இருட்டுத் தேவதையின் தாலாட்டு: ஒரு வம்சாவழிச் சாபம்

கசந்த மல்லிகையின் மணம்

​அந்தக் காரைக்குடி பங்களாவிற்குள் நுழைந்தபோதே என் நாசிக்கு அந்த மணம் எட்டியது. அது வாடிய மல்லிகைப் பூக்களின் மணம்... அல்லது யாரோ ஒரு பெண்ணின் பிணத்தருகே சிதறிக் கிடக்கும் பூக்களின் மணம். "சிவகங்கைச் சீமையின் இந்த பழைய வீடுகள் எல்லாம் உயிரற்றவை அல்ல" என்று என் பாட்டி அடிக்கடிச் சொல்வார். அவை சுவாசிக்கின்றன; ஆனால் அவை காற்றைச் சுவாசிப்பதில்லை, அங்கு வசிப்பவர்களின் அச்சத்தைச் சுவாசிக்கின்றன.

​என் பெயர் இளமதி. சிறு வயதிலிருந்தே எனக்கு இந்த 'மறுபக்கம்' பழக்கம் உண்டு. பதினோரு வயதில், என் கட்டிலின் காலடியில் யாரோ ஒரு உருவம் அமர்ந்திருப்பதை முதன்முதலில் பார்த்தேன். அப்போது அது ஒரு வழிப்போக்கனின் ஆவியாகத்தான் தெரிந்தது. எனக்கு பயமில்லை. ஆனால், இப்போது என் குடும்பத்தைத் துரத்திக் கொண்டிருக்கும் இந்த நிழல் உருவம்... இது வேறு ஏதோ ஒன்று. இது ஒரு பழைய 'இருட்டுத் தேவதை' அல்லது குடும்பச் சாபத்தின் எச்சம்.

​ஆன்மா பிரிதல் (Astral Projection) - முதல் சந்திப்பு

​பதின்ம வயதில் நான் முதன்முதலில் அந்த விசித்திரமான அனுபவத்தைப் பெற்றேன். அதை 'ஆன்மா பிரயாணம்' என்று அப்போது எனக்குத் தெரியாது. அன்று இரவு ஒருவிதமான கனத்த அமைதி நிலவியது. திடீரென்று என் காதுகளுக்குள் ஆயிரக்கணக்கான வெடிச்சத்தங்கள் (Loud Popping) கேட்பது போலவும், உடல் முழுவதும் எறும்புகள் ஊறுவது போன்றும் ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது.

​மெல்ல என் கண்கள் திறந்தன. இல்லை, அது என் ஊனக் கண்கள் அல்ல; என் 'ஞானக் கண்'. என் படுக்கையில் நான் கிடப்பதைக் கீழே இருந்து பார்க்க முடிகிறது. என் ஆன்ம உடல் மெல்ல மெல்ல என் பூத உடலை விட்டுப் பிரிய முயன்றது. பீதி என் நெஞ்சை அடைத்தது. எழுந்திருக்க முயன்றேன், ஆனால் என் உடல் இரும்பினால் ஆனது போலக் கிடந்தது. கத்த முயன்றேன். என் வாய் திறந்திருந்தது, ஆனால் அதிலிருந்து ஒரு சிறு காற்று கூட வெளியே வரவில்லை. என் ஆவி-கை என் உடலின் கையை ஊடுருவி மேலே செல்வதைக் கண்டு நான் உறைந்து போனேன்.

​மறுநாள் காலையில் என் தாயிடம் இதைப் பயந்து போய் சொன்னபோதுதான் தெரிந்தது, இது எங்களுக்கே உரிய ஒரு பரம்பரைத் தன்மை என்று. அவரும் பலமுறை 'கூடு விட்டு கூடு பாய்வது' போல இந்த ஆன்மப் பிரயாணத்தைச் செய்திருக்கிறார். ஆனால், அவர் செய்யாத ஒரு தவறை நான் செய்திருக்கிறேன்... அந்தப் பயணத்தின் போது யாரோ ஒருவன் வழிப்போக்கனாக என்னைத் தொடர்ந்து வந்துவிட்டான்.

