மௌனத்தின் உறுமல்
மதிய வெயில் ஜன்னல் திரைகளை ஊடுருவி அறையின் தரைப்பகுதியில் விசித்திரமான கோலங்களை வரைந்து கொண்டிருந்தது. சரியாக மதியம் பன்னிரண்டு மணி. அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் நிசப்தம், ஏதோ ஒரு அசாதாரணமான நிகழ்விற்காகக் காத்திருப்பது போலத் தவித்துக்கொண்டிருந்தது.
உறக்கத்தின் நுழைவாயில்
மீரா தன் மூன்று வயது மகனைத் தூங்க வைத்த களைப்பில், தானும் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுக்கத் தீர்மானித்தாள். கடந்த நான்கு மாதங்களாகவே அவளுக்குத் தூக்கம் என்பது ஒரு போராட்டமாக மாறியிருந்தது. 'உறக்க முடக்கம்' (Sleep Paralysis) எனப்படும் அந்த விசித்திரமான நிலை அவளை அடிக்கடி ஆட்கொண்டது. ஒரு மாதமாக அந்தப் பயம் அவளைத் தீண்டவில்லை என்றாலும், இன்று மீண்டும் அது அவளைச் சூழ்ந்துகொள்ளும் என்ற ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் அவளுக்குள் இருந்தது.
தனிமையில் தூங்கும்போது ஏற்படும் அந்தத் தவிப்பைத் தவிர்க்க, அவள் எப்போதும் கைபேசியில் யூடியூப் (YouTube) ஓட விடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தாள். அந்தச் சத்தம் அவளுக்கு ஒரு பாதுகாப்புக் கவசம் போலத் தெரிந்தது. மெல்லிய இசையும், யாரோ பேசும் சத்தமும் அவளை நிஜ உலகோடு பிணைத்து வைத்திருப்பதாக அவள் நம்பினாள்.
படுக்கையில் குப்புறப் படுத்துக்கொண்டு, கைபேசியை அருகில் வைத்தாள். கண்கள் மெல்லச் சொருகின. உறக்கத்திற்கும் விழிப்புக்கும் இடையிலான அந்த மெல்லிய கோட்டில் அவள் ஊசலாடிக்கொண்டிருந்த போது, அந்த அறையின் காற்று திடீரென்று கனப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு அவளுக்கு ஏற்பட்டது. யாரோ தன்னை உற்றுப் பார்ப்பது போன்ற ஒரு அசௌகரியம் அவளது தோள்களில் ஏறியது.
அசையாத சிறை
திடீரென்று, மீரா தன் உடலின் மீதான கட்டுப்பாட்டை இழந்தாள். யாரோ அவளது கை, கால்களைப் படுக்கையோடு சேர்த்து ஆணி அடித்துப் பிணைத்தது போன்ற ஒரு கனம். அவளால் விரல்களைக் கூட அசைக்க முடியவில்லை. கண்கள் மூடியிருந்தன, ஆனால் அவளால் அறையைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது. அது ஒரு சாதாரணப் பார்வை அல்ல; மூடிய இமைகளுக்கு ஊடாக விரியும் ஒரு அமானுஷ்யத் திரை.
அவளது இதயத்துடிப்பு அதிகரித்தது. நாவறண்டது. கத்த முயன்றாள், ஆனால் தொண்டையிலிருந்து காற்று கூட வெளிவர மறுத்தது. ஒரு கைதி போலத் தன் சொந்த உடலுக்குள்ளேயே அவள் சிறை வைக்கப்பட்டாள். பயம் மேலோங்கிய போது, தனக்குத் தெரிந்த பிரார்த்தனைகளை மனதிற்குள் அதிவேகமாக உச்சரிக்கத் தொடங்கினாள்.
அப்போதுதான் அவள் அதைக் கவனித்தாள். அவளது படுக்கைக்கு மேலே, காற்றில் கரிய நிறப் புள்ளிகள் (Black blotches) மெல்லத் தோன்றின. அவை உருவமற்றவை, ஆனால் ஒருவிதமான உயிர்ப்புடன் காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தன. அவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து ஒரு பெரிய நிழலாக உருவெடுக்க முயல்வது போலத் தெரிந்தது.
