அந்தப் பாழ்வெளி வீடு

 ஒரு விசித்திரமான சந்திப்பு

சமையலறையின் கல் தரையில் காலடிச் சத்தம் கேட்டது. கனிமொழியின் கணவன் மாறன், படுக்கையறையில் ஏதோ வேலை செய்துகொண்டிருந்தவன், சமையலறை வழியாகப் பின் பக்கக் குளியலறைக்குச் சென்றான்.

"மாறன், போற வழியில இந்த குப்பைத் தொட்டியையும் அப்படியே வெளிய கொண்டு போய்ப் போட்டுடுறியா?" என்று கேட்டேன்.

அவன் சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தான். அவனுடைய கண்கள் வழக்கத்தை விடச் சற்று அகலமாகத் தெரிந்தன. உதடுகள் அசையவில்லை, ஆனால் "சரி அத்தை" என்ற குரல் மட்டும் என் காதுகளில் தெளிவாகக் கேட்டது. அவன் குப்பைப் பையை எடுக்காமல் நேராகக் குளியலறையை நோக்கி நடந்தான். அங்கு மேக்கப் செய்துகொண்டிருந்த கனிமொழியிடம் ஏதோ கேட்டான். அவள் பதில் சொல்வதற்குள் அவன் அங்கிருந்து மறைந்துவிட்டான்.

சமையல் முடித்த பிறகு, வீட்டின் மறுமுனையில் இருந்த என் அறைக்குச் சென்றேன். அந்த வீட்டின் அமைப்பு மிக விசித்திரமானது. நீளமான ஒரு நடைபாதை, இருபுறமும் இருண்ட அறைகள். பகல் நேரத்திலேயே அந்த நடைபாதையில் நடக்கும்போது யாரோ பின்னால் வருவது போன்ற ஒரு 'திகில்' உணர்வு ஏற்படும்.

சிறிது நேரம் கழித்து என் அறையை விட்டு வெளியே வந்து, மீண்டும் குளியலறைப் பக்கம் சென்றேன். அங்கு மாறன் தனது காலணிகளை மாட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

"மாறன், குப்பையை வெளியே கொண்டு போய் போட்டியா?" என்று கேட்டேன்.

அவன் நிமிர்ந்து பார்த்து, "இதோ அத்தை, ஷூ போட்டுட்டு இருக்கேன். இப்போதான் கிளம்புறேன்," என்றான் சாதாரணமாக.

எனக்குச் சற்று குழப்பமாக இருந்தது. "ஏன்ப்பா, முன்னாடியே போயிட்டேன்னு நினைச்சேன்," என்றேன். அவன் சிரித்துக்கொண்டே சமையலறைப் பக்கம் நடந்தான்.

இரண்டாம் அத்தியாயம்: அந்தத் தாழ்வாரத்து நிழல்

நான் குளியலறை வாசலுக்குச் சென்றபோது, கனிமொழி வீட்டின் பின் பக்கக் கதவருகே நின்று வெளியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் முகம் வெளுத்துப் போய் இருந்தது. கண்களில் ஒரு இனம்புரியாத 'பீதி' குடி கொண்டிருந்தது.

"கனி, என்ன அங்கேயே நின்னுட்டு இருக்க? யாரைப் பார்க்குற?" என்று கேட்டேன்.

அவள் என் பக்கம் திரும்பாமலேயே, "நான் மாறனுக்காகக் காத்துட்டு இருக்கேன் மா. அவர் குப்பையைப் போட வெளியே போனாரு, இன்னும் வரல," என்றாள்.

"என்னம்மா சொல்ற? மாறன் இப்பதான் உள்ள ஷூ போட்டுட்டு இருக்கான். அவன் இன்னும் வெளிய போகவே இல்லையே," என்றேன் நான் சிரித்துக்கொண்டே.

கனிமொழி சட்டென்று என்னைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் இருந்த பயம் இப்போது என் நரம்புகளுக்கும் பரவியது. "இல்ல மா... ஒரு பத்து நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி மாறன் இந்த வழியாத்தான் போனாரு. குளியலறை வாசலை அவர் கடக்கும்போது நான் அவரைப் பார்த்தேன். அவர் என்னைப் பார்த்து ஒரு விசித்திரமான சிரிப்பு சிரிச்சாரு. அப்புறம் அந்தப் பின் பக்கக் கதவைத் திறந்துட்டு வெளியே போனாரு. ஆனா அவர் போனதுல இருந்து கதவு தானாவே மூடிக்கிச்சு. அவர் இன்னும் உள்ள வரலையேன்னுதான் நான் ஜன்னல் வழியாப் பார்க்குறேன்," என்றாள்.