​நிழல் உருவத்தின் வருகை

​ஆறு வருடங்களுக்குப் பிறகு, என் கணவர் செந்திலுடன் நான் மீண்டும் அந்தப் பூர்வீக வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தேன். செந்தில் இதையெல்லாம் நம்புபவர் அல்ல. ஆனால், இந்த வீடு எவரையும் மாற்றிவிடும்.

​ஒரு நள்ளிரவு. அறையின் மூலையில் இருந்த அகல் விளக்கு அணைந்துவிட, அந்த அறையே கரிய இருளில் மூழ்கியிருந்தது. திடீரென செந்திலின் மூச்சுத் திணறல் சத்தம் கேட்டு நான் விழித்தேன். அவர் உடல் வலிப்பு வந்தது போலத் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அவரது உடல் முழுதும் வியர்த்துக் கொட்டியது.

​"செந்தில்! செந்தில்!" என்று கத்தியபடி நான் மின்விளக்கைப் போட்டேன். அவர் சட்டென்று கண்களைத் திறந்தார். அவரது பார்வையில் இருந்த அந்த வெறித்தனம் என்னை நிலைகுலைய வைத்தது. ஆறு வருடக் காதலில் நான் அவரை அப்படி ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை.

​"இளமதி... விளக்கைப் போடாதே..." என்று அவர் குரல் நடுங்கியது.

​"என்ன நடந்தது?"

​அவர் சொன்னதைக் கேட்டு என் ரத்தம் உறைந்தது. "நான் தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, யாரோ ஒரு கரிய நிழல் உருவம் என் மீது ஏறி அமர்ந்தது. அது என்னை இந்தக் கட்டிலிலிருந்து இழுத்துச் சென்றது. அது என் ஆன்மாவைப் பிடுங்க முயன்றது. என்னை இந்த அறையெங்கும் ஒரு பந்தைப் போல வீசி எறிந்தது. இளமதி, அது என்னை ஆட்கொள்ள (Possess) நினைக்கிறது. நீ விளக்கைப் போட்டபோது, அது எரிச்சலோடு உன்னைத் திரும்பிப் பார்த்தது. தான் மட்டும் தான் இந்த அறையில் இருப்பதாக அது நினைத்துக் கொண்டிருந்தது. இப்போது உன்னையும் அது கவனித்துவிட்டது!"

​தாயைத் தொடரும் தாகம்

​சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்த உருவத்தை நான் நேருக்கு நேர் கண்டேன். என் படுக்கைக்கு மேலே, கூரையிலிருந்து தொங்குவது போல ஒரு உருவம். அதன் முகம்... அது மனித முகம் அல்ல. எரிக்கப்பட்ட கரியைப் போலவும், குழி விழுந்த கண்களுடனும் அது என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. நான் போட்ட அலறலில் என் தாய் ஓடி வந்தார். அந்த ஒரு நொடியில் அந்த உருவம் மறைந்துவிட்டது.

​ஆனால் அத்துடன் அது முடியவில்லை. அது என் தாயின் அறைக்கு நகர்ந்தது.

​என் தாய் இப்போது பயத்தில் உறைந்து கிடக்கிறார். "இளமதி, நான் ஒருபுறமாகச் சாய்ந்து படுக்கும்போது, யாரோ ஒருவன் என் முதுகோடு ஒட்டிப் படுத்திருப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது. அவன் மூச்சுக்காற்று என் கழுத்தில் படுகிறது. அவன் என் உடலுக்குள் நுழையப் பார்க்கிறான். நான் 'போய்விடு! நான் உன்னைவிட வலிமையானவள்!' என்று கத்தினாலும், அவன் ஒவ்வொரு இரவும் மீண்டும் வருகிறான்" என்று அவர் கண்ணீர் விட்டார்.