முதுகில் ஏறிய பாரம்
மீரா குப்புறப் படுத்திருந்தாள். திடீரென்று அவளது முதுகின் மீது ஒரு பெரும் பாரம் அழுத்தியது. யாரோ ஒரு முழு உருவம் அவள் முதுகின் மேல் ஏறி அமர்ந்து கொண்டது போன்ற ஒரு அழுத்தம். அந்த பாரம் அவளது நுரையீரலை நசுக்கியது; மூச்சு விடுவதே பெரும் போராட்டமானது.
அவளது இடது காதிற்கு மிக அருகில், ஒரு விசித்திரமான சத்தம் கேட்டது. அது மனிதக் குரல் அல்ல. ஒரு மிருகம் தொண்டைக்குள் உறுமுவது போன்ற (Growling) ஒரு கரகரப்பான சத்தம். அது என்ன பேசுகிறது என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை, ஆனால் அந்த வார்த்தைகளில் ஒருவிதமான குரோதமும், வன்மமும் நிறைந்திருந்தது. அந்த உறுமல் அவளது மூளையின் நரம்புகளைத் தட்டியது.
அவளது தலைக்கு நேர் பின்னால் நின்று, அந்த உருவம் ஏதோ ஒரு ரகசியத்தை அவளது காதுக்குள் ஓயாமல் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. மீராவுக்கு அந்த இடத்திலிருந்து தப்பித்தால் போதும் என்றிருந்தது. அவளது ஆழ்மனம் "ஓடிவிடு... இங்கிருந்து தப்பித்துவிடு" என்று அலறியது.
இறுதிப் போராட்டம்
அந்த உறுமல் சத்தம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, மீராவின் உடலில் ஒரு வேகம் பிறந்தது. தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி, அந்தப் பாரத்தைத் தள்ளிவிட அவள் முயன்றாள். தன் கைகளைத் தரையில் ஊன்றி எழ முயன்றாள், ஆனால் அந்த அழுத்தமான கை அவளை விடவில்லை.
"விலகிப் போ! என்னை விட்டுவிடு!" என்று அவள் மனதிற்குள் கதறினாள். பிரார்த்தனைகளும், போராட்டமும் ஒருபுறம் நடக்க, அந்த அமானுஷ்ய உறுமல் மறுபுறம் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. அவளது கண்கள் நிலை குத்தின. எப்படியாவது இந்த மாயச் சுழலில் இருந்து வெளியேற வேண்டும் என்ற வெறியில், அவள் தன் இமைகளை வேகமாகச் சிமிட்டத் தொடங்கினாள்.
உடலை அசைக்க முடியாத போது, கண்களை வேகமாகச் சிமிட்டுவது அந்த முடக்கத்தை உடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில், அவள் தன் இமைகளைத் துடிதுடிக்கச் செய்தாள். தன் ஆன்மாவின் கடைசித் துளி வலிமையையும் திரட்டி, அவள் தன் உடலை ஒரு உதறு உதறினாள்.
விழிப்பு
திடீரென்று, ஒரு அணை உடைந்தது போல எல்லாம் நின்றது. அந்தப் பாரம் மறைந்தது; அந்த உறுமல் சத்தம் அடங்கியது; கரிய புள்ளிகள் காற்றில் கரைந்து போயின.
மீரா திடுக்கிட்டு எழுந்து அமர்ந்தாள். அறை முழுவதும் நிசப்தம் நிலவியது. கைபேசியில் ஏதோ ஒரு வீடியோ இன்னும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஜன்னல் திரைகள் மெல்ல அசைந்தன. அவள் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். அங்கே யாருமில்லை. ஆனால், அவளது முதுகு இன்னும் அந்த அழுத்தத்தின் வலியால் மரத்துப் போயிருந்தது.
அவளால் மீண்டும் தூங்க முடியவில்லை. அந்த மதிய உறக்கம் அவளுக்கு ஒரு நரகத்தைக் காட்டிவிட்டுச் சென்றிருந்தது. தன் மகனைப் பார்த்தாள்; அவன் அமைதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். நடுக்கம் குறையாத கைகளுடன் அவள் எழுந்து, மாலை நேர வகுப்பிற்குத் தயாராகத் தொடங்கினாள். வாழ்க்கை வழக்கம் போல ஓடிக்கொண்டிருக்கும், ஆனால் அந்த நள்ளிரவு நேரத்து உறுமல், அவளது மதிய நேரங்களில் ஒருபோதும் மறையாத ஒரு அச்சமாக மாறிவிட்டது.
Comments
Post a Comment