந்தது. அது இருளப்ப செட்டியார் அல்ல. அது ஒரு பெண் உருவம். தலையில் மல்லிகைப் பூக்கள் சூடி, கைகளில் ரத்தம் தோய்ந்த கத்தியுடன் அவள் எங்களை நோக்கி வந்தாள்.

அவள் ஒவ்வொரு அடி வைக்கும்போதும், அவள் காலில் இருந்த சலங்கைகள் ஒலிக்கவில்லை; மாறாக உடைந்த எலும்புகள் நொருங்கும் சத்தம் கேட்டது.

"என்னைத் தேடித்தானே வந்தீர்கள்?" என்று அவள் கேட்டபோது, அந்த மாளிகையே அதிர்ந்தது.

இறுதி விநாடிகள்

நாங்கள் நால்வரும் ஒருவரை ஒருவர் கட்டிக்கொண்டு நடுங்கினோம். வித்யா காற்றில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அந்தப் பெண் உருவம் வித்யாவை நெருங்கியது. வித்யாவின் கழுத்தில் இருந்த தாலிக் கயிறு (அல்லது பாதுகாப்பு நூடு) தீப்பற்றி எரிந்தது.

"விடுதலை... எனக்குத் தேவை விடுதலை!" என்று அந்தப் பெண் அலறினாள்.

அந்தக் கணத்தில், நான் என் பையில் இருந்த குலதெய்வ விபூதியை எடுத்தேன். "ஓம் நமசிவாய!" என்று கத்திக்கொண்டே அதை அந்த உருவத்தின் மீது வீசினேன். ஒரு பிரம்மாண்டமான வெடிப்புச் சத்தம் கேட்டது. அந்தப் பெண் உருவமும், அந்தப் புகைப் பிசாசுகளும் ஒரு நொடியில் மறைந்தன.

காற்றில் ஒரு கருகிய மணம் வீசியது. வித்யா தரையில் பொத்தென்று விழுந்தாள். மாளிகையின் தூண்கள் அதிர ஆரம்பித்தன. "ஓடுங்கள்!" என்று நான் கத்தினேன்.

நாங்கள் எப்படி அந்த மாளிகையை விட்டு வெளியே வந்தோம் என்று எங்களுக்கே தெரியாது. பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தபோது, அந்தப் பாழடைந்த பங்களா முழுவதுமாகத் தீப்பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் விசித்திரம் என்னவென்றால், அந்தத் தீயிலிருந்து ஒரு துளி கூடப் புகை வரவில்லை.

தீராத தழும்பு

நாங்கள் தப்பித்துவிட்டோம். ஆனால், அன்று முதல் வித்யா யாரிடமும் பேசுவதில்லை. அவள் எப்போதும் ஒரு மூலையில் அமர்ந்து, காற்றில் யாருக்கோ மல்லிகைப் பூக்களைச் சூட்டுவது போலச் சைகை செய்து கொண்டிருக்கிறாள்.

அன்று அந்தப் பலகையில் விபரீதமாகக் கீறப்பட்ட அந்த கடைசி வார்த்தை என்ன தெரியுமா?

"உன் நிழல் இனி என்னுடையது."

இன்றும் நான் தனியாக இருக்கும்போது, என் பின்னால் யாரோ சலங்கை கட்டி நடக்கும் சத்தம் கேட்கிறது. என் அறையில் திடீரென்று காய்ந்த மல்லிகைப் பூக்களின் மணம் வீசுகிறது. நான் அந்த மாளிகையை விட்டு வெளியே வந்துவிட்டேன்... ஆனால் இருளப்ப செட்டியார் என் நிழலில் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்