​அந்தக் கரிய உருவத்திற்குத் தேவை ஒரு உடல். ஒரு பலவீனமான ஆன்மா.

​அந்த விகாரமான தாலாட்டு

​இன்று அதிகாலை நான்கு மணி இருக்கும். சிவகங்கையின் குளிர் காற்று ஜன்னல் வழியாக உள்ளே வந்து கொண்டிருந்தது. அரைத்தூக்கத்தில் இருந்த எனக்கு யாரோ பேசுவது கேட்டது.

​"செந்தில், என்ன சொன்னீர்கள்?" என்று கேட்டேன். அவர் தூக்கத்திலேயே "ஒன்றுமில்லை" என்றார்.

​மீண்டும் ஒரு முணுமுணுப்பு. நான் செந்திலை எழுப்பித் தொந்தரவு செய்தேன். அவர் மீண்டும் ஏதும் சொல்லவில்லை என்று படுத்துக்கொண்டார். நான் மீண்டும் கண்ணயர முயன்றபோதுதான் அந்தச் சத்தம் கேட்டது.

​அது ஒரு மனிதக் குரல். ஆனால் ஒரு மின்விசிறியின் சுழற்சிக்குள் சிக்கிய குரலைப் போல விகாரமாக (Distorted) இருந்தது. ஆழமான, கீறல் விழுந்த அந்தச் சத்தம் என் காதுகளுக்கு மிக அருகில் கேட்டது.

​"தூங்கு... தூங்கு... கண்ணுறங்கு... (Sleep... Sleepy...)"

​யாரோ ஒருவன் எனக்குத் தாலாட்டுப் பாடுவது போல இருந்தது. ஆனால் அது அன்பான தாலாட்டு அல்ல; ஒரு பலியை உறங்க வைக்கும் வேட்டைக்காரனின் தாலாட்டு. அவன் என் ஆன்மா அந்தப் பழைய 'பயணத்தைத்' தொடங்கும் வரை காத்திருக்கிறான். நான் எப்போது என் உடலை விட்டுச் சற்று விலகுகிறேனோ, அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் என் உடலுக்குள் புகுந்து கொள்ள அவன் தயாராக இருக்கிறான்.

​பீதியின் உச்சம் இன்னும் மிச்சமிருக்கிறது...

​மறுநாள் காலை, நான் என் தாயிடம் தயங்கித் தயங்கி "அம்மா, நேற்று இரவு ஒரு குரல் கேட்டது..." என்று ஆரம்பித்தேன். நான் விவரிப்பதற்கு முன்பே என் தாய் சொன்னார்:

​"அவன் குரல் ஒரு உடைந்த மின்விசிறி போலக் கீறலாக இருந்ததா இளமதி? அவன் உன்னையும் தூங்கச் சொன்னானா?"

​நாங்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டோம். அந்த வீட்டில் நாங்கள் மட்டும் இல்லை. அவன் எங்களோடு தங்கிவிட்டான். அவன் இப்போது பேசத் தொடங்கிவிட்டான்.

​அடுத்த முறை நான் கண்களை மூடும்போது, திரும்புவது நானாக இருப்பேனா அல்லது அந்த இருட்டுத் தேவதையா?

குலதெய்வக் குறியும், கூடிக் கலைந்த நிழலும்

அன்று மாலை, காரைக்குடியின் செம்மண் தரை தகித்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், எங்கள் பங்களாவிற்குள் மட்டும் ஒருவிதமான மரணக் குளிர் நிலவியது. அம்மாவும் நானும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொள்ளவே அஞ்சினோம். இருவர் கண்களிலும் ஒரே கேள்வி: “அவன் இப்போது எங்கே இருக்கிறான்?”

நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, கூடத்தில் இருந்த அந்தப் பழைய ஆளுயரக் கண்ணாடி தானாகவே விரிசல் விட்டது. விரிசல் விழுந்த கண்ணாடியில் என் முகம் சிதைந்து தெரிந்தது. ஆனால், என் முகத்திற்குப் பின்னால், ஒரு கரிய நிழல் கைகளை நீட்டி என் கழுத்தைப் பிடிப்பது போலத் தெரிந்தது. நான் சட்டென்று பின்னால் திரும்பினேன். அங்கே யாருமில்லை. ஆனால், காற்றில் அந்த அழுகிய மல்லிகைப் பூக்களின் மணம் முன்னைவிடக் கூடுதலாக வீசியது.

"இளமதி, இது சாதாரண ஆவி அல்ல," அம்மா என் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டார். அவர் கைகள் பனிக்கட்டி போலக் குளிர்ந்திருந்தன. "நம் முன்னோர்கள் யாரோ செய்த தவறு, அல்லது இந்த மண்ணில் புதைக்கப்பட்ட ஏதோ ஒரு வஞ்சினம்... அது நம் இரத்தத்தைத் தேடி வந்திருக்கிறது. நாம் இன்று இரவு விழித்திருக்க வேண்டும். தூங்கினால், அவன் நம் உடலைத் திருடிவிடுவான்."

நள்ளிரவு வேட்டை

இரவு 11 மணி. செந்தில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தார். அவருக்கு இந்த 'ஆன்மா பிரயாண' நுணுக்கங்கள் தெரியாததால், அவர் எளிதில் அந்த இருட்டுத் தேவதையின் பிடியில் சிக்கிக்கொண்டார். அவர் மூச்சு விடும் சத்தம் ஒரு சீரான தாளத்தில் இருந்தது. திடீரென்று, அவர் உடல் மெல்லக் காற்றில் மிதக்கத் தொடங்கியது.

ஆம், நான் என் ஊனக் கண்களாலேயே அதைப் பார்த்தேன். செந்திலின் உடல் படுக்கையிலிருந்து ஒரு ஜண் உயரத்திற்கு மேலே எழும்பியது. அவர் கண்கள் மூடியே இருந்தன, ஆனால் அவர் முகம் வலியால் துடித்தது. யாரோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத ராட்சசன் அவரை அந்தரத்தில் பிடித்து உலுக்குவது போல இருந்தது.

"செந்தில்! எழுந்திருங்கள்!" நான் கத்தினேன்.

அவர் சட்டென்று கீழே விழுந்தார். கண்கள் திறந்தன. ஆனால் அந்தப் பார்வையில் செந்தில் இல்லை. அது ஒரு வெறிச்சோடிய சுடுகாட்டைப் பார்ப்பது போன்ற ஒரு வெறித்தனம். அவர் என் கழுத்தைப் பிடிக்கக் கைகளை நீட்டினார். அவர் வாயிலிருந்து அதே கீறல் விழுந்த குரல் வந்தது:

"நீ... நீ தான்... உன் உடல் எனக்கு வேண்டும்... உன் ஆன்மா அலைந்து கொண்டிருக்கிறது... அதை நான் பிடித்துக் கொள்வேன்!"

அம்மா ஓடி வந்து செந்திலின் நெற்றியில் எங்கள் குலதெய்வக் கோயிலின் கருகிய மண்பூச்சை (திருநீறு போல) இட்டார். ஒரு விநாடி செந்தில் அமைதியானார். அந்த உருவம் அவரிடமிருந்து விலகி, இப்போது அறையின் மூலையில் ஒரு கருமேகம் போலத் திரண்டது.

 அந்த விஸ்வரூபம் - இறுதி மோதல்

விளக்குகள் மினுமினுத்து அணைந்தன. இருள் இப்போது ஒரு திரவத்தைப் போல அறையை நிரப்பியது. அந்த இருளுக்குள் இரண்டு கண்கள் மட்டும் சிவப்பு நிறத்தில் ஜொலித்தன. அது அந்த 'இருட்டுத் தேவதை'.