என் உடலில் ஒரு நடுக்கம் பரவியது. "கனி, விளையாட்டுக்குச் சொல்லாத. நான் இப்பதான் மாறனை அந்த அறையில பார்த்தேன். அவன் சமையலறை வழியா குப்பைப் பையை எடுக்கப் போறான்," என்று முடிப்பதற்குள்...

இருவர்?

சமையலறையிலிருந்து காலடிச் சத்தம் கேட்டது. மாறன் கையில் குப்பைப் பையுடன் மிக இயல்பாக வந்து கொண்டிருந்தான்.

"இந்தா கிளம்பிட்டேன் அத்தை," என்று சொல்லிக்கொண்டே அவன் எங்கோ கடந்து பின் பக்கக் கதவைத் திறந்து வெளியே சென்றான்.

கனிமொழி இப்போது அலறத் தொடங்கினாள். அவள் கைகள் நடுங்கின. "அம்மா... இப்போ போனதுதான் மாறன். ஆனா... ஆனா கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி இதே சட்டையோட, இதே உருவத்தோட ஒருத்தன் இதே கதவைத் திறந்துட்டு வெளியே போனானே... அவன் யாரு?"

நாங்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டோம். அந்தப் பழைய வீட்டின் சுவர்களில் இருந்த சிலந்திக் கூடுகள் அசைந்தன. எங்கிருந்தோ ஒரு பழைய 'சலங்கை'ச் சத்தம் கேட்பது போல் இருந்தது.

"நிஜமாத்தான் சொல்றியா கனி?" என்று கேட்டேன்.

"சத்தியமா மா! அவர் என்னைக் கடந்து போகும்போது நான் அவர்கிட்ட ஏதோ பேச வந்தேன். ஆனா அவரோட கண்கள்ல கருவிழி இல்லாம வெறும் வெள்ளை நிறமா தெரிஞ்சது. அவர் குப்பைப் பையைக்கூட கையில வச்சுக்கல. வெத்துக்கையோட தான் வெளியே போனாரு. ஆனா... ஆனா அந்த நடை, அந்த உருவம்... அப்படியே மாறன் மாதிரி இருந்தது மா!"

வெளியே சென்ற உண்மையான மாறன் குப்பையைப் போட்டுவிட்டுத் திரும்பி வந்தான். அவன் முகம் பிரகாசமாக இருந்தது. "என்ன ரெண்டு பேரும் பேய் பார்த்த மாதிரி நிக்கிறீங்க?" என்று கிண்டலாகக் கேட்டான்.

கனிமொழி அவனிடம் நடந்ததைச் சொன்னாள். மாறன் முதலில் சிரிக்க முயன்றான், ஆனால் அவன் முகம் சட்டென்று மாறியது.

"கனி, நீ சொல்றது உண்மையா இருந்தா... நான் இப்போ குப்பை போடுற இடத்துல ஒரு விசித்திரமான விஷயத்தைப் பார்த்தேன். அங்க இருக்கிற வேப்ப மரத்து அடியில என்னைப் போலவே ஒருத்தன் நின்னுகிட்டு இருந்தான். நான் பக்கத்துல போனதும் அவன் மறைஞ்சுட்டான். வெயிலுக்குத் தலை சுத்துதுன்னு நினைச்சு நான் கண்டுக்கல," என்றான் மாறன்.

குலதெய்வக் குற்றம்

அன்று இரவு எங்களுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. அந்த வீட்டில் ஏதோ ஒரு 'இருட்டுத் தேவதை' வாசம் செய்வதை நாங்கள் உணர்ந்தோம். காரைக்குடிப் பகுதிகளில் சொல்லப்படும் ஒரு ஐதீகம் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு வீட்டில் இருக்கும் நபரைப் போலவே வடிவம் எடுத்து வரும் அந்த அரூபத்தை 'சாயா புருஷன்' அல்லது 'இரட்டை' என்று அழைப்பார்கள். அது ஒருவரின் உருவத்தை எடுத்து அவர் செய்ய வேண்டிய காரியத்தை முன்னரே செய்து காட்டுமாம். அப்படி நடந்தால், அந்த வீட்டில் ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்து வரப்போகிறது என்று அர்த்தம்.

திடீரென்று வீட்டின் பின்புறம் இருந்து அந்தச் சலங்கைச் சத்தம் மீண்டும் கேட்டது. இந்த முறை அது சமையலறைக்குள் நெருங்கி வந்தது. கனிமொழியும் மாறனும் என் அறையில் பதுங்கிக் கொண்டனர். நான் மெல்ல எழுந்து சமையலறைக்குச் சென்றேன்.

அங்கே... நிலவொளியில்...

ஒரு உருவம் நின்று கொண்டிருந்தது. அது மாறன் போலவே இருந்தது. ஆனால் அதன் முதுகுப் புறம் எனக்குத் தெரிந்தது. அது கையில் ஒரு பழைய மண்பாண்டத்தை வைத்திருந்தது. அந்தப் பாண்டத்திலிருந்து காய்ந்த மல்லிப் பூக்களின் வாடையும், அழுகிய மணமும் வீசியது.

"யார் அது?" என்று என் குரல் நடுங்கக் கேட்டேன்.

அந்த உருவம் மெல்லத் திரும்பியது. என் இதயம் நின்றுவிடும் போலிருந்தது. அது மாறன் தான். ஆனால் அவன் முகத்தில் தோல் கிழிந்து, தசைகள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. அவன் கண்கள் குழி விழுந்து, அங்கிருந்து ரத்தம் வழிந்தது.

அவன் தன் கையில் இருந்த அந்தப் பானையை என்னிடம் காட்டினான். அதற்குள் ஒரு சிறிய 'பாவை பொம்மை' இருந்தது. அந்தப் பொம்மையின் நெஞ்சில் ஒரு பெரிய ஆணி அடிக்கப்பட்டிருந்தது.

"என்னை ஏன் எழுப்புனீங்க?" என்று ஒரு பாதாளத்துக் குரலில் கேட்டது அந்த உருவம்.

ஒரு தொடரும் பயம்

மறுநாள் காலையிலேயே நாங்கள் அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறினோம். அந்தப் பாவை பொம்மை யாருடையது? அந்த வீட்டில் தங்கியிருந்த முந்தைய குடிதாரர்கள் ஏதேனும் செய்வினை செய்திருந்தார்களா? அல்லது அந்த நிலத்தில் புதைக்கப்பட்ட ஏதேனும் ரகசியமா?

இன்றும் கனிமொழிக்குக் காய்ச்சல் வரும்போதெல்லாம், "அம்மா... அந்த மாறன் கதவைத் திறந்துட்டு உள்ள வர்றான்... அவன் கையில அந்தப் பானை இருக்கு!" என்று கத்துவாள்.

மாறன் இப்போதும் எங்களுடன்தான் இருக்கிறான். ஆனால் சில நேரங்களில் அவன் அமைதியாக ஜன்னல் வழியாக வெளியைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, எனக்குள் ஒரு சந்தேகம் வரும்...

"இப்போ என் முன்னாடி நிக்கிறது நிஜமான மாறன்தானா? இல்ல... அன்று குப்பைப் பையில்லாமல் வெளியே போன அந்த இன்னொன்றா?"

அந்த மல்லிப் பூ வாடை இப்போதும் என் அறையில் அவ்வப்போது வீசுகிறது 

அந்த வீட்டை விட்டு நாங்கள் வெளியேறி மூன்று ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. இப்போது நாங்கள் இருப்பது மதுரையின் பரபரப்பான ஒரு பகுதியில் இருக்கும் நவீன அடுக்குமாடி குடியிருப்பு. பழைய செட்டிநாட்டு வீட்டின் அந்த ஈரப்பதமும், இருட்டும் இங்கே இல்லை. ஆனால், அந்த 'நிழல் மனிதன்' எங்களை அவ்வளவு எளிதில் விட்டுவிடவில்லை என்பதை உணர்ந்த அந்த இரவு... இன்றும் என் நரம்புகளை உறையச் செய்கிறது.

மாறனின் மாற்றம்

மதுரைக்கு வந்த சில மாதங்களிலேயே மாறனிடம் ஒரு விசித்திரமான அமைதி குடிகொண்டது. எப்போதும் கலகலப்பாகப் பேசும் அந்த இளைஞன், இப்போது மணிநேரக் கணக்கில் பால்கனியில் அமர்ந்து சூன்யத்தை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். கனிமொழி பயந்துபோய் என்னிடம் அடிக்கடி சொல்வாள், "அம்மா, மாறன் தூக்கத்துல ஏதோ ஒரு மொழியில பேசுறாரு. அது தமிழ் மாதிரி இல்ல, ஏதோ மந்திரம் சொல்ற மாதிரி இருக்கு."

ஒரு நாள் இரவு, தாகம் எடுத்து நான் சமையலறைக்குச் சென்றேன். அப்போது மாறனின் அறைக் கதவு லேசாகத் திறந்திருந்தது. உள்ளே ஒரு மங்கலான வெளிச்சம். நான் மெல்ல எட்டிப் பார்த்தேன்.

மாறன் தரையில் அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு முன்னால் ஒரு பழைய பித்தளைத் தட்டில் சில காய்ந்த மல்லிப் பூக்களும், கரியும் சிதறிக் கிடந்தன. அவன் கையில் ஒரு சிறிய கத்தி இருந்தது. அவன் தன் இடது கை விரலைச் சிறு கீறல் போட்டு, அந்த ரத்தத்தை ஒரு பாவை பொம்மையின் மேல் சொட்ட விட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

என் தொண்டை வறண்டது. "மாறன்!" என்று கத்தினேன்.

அவன் மெல்லத் திரும்பினான். காரைக்குடி வீட்டில் நான் பார்த்த அதே கண்கள்... கருவிழி இல்லாத, வெறும் வெள்ளை நிறக் கண்கள்! ஆனால் ஒரு நொடியில் அவை இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பின.

"என்ன அத்தை? தூக்கம் வரலையா?" என்று மிகச் சாதாரணமாகக் கேட்டான். அவன் கையில் இருந்த கத்தியோ, அந்தப் பொம்மையோ இப்போது அங்கில்லை. வெறும் தரைதான் இருந்தது. என் கண்களை நானே நம்ப முடியாமல் திகைத்து நின்றேன். இது 'மனத்தக்காளி' (Mental distress) என்று என்னை நானே சமாதானம் செய்து கொள்ள முயன்றேன்.

குலதெய்வ ரகசியம்

இந்த விசித்திரமான சம்பவங்களுக்கு விடை தேடி, எங்கள் குடும்ப ஜோதிடரான ராமநாதபுரம் ஐயாவைப் பார்க்கச் சென்றேன். அவர் என் முகத்தைப் பார்த்ததுமே, "உன் குடும்பத்துக்குப் பின்னாடி ஒரு பெரிய 'இருட்டுத் தேவதை' நிழல் மாதிரி வந்துட்டு இருக்குமா," என்றார்.

அவர் சொன்ன கதை கேட்டு என் இரத்தம் உறைந்தது. மாறனின் தாத்தா வழி முன்னோர்கள், ஒரு காலத்தில் காட்டில் இருந்த ஒரு 'காவல் தெய்வத்தை' வசியம் செய்து, தங்கள் வீட்டின் செல்வத்திற்காகப் பயன்படுத்தினார்களாம். அந்தத் தெய்வம் ஒரு 'பாவை'க்குள் அடைக்கப்பட்டிருந்தது. தலைமுறை மாறும்போது, அந்தப் பாவைக்குச் சரியான பலி கொடுக்காததால், அந்தத் தெய்வம் இப்போது மாறனின் உருவத்தை எடுத்து உலவுகிறது.

"நீங்க காரைக்குடி வீட்ல பார்த்தது மாறன் இல்ல... அது அந்தப் பாவைக்குள்ள இருந்த 'சாயா'. அது இப்போ மாறனோட உடம்புக்குள்ள நுழையப் பார்க்குது. அது முழுசா உள்ள போயிட்டா, நிஜமான மாறன் அந்தப் பாவைக்குள்ள சிறைப்பட்டுடுவான்," என்று எச்சரித்தார் ஐயா.

 அந்த நள்ளிரவுப் போர்

அன்று அமாவாசை. வெளியே காற்று பேய்த்தனமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது. கனிமொழி அழுதுகொண்டே என் அறைக்கு ஓடி வந்தாள். "அம்மா! மாறன் படுக்கையில இல்ல... ஆனா பாத்ரூம்ல இருந்து யாரோ சிரிக்குற சத்தம் கேக்குது!"

நாங்கள் இருவரும் நடுக்கத்துடன் குளியலறைப் பக்கம் சென்றோம். கதவு உட்புறமாகத் தாளிடப்பட்டிருந்தது. உள்ளே இருந்து ஒரு பயங்கரமான சலங்கைச் சத்தம்... ஜல்... ஜல்... ஜல்... "மாறன்! கதவைத் திற!" என்று நான் கதவைத் தட்டினேன்.

திடீரென்று கதவு தானாகத் திறந்தது. உள்ளே... கண்ணாடியில் மாறனின் உருவம் தெரிந்தது. ஆனால் வெளியே நின்று கொண்டிருந்தது மாறன் அல்ல!

ஆம், கண்ணாடியின் உள்ளே இருக்கும் மாறன் எங்களைப் பார்த்துப் பரிதாபமாக அழுகிறான். ஆனால் வெளியே, எங்கள் முன்னால் நிற்பவன்... அதே மாறன் உருவம், ஆனால் அவன் முகத்தில் ஒரு விகாரமான புன்னகை. அவன் கையில் அந்தப் பழைய மண்பாண்டம் இருந்தது.

"இப்போ நான் முழுசாகிவிட்டேன்," என்று அவன் குரல் கரகரப்பாக ஒலித்தது.

கனிமொழி மயங்கி விழுந்தாள். நான் பயத்தில் 'குலதெய்வமே' என்று கத்தினேன். அந்த உருவம் என்னை நோக்கி நெருங்கியது. அதன் உடலில் இருந்து அந்த அழுகிய பிணத்தின் வாடை வீசியது.

சட்டென்று எனக்கு ஐயா சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. "அந்தப் பாவையை அழித்தால் ஒழிய, இந்தச் சாயாவை விரட்ட முடியாது."

நான் மாறனின் அறைக்கு ஓடினேன். அந்தப் பழைய பீரோவின் அடியில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பாவை பொம்மையைக் கண்டுபிடித்தேன். அதன் நெஞ்சில் இருந்த ஆணி இன்னும் ஆழமாக இறங்கியிருந்தது.

பின்னாலிருந்து ஒரு குளிர்ந்த கை என் கழுத்தைப் பிடித்தது. "அதைத் தொடாதே!" என்று அந்த அரூப மாறன் கத்தினான். என் மூச்சு நின்றது போலிருந்தது.

நான் என் முழு பலத்தையும் திரட்டி, அந்தப் பொம்மையை அங்கிருந்த விளக்கு நெருப்பில் போட்டேன்.

ஒரு பயங்கரமான ஓலக்குரல் அந்த வீடு முழுவதும் எதிரொலித்தது. கண்ணாடிகள் அனைத்தும் சுக்குநூறாக உடைந்தன. என் கழுத்தைப் பிடித்திருந்த கை தளர்ந்தது. அந்த உருவம் மெல்ல மெல்லப் புகையாக மாறி காற்றில் கரைந்தது.

நிழலின் மிச்சம்

சற்று நேரத்தில் குளியலறையிலிருந்து நிஜமான மாறன் மயக்க நிலையில் வெளியே வந்தான். அவனுக்கு எதுவுமே நினைவில்லை.

எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்தோம். ஆனால்...

இன்று காலை மாறன் குளித்துவிட்டு வந்தபோது, அவனது முதுகில் ஒரு விசித்திரமான தழும்பு இருப்பதைப் பார்த்தேன். அது ஒரு சிறிய ஆணி அடிப்பட்ட அடையாளத்தைப் போல இருந்தது.

மேலும், இன்று மதியம் நான் சமையலறைக்குச் சென்றபோது, குப்பையை வெளியே கொண்டு போகச் சொல்லி மாறனிடம் கேட்டேன்.

அவன், "சரி அத்தை" என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே சென்றான்.

ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து, அதே மாறன் மீண்டும் சமையலறைக்குள் வந்து, "அத்தை, குப்பையை எடுக்குறதுக்கு முன்னாடி ஷூ போட்டுட்டு வரேன்," என்றான்.

என் கையில் இருந்த கரண்டி கீழே விழுந்தது.

முன்பு வெளியே போனது யார்? இப்போது உள்ளே இருப்பது யார்?

அந்த அறையில் மீண்டும் மல்லிப் பூக்களின் வாடை வீசத் தொடங்கியது. இன்னும் அந்த 'இருட்டு' எங்களை விட்டுப் போகவில்லை. அது ஒரு நிழலாக எங்களோடுதான் இருக்கிறது... அடுத்த பலிக்காகக் காத்துக் கொண்டு.