அவன் இப்போது முழு உருவம் எடுத்திருந்தான். அவன் முகம் சிதைந்து, தோல் உரிந்த நிலையில் இருந்தது. அவன் கால்களில் இருந்த அந்தப் பழைய 'சலங்கை' சத்தம் இப்போது தெளிவாகக் கேட்டது. ஜல்... ஜல்... ஜல்... ஒவ்வொரு அடி வைக்கும்போதும் அந்தச் சத்தம் என் இதயத் துடிப்பை நிறுத்துவது போல இருந்தது.

அவன் என் அம்மாவை நோக்கித் திரும்பினான். "நீ... நீதான் என்னை அழைத்தாய்..." என்று அவன் முணுமுணுத்தான். அம்மா பயத்தில் பின்வாங்கினார்.

அப்போதுதான் எனக்குப் புரிந்தது. என் அம்மா பலமுறை ஆன்மா பிரயாணம் செய்தபோது, தெரியாமல் ஒரு கதவைத் திறந்து வைத்துவிட்டார். அந்தக் கதவு வழியாக உள்ளே நுழைந்த இந்த உருவம், இப்போது ஒரு நிரந்தரமான உடலைத் தேடுகிறது.

நான் என் கண்களை மூடினேன். என் ஆன்மாவை வலுக்கட்டாயமாக வெளியேற்ற முயன்றேன். இது ஒரு தற்கொலை முயற்சிக்குச் சமம். ஆனால் வேறு வழியில்லை. நான் என் உடலை விட்டு வெளியேறிய அடுத்த கணம், அந்த உருவம் என் உடலுக்குள் புக முயன்றது.

என் ஆவி-உடல் (Astral Body) அந்த உருவத்தோடு மல்லுக்கட்டியது. அது வெறும் சண்டை அல்ல; அது இரண்டு அதிர்வுகளுக்கு இடையிலான போர். அவன் குளிர்ச்சி என்றால், நான் நெருப்பாக மாற முயன்றேன். "இந்த உடல் உனக்குச் சொந்தமில்லை! வெளியேறு!" என்று என் ஆழ்மனதில் கத்தினேன்.

முடியாத பயம்

திடீரென்று ஒரு மௌனம். காதுகளைச் செவிடாக்கும் ஒரு அமைதி.

நான் மீண்டும் என் உடலுக்குள் தள்ளப்பட்டேன். மூச்சுத் திணறி விழித்தேன். அறையில் விளக்குகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன. செந்தில் தரையில் மயங்கிக் கிடந்தார். அம்மா ஒரு மூலையில் அமர்ந்து அழுது கொண்டிருந்தார். அந்த உருவம் மறைந்துவிட்டது.

ஆனால்... அது உண்மையிலேயே மறைந்துவிட்டதா?

அன்று முதல், நான் கண்ணாடியில் என்னைப் பார்க்கும்போது, என் கண்களுக்குள் இன்னொருவரின் பிம்பம் தெரிவது போன்ற ஒரு பிரமை. நான் தனியாக இருக்கும்போது, என் காதுகளுக்குப் பின்னால் யாரோ மெல்லிய குரலில், "தூங்கு... இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தூங்கு..." என்று தாலாட்டுப் பாடுவது கேட்கிறது.

அந்தப் பங்களாவிலிருந்து நாங்கள் வெளியேறிவிட்டோம். ஆனால், அந்த மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம் இன்னும் என் ஆடைகளில் வீசுகிறது. என் அம்மா இப்போது யாரிடமும் பேசுவதில்லை. அவர் எப்போதும் சுவரைப் பார்த்தபடி, யாரோ ஒருவருடன் சைகையில் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்.

அவன் எங்களை விட்டுப் போகவில்லை. அவன் எங்கள் இரத்தத்தில் கலந்துவிட்டான். அடுத்த முறை நான் எப்போது ஆழ்ந்து உறங்குகிறேனோ... அப்போது நான் மீண்டும் விழிப்பேன் என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